MENU

2018 deel 1
KRABBELS
Dinsdagmorgen 22 mei. Zo, een druk weekend achter de rug met leuk bezoek en veel kook- en bakwerk, wat ik ook leuk vind hoor!
Gelukkig fijn weer dus alles heeft zich lekker buiten afgespeeld.
Gisteravond uiteraard weer op tijd het bed in en vanmorgen om half 7 waren wij klaar wakker en om 7 uur zaten wij al aan het ontbijt en om kwart over 7 liep ik in het bos!
We zagen een donkere lucht en de buitenradar beloofde ons, zoals vaak, een bak water, die niet gekomen is.
Nu wat hh werk doen, Dick houdt zich bezig met andere kluswerkzaamheden, heeft een mooie hordeur voor de caravan gemaakt en vanmiddag naar de Zaanstreek waar onze rootz liggen.
Even op ziekenbezoek en daarvoor maken wij een kort wandeltripje door Zaandam om te kijken hoe het daar veranderd is. . . en waar ik echt nooit meer naar terug zou willen!
Dat hele NH kan mij verder gestolen worden (niet helemaal want we hebben natuurlijk ook familie en vrienden daar), mij te druk en teveel . . . nou ja laat ik maar auto's zeggen.

----------

Maandagmorgen 21 mei. Zo dat is wat anders in ons bos, je kunt nu echt overal lopen en dat is zo fijn!
Ik heb vanmorgen weer de paardenpadronde gemaakt en de meiden vinden dat geweldig, kennelijk loopt daar ook vaak wild omdat het rustig is.
Alles is dicht begroeid dus schuilplaatsen genoeg voor die diertjes.
Tot mijn grote schrik ontdekte ik dat de accu van mijn elektrieke fiets kennelijk kapot is, hij doet ut niet meer en dat is toch wel balen.
Niet dat ik een fietsfanaat ben, want beweging krijg ik al genoeg maar ik vind het wel leuk om zo af en toe een beetje in de buurt te toeren.
Wij kúnnen daarbij ook geen fietsfanaten worden of zijn, we hebben namelijk honden die thuis zitten . . .
Laatst zijn we op een avond naar het Ketelmeer gefietst en dat is gewoon leuk en behapbaar, ook voor onze meisjes.
Jullie vragen je misschien wel af waar nou de foto's blijven die ik met mijn nieuwe toestelletje gemaakt heb en dat begrijp ik, maar ik heb zoveel andere dingen te doen.
Ik zit de laatste dagen al behoorlijk wat uurtjes achter of eigenlijk vóór mijn laptop want ik ben een trouwfoto album aan het maken en wil het weer veel te goed doen!

----------

Zondagmorgen 20 mei. Tuindeuren wijd open en genieten van een buiten dag! Toen wij vanmorgen met de meisjes in het bos liepen viel het Dick ook weer op hoe blij zij altijd zijn, Emma en de spikkeltjes dansen en springen om ons heen, het zijn gewoon gelukkige hondjes en dat willen we ook!
En dan gistermiddag . . . ohh dat was weer erg . . . opnieuw mijn autosleutels verloren in het bos en op miraculeuze wijze weer bij mij terug gekomen en dat heeft mij heel wat energie, stress, loop- en zoekwerk gekost.
Voert té ver om het allemaal uit te leggen maar het aller gekste is dus eigenlijk dat Wendy gebeld werd door een collega, met míjn telefoon om te vertellen dat zij míjn sleutels gevonden had!
Jullie begrijpen nu vast wel dat dit verhaal te gecompliceerd is om hier neer te tikken en nu is het genoeg geweest, geen sleutels meer aan een hondenriem!
Na het avond eten heb ik een douche gepakt, makkelijke kleding aan en zitten op de bank, 'Homeland en Andere tijden' gekeken en daarna hebben we ons nestje opgezocht, lekker vroeg dus!
Ook Dick had een drukke, intensieve dag gehad, een tuinhuisje van Wendy in elkaar gezet, wat eerst verkleind moest worden.
Gevolg was wel dat ik vanmorgen om 6 uur al klaar wakker was maar van mezelf toch echt tot 7 uur moest blijven liggen . . .

----------

Zaterdagmorgen 19 mei. Ja hoor Cilia, dat pootaardappelen opgraven móet dus een settereigenschap zijn!
Net weer een heerlijke ronde gemaakt, veel mensen vinden dit geen mooi weer omdat de zon ontbreekt, maar voor een fijne wandeling is dit uitgelezen weer.
Ik heb maar eens de paardenpadronde gemaakt want dat ziet er nu erg aantrekkelijk uit, alles is van de week gemaaid en, ook niet onbelangrijk, er loopt nooit iemand daar, hè Wendy!
Toen ik gistermiddag zo eens rond keek in de kamer, de meisjes observeerden en daarbij bedacht hoeveel ligplaatsen er voor deze 3 zijn, moest ik even glimlachen.
Alle meubelen staan tot hun beschikking, dus twee luie stoelen, 3 lekkere voetenbankjes waar zij graag op liggen, een grote bank, twee speciale hondenbedden op de grond én sinds kort ook een echt bed, een kinderbed weliswaar maar toch 70 bij 160cm groot, het bed staat onder het raam omdat poppetje zo graag een beetje uit het raam loert, en dat alles bedekt met zachte bedjes . . .  
Worden wij steeds gekker?
Ach het is onschuldig, we doen niemand kwaad en daarbij bekostigen we ook alles nog eens zelf en als iedereen in de wereld zo onschuldig zou zijn, was oorlog voor altijd en eeuwig verleden tijd!

----------

Vrijdagmorgen 18 mei. Het is wel grappig met onze nieuwe stoelhoezen, niemand ontgaat het en zegt er iets van.
Ja uiteraard is het altijd positief want mensen zullen niet snel zeggen dat zij iets niet mooi vinden, dat begrijp ik ook wel!
Het belangrijkste is natuurlijk dat wij het zelf heel leuk vinden, het vrolijk staat en het ook tamelijk apart is.
De caravan staat ook weer achter en hoewel het een leuk ding is moet ik nog steeds iets overwinnen, gek is dat toch.
Jaren en jaren hebben wij fantastische caravanvakanties gehouden maar de tien jaar met een camper hebben mij totaal, tot in het diepst van mijn vezels verpest.
Het ultieme vrijheidsgevoel kan mij niet te pakken krijgen met de caravan, maar het is niet anders.
We hebben een klein beetje hoop op eind volgend jaar om weer voorzichtig rond te gaan kijken of er iets voor ons gaat verschijnen wat aan onze eisen voldoet . . .
Maar goed, volgende week vrijdag gaan wij, nou ik alleen eigenlijk, een weekje naar Drenthe, jawel op een camping .. .
Maar laat ik niet zeuren, het zal vast echt leuk zijn want we hebben een setterweekend en staan daar het weekend met een leuk groepje settergekken, babbelen, wandelen en bbqen en de gesprekken zullen vaak over honden gaan en eerlijk is eerlijk, ik doe niets liever!
Dick blijft alleen het weekend en gaat daarna naar huis, ja iemand moet toch de plantjes water geven hè

----------

Donderdagmorgen 17 mei. Toen wij vanmorgen vriendinnetje Macey tegen kwamen was het weer bal met haar en Poppetje.
Het spel is zo totaal out of control, dat we dit maar een minuut of 5 aanzien en daarna de honden aanlijnen en elk een andere kant op gaan.
Gek toch, met de ene hond gaat dat allemaal soepeler dan met de andere.
Natuurlijk is het spel, maar wat grenzen betreft, de mijne gaan ze dan over en ik wil dat niet.
Laura gaat natuurlijk heel goed en ik wil dat ook graag zo houden, want je moet toch realistisch blijven, zij heeft aan één kant gewoon HD en zit niet helemaal zo in elkaar als mijn andere meisjes.
Ik blijf altijd mijn bedenkingen houden bij te wild spel en mijn antennes staan constant op zenden en ontvangen.
Het spelen van onze eigen honden met elkaar gebeurt toch veel gecontroleerder en ook zelf kan ik daar direct ingrijpen en wordt er gelijk gestopt als ik dat wil maar met Macey lukt mij dat niet zo goed.
Misschien voelt Poppie wel dat ik ook anders reageer als er een vreemde bij is en ik minder goed door kom bij haar.
Na 5 minuten spelen, door een diepe plas scheuren en daarna over het zandpad racen, waren zij totaal gepaneerd en na het afspuiten achter ligt er nu een laag zand!
Jawel plezier hebben zij wel even gehad maar ik loop toch echt liever op een rustige manier met mijn hondjes en gelukkig denkt eigenaresse van Macey er ook zo over!

----------

Woensdagmorgen 16 mei. Ik kom even terug op mijn krabbel van gisteren over die K** boer, want dit behoeft volgens mij enige uitleg want natuurlijk komt mijn oordeel over hem niet zo maar uit de lucht vallen.
De al wat langere volgers van mijn krabbel weten dat onze in, 2012 overleden schoonzoon Remko, een vreselijk ongeluk gehad heeft in 2010.
Hij reed met paard en wagen langs een boerderij waar gelijk een hond van het erf af schoot en vol in de aanval op het hoofd van het paard ging en het paard vervolgens op hol sloeg
De gevolgen waren desastreus. Remko had een verbrijzeld been, werd 's avonds nog met spoed geopereerd en dat het verstrekkende gevolgen had hoef ik verder niet uit te leggen.
Jullie begrijpen het misschien al, de hond was van die desbetreffende boer en hij ontkende dat het zijn hond was die dat gedaan had!
Uiteindelijk, met tussenkomst van de politie, bekende hij dat het toch zijn hond geweest was.
Dit gedrag is natuurlijk al heel verwerpelijk maar de volgende reden voor mijn enorme aversie tegen dit persoon is dat hij nooit maar dan ook écht nooit één keer geïnformeerd heeft hoe het met Remko was of via een andere weg iets van zich laten horen!
En dan ook nog, zijn dochter zat bij onze kleindochter in de klas en hij of zijn vrouw stonden dan ook regelmatig bij de school . . .
Dit is toch een godsgeklaagd schandaal?
Het is inmiddels alweer een tijd geleden maar nee dít kan en wil ik hem dus nooit meer vergeven.

----------

Dinsdagmorgen 15 mei. Hondengedrag, zó leuk, mensengedrag ook vaak trouwens en speciaal als ik mijn eigen gedrag eens filter . . .
De laatste tijd vermijd ik de akkers want ik ken Laura, die gebruikt een megaterrein als zij de kans krijgt. En nu liggen de akkers er zo keurig aangeharkt bij, met prachtige rijen waar de pootaardappels in zitten, dat vindt geen boer leuk als mijn honden daarover heen kachelen.
Nou is toevallig díe akker van een bijzonder onsympathieke, arrogante op veel geld beluste (windmolen!) boer, en gun ik hem van harte een rotlot, maar ook daar wil ik evengoed geen probleem mee.
Dus maak ik mijn rondes zo, dat ik wel in de buurt van de akkers kom en dat maakt niet uit met poppetje, die accepteert dat en blijft in mijn buurt maar Roos is een ander verhaal.
Die gaat op een gegeven moment op een snel drafje richting akkers en doet zich daar tegoed aan een maaltje pootaardappels en het eventuele resultaat heb ik ook geen zin in want dat maaltje maakt een retourtje en ligt dan  op het kleed in de kamer.
Het is haar één keer gelukt en haar gedrag vond ik zo grappig dat ik dat even beschrijf.
Op een gegeven moment was Roos dus weg en ik loop gewoon door want ik kom haar wel weer een keer tegen.
Ik was al bijna bij de auto toen zij er aan kwam, op een drafje, wuivende staart, wat omlaag gebogen hoofdje, kleine oogjes die schuin naar mij keken (zag ik stiekem vanuit mijn ooghoeken) en haar oren stonden als opengeklapte pannenkoekjes aan de zijkant van haar hoofd.
Werkelijk een kostelijk gezicht en zij probeerde te contacten met mij maar ik negeerde haar.
Toen ging zij een tiental meters voor mij lopen met nog steeds dezelfde afwachtende houding, 'is mam blij dat zij mij weer ziet of blijft zij mij negeren terwijl ik zo braaf teruggekomen ben?'. . . 
Uiteindelijk merkte zij dat mijn negeren door ging, stond stil, schudde zich uit, alles in gedrag en houding weer normaal en dacht 'zo die hebben we ook weer gehad, weg stress en overgaan tot de orde van de dag!'
Prachtig toch!
En toen ik op de terugweg naar huis reed zag ik plotseling die K** boer in zijn uitsloverige Tesla (geschonken door de fa Tesla met veel aandelen in de windmolens) achter mij rijden en had ik bijna de neiging om even lekker mijn rem aan te tikken, heb mij toch kunnen beheersen . . . jawel dat is dus weer mensengedrag!

----------

Maandagmorgen 14 mei. Een ander vroeg begin van de dag . . . pieppieppieppiep MAMMMMMMIEEE moet poepuhhhhhh, dat bleek Emma te zijn en ik kan mij echt niet heugen dat dat ooit is gebeurd!
Natuurlijk snel er uit want wat had zij een haast en in vliegende vaart naar beneden en de tuindeur open en ja hoor, 'dunne druk' zoals de kinderen vroeger zeiden, nu zeggen zij het volgens mij toch écht anders.
Geen idee hoe het is gekomen, misschien van dat modderwater gedronken gisteren.
Dus omdat ik toen toch vroeg was ben ik na het ontbijt, half 8, al naar het bos gegaan.
Hoewel het hier in vergelijk met andere provincies weinig geregend heeft, was het wel heerlijk fris.
Ook weer een goede daad gedaan en de parkeerplaats maar weer ontdaan van weekendgeneugten . . .
Omdat ik toch bezig was ben ik ook gelijk naar de andere ingang gereden want daar lag ook de hele week (!) al troep en heb ik zelfs een pamper met poep opgeruimd.
De dag is dus begonnen met poep vandaag en laat het ajb hier maar bij blijven.
En Emmaatje? Nou volgens mij niets aan de hand en heeft zij haar normale bak eten naar binnen gewerkt!
O ja cameraatje is bloedsnel en leuk!

----------

Zondagmorgen 13 mei. Gisteravond fijn op tijd naar bed en vanmorgen lekker op tijd er weer uit en liepen wij om 8 uur al in het Roggebotzand!
We hebben een heerlijke wandeling gemaakt en we, zeker de meiden, waar we het ook allemaal voor doen, hebben enorm genoten!
Onderweg in een soort vijver met pikzwarte modder geweldig gespeeld, een kostelijk gezicht om naar te kijken en Dick had de modderspetters op zijn armen en ik op mijn broek.
Maakt allemaal niets uit als de meiden maar lol hebben, zo dachten wij vroeger ook met de kinderen . . . 
Toen wij op 7 hoog op een flat in Amsterdam woonden hadden we een zandbak in de kamer, hoe gek kan een mens toch zijn?
Ach het waren de jaren 70 en alles moest kunnen toch?
Enuhh . . . jaha . . . ik heb mijn nieuwe cameraatje uitgeprobeerd . . .
Hij is er toch gekomen maar niet zonder slag of stoot hoor, ik heb hem gewoon besteld en toen het pakje eenmaal op de tafel stond besefte Dick dat ik het dus tóch gedaan had en in eerste instantie was hij not amused (subtiel uitgedrukt en heb ik de boze bui maar over mij heen laten komen want ik begreep zijn reactie echt wel!)
Logisch hoor want ik had zelf, als het andersom zou zijn, des duivels geweest, maar goed het is dus met een sisser afgelopen en ik ben blij met mijn nieuwe Nikon J5, een systeemcameraatje, zeer handzaam en makkelijk mee te nemen.
Nu ga ik lekker mijn foto's bekijken!

--------

Zaterdagmorgen 12 mei. Goh dus jij hebt hét ook al Marian, een hele geruststelling dat ik niet alleen sta in mijn hondennietalleenwillenlatenobsessie!
Ik hoor nu de hele tijd al dat vervelende gezoem buiten van die ULV's, die hebben op Lelystad een luchthaven en ja die luchthaven gaat in de nabije toekomst grote vormen aan nemen, maar nu zijn het nog die kleine irritantjes.
Zodra het mooi weer is komen die bromvliegen weer en ik snap het eigenlijk niet zo goed, ieder zijn plezier hoor, maar hier wonen 8000 inwoners die constant moeten genieten van het plezier van één.
Of ben ik nu een muggenzifter?
Dit geluid noem ik altijd al 'zomergeluid' en dat zegt toch wel wat zou ik zeggen.
Goed, nu even iets waar ik wel wat aan kan doen en dat is het gewicht van poppetje.
Lange tijd heb ik haar wat 'schraal' gehouden, dat was nodig ivm de revalidatie en genezing van haar heupje.
Op een gegeven moment vond ik haar zelfs wat te smal en stak zij duidelijk af bij Roos en ben ik haar wat meer eten aan geven, zij at dat allemaal met smaak op.
Vooral na de eerste loopsheid, volgens mij in augustus vorig jaar, is zij gaan uitdijen (is normaal hoor) waar ik wel erg blij om was.
Nu ben ik op een punt gekomen dat ik haar zelfs wat te stevig vind en zeker als ik haar naast Roosje zie, dan is zij nu toch minstens even zwaar.
Jammer voor Poppetje en ook niet leuk voor mij maar ik ben nu langzamerhand aan het minderen van voer, ook natuurlijk omdat zij inmiddels gesteriliseerd is en je dan zeker 10% minderen moet.
Djieeeee ik zou willen dat dat voor mezelf ook zo simpel was!

----------

Vrijdagmorgen 11 mei. Ja Til dat wij onze hondjes niet zo graag meer alleen willen laten komt natuurlijk mede doordat onze kinderen en kleinkinderen ook steeds groter én zelfstandiger geworden zijn, dus hebben we alleen de hondenkinderen (nou ja en een man dus) nog om voor te zorgen en 'zorgen' zit nou eenmaal in onze genen ingebakken!
Hoor mij dit nou zeggen . . . Dick is nu met Wendy ergens in de grote stad een tuinhuisje aan het afbreken die zij op de 'weggeefhoek' gescoord heeft, je blijft als ouders toch altijd op de achtergrond dan meestal, wel aanwezig en bruikbaar als Haarlemmerolie.
Momenteel zit Emma mij constant aan te staren en ik weet niet waarom, haar blik is onafgebroken op mij gericht en zij is op een positie gaan liggen dat dit ook mogelijk is, ik word verlegen van die hond haha.
Misschien komt het wel door die godvergeten stomme bromvlieg hier in de kamer, zij ziet misschien of verwacht, dat het ding mij gaat irriteren of zo en ik opvlieg om hem het huis uit te jagen.
Gistermiddag zijn wij naar Beekbergen geweest om naar stoomtreinen te kijken en gelukkig kwam ik daar een aardige, mooi in oud kostuum geklede honden mevrouw tegen, ik had alleen poppetje mee, en heb een leuk gesprek met haar gehad.
Zij zag er prachtig uit en terwijl wij stonden te praten is zij een aantal maal met poppetje ter decoratie op de foto gegaan!
Ik zei dat ik 'gelukkig' een leuke dame tegen kwam, want ik ben niet zo van de stroomtreinen, dat vind ik meer mannendingen.

----------

Donderdagmorgen 10 mei. A walking in the rain, vond ik niet erg hoor.
Natuurlijk ook nog de felicitaties aan de 3 broers en 4 zussen van Emma en met name Macje, die ik natuurlijk heel goed ken en die er nog net als Emma, prachtig uit ziet!
Iedereen erg bedankt voor de leuke reacties!
Voor ons is het toch een beetje dubbel, de 10 jaar van Emma, emotioneel gezien dan, we hadden liever dat wij haar 4e verjaardag konden vieren . . . soms zijn we ook wel eens een beetje realistisch maar nu dan maar even niet.
Toevallig hadden we een druk bezette verjaardag met allerlei uithuizige bezigheden, overdag zowel Dick als ik separaat, tussendoor ik even naar huis om bosrondje met de meisjes te maken en daarna moesten wij samen nog even weg maar gelukkig waren wij wel met z'n allen de hele avond thuis.
Wij hebben steeds meer moeite om hen alleen thuis te laten en vinden alle uurtjes zonder hen verloren uurtjes.
Ach dit komt vast omdat wij ouder worden . . .

----------

Woensdagmorgen 9 mei.
Gefeliciteerd met je 10e verjaardag lieve schat en we hopen op nog vele jaren samen!
O ja ook een nieuwe fotobladzijde! HIER

----------

Dinsdagmorgen 8 mei. Ja en dan de warmte. Ik heb er iets minder last van dan voorgaande jaren maar toch, ik heb hier een bloedhekel aan. Productief ben ik eigenlijk alleen maar echt van 7 uur in de morgen tot een uur of half tien . . .
Het is natuurlijk wel zo dat je altijd al je routineklusjes gewoon moet doen en dat doe ik dan ook wel hoor.
Direct ga ik mij even aanzwengelen om boodschappen te doen om weer snel terug te zijn in mijn redelijk koele huis.
Vanmorgen vroeg gelijk alles open gezet en toen ik met de meiden wegging alles weer dicht.
Ik heb mijn tijd besteed aan het knopen van mooie halsbanden voor de hondjes en ze zijn echt sjiek geworden, ik ben er trots op en hen interesseert het geen moer. Nou dan doe ik dus eigenlijk nog wel wat!
Verder niets te babbelen vandaag.

----------

Maandagmorgen 7 mei. Ochtendwandeling al weer achter de kiezen. Gisteren een leuke dag gehad met mooi weer, net als bij jullie, en een gezellige wandeling met leuke mensen.
Het was een enorme drukte daar op die heide en de irritatie van fietsende géén honden mensen was behoorlijk . . .
Ja als je met zo'n grote groep mensen/honden een fietspad moet oversteken blijft er wel eens een hond of pratend mens hangen zonder opzet en dan zijn de scheldwoorden al snel paraat . . .
Wat een ongelofelijke onverdraagzaamheid en ik weet hoe dat komt.
Wij zijn gewoon met veel te veel mensen op deze aardkloot, dat is ook de reden van de uitbuiting van de aarde en de steeds verder gaande milieu maatregelen!
Er zou eens een einde moeten komen, of minstens een stilstand in de bevolkingsgroei en vooral in de primitieve landen waar kindjes maken volgens mij nog de meest arbeidsintensieve bezigheid is . . .
Het is ook geen wonder dat ik, als natuurmens, mij het fijnst voel in Scandinavië waar de bevolkingsdichtheid niet te vergelijken is met NL.
Ik heb hier een leuk prentje van wat ik zo even zal opzoeken en plaatsen.
Halverwege de middag viel gisteren een deel van de geplande middag activiteit uit (de zieke was nog wat zieker) en waren we eerder in Amersfoort en gelukkig waren de mensen thuis en waren wij uiteindelijk om 18.00 uur weer thuis.
NL tov van Zweden, bevolkingsdichtheid van ruim 2 personen per vierkante kilometer en Nederland heeft 1321 personen per vierkante kilometer . . . lust je nog peultjes???????
----------

Zondagmorgen 6 mei. Vlag weer opgeborgen tot volgend jaar, bbq weer schoon en het laatste is ons om wat voor reden dan ook niet echt lekker gevallen en voorlopig blijft de bbq maar eens even werkeloos onder het afdakje staan, misschien zijn wij zelfs een beetje bbq moe . . .
Inmiddels weet ik dat het fototoestel naar mijn keuze uit de productie genomen is gvdegdvrrrrr, dus ga ik weer aan de slag om uit te zoeken wat nu weer.
Net even snel een minibosrondje gemaakt want wij hebben een drukke dag kriskras door het land vandaag voor de boeg.
Om 11 uur gaan we wandelen met een groep setters op de Hoorneboegse heide, daarna moeten wij naar Zaandam voor een ziekenbezoekje en dan weer naar Amersfoort om iets van MP op te halen en tevens in die plaats iets bij Ikea.
Jammer van het mooie weer eigenlijk, we zouden toch liever buiten in de tuin blijven zitten cq liggen.
Maar een mens moet soms wel eens wat natuurlijk.
Dus, nu ga ik aan de slag, douchen en brood maken voor onderweg.

----------

Zaterdagmorgen 5 mei. Bevrijdingsdag en de mooie NL 3kleur hangt te wapperen, nou wapperen kan ik ook weer niet zeggen want hij hangt als een slappe vaatdoek naar beneden. Dit is wel een eufemisme hoor want degene die mij goed kennen weten dat ik het heel anders tegen Dick zei.
Jeetje dank je Marijke, dat jij als vogelaar, die zulke prachtige foto's maakt, mij kan adviseren, wat ik al meer heb mee gemaakt, vind ik geweldig!
Je hebt mij snel helemaal overtuigd (sterker nog, ik heb mijn keuze al bepaald!) en nu Dick nog, nou overtuigd is hij wel wat ik nu wil maar de aanschaf er van moet nog even landen bij hem . . .
Ach ik gun hem wel een weekje de tijd hoor, voor de vorm dan, hij leest de krabbel niet dus dat is makkelijk haha, bespelen noem je toch zoiets?
Vanmorgen liep ik al om voor achten in het bos en prees mij gelukkig, blije honden, de geluiden, de geuren en het verse groen!
Gelijk er achteraan even naar AH bbq spullen gehaald.
Hondjes hebben dus ook al fijn gewandeld en het eten achter de knoopjes en het was weer lekker vandaag want ik had nog een restje jonge geraspte kaas over van de quiche gisteren, en heb dat over de brokjes gestrooid, het leven is een feestje voor hen en mammie hangt de slingers wel op voor ze!

----------

Vrijdagmorgen 4 mei. Mijn 'oude te zware' camera mag nog even in de herkansing. Hij weigerde zo af en toe en ik dacht dat kon wel eens zijn omdat hij nodig van binnen gereinigd moet worden.
Nou wonen wij in de buurt van Urk waar de bekende Camera.nu is en heb gebeld en kon gelijk komen en er op wachten.
Dit bood mij gelijk de gelegenheid om eens naar een 'sling' te kijken, dank je Agnes!
Genoeg keuze in die dingen en zeker de moeite van het overwegen waard maar ik heb besloten om eerst eens uit te proberen of mijn camera nog wel doet wat ik wil na het reinigen.
Anders gaat het sparen worden voor een systeemcamera, die ik, als hij niet bevalt ook weer kan retourneren.
Dat ik geen foto's hier geplaatst heb de laatste tijd ligt volledig aan mijn laksheid want fotograferen doe ik gewoon veel en heb gisteren nog een leuke sessie met de meiden gehouden, hoewel ik aanvankelijk meer plezier had dan zij denk ik!
Ik vond die smoelen van die honden toch zo komisch dat, als iets niet lukte hoe ik het bedacht had, telkens in de lach schoot wat de dames dan weer erg grappig vonden! Zo maakte ik er toch nog een leuke happening van voor ze!
Eén foto zet ik hier wel even neer en dat gezicht van Roos was voor mij de aanleiding om de situatie met een bak humor te bekijken!

----------


Donderdagmorgen 3 mei. Voor de variatie maar weer eens gaan wandelen op de buitenwegen, dat is een stenig fietspad waar geen fietser graag wil fietsen, makkelijk dus voor voetgangers!
Mijn wandeling voerde langs de zg 'tulpenroute' en kun je zowel lopen als fietsen. Hoewel er heel wat tulpenvelden in de buurt zijn vind ik het toch maar wat magertjes om hier nou helemaal de naam 'tulpenroute' aan te geven, maar dat ligt misschien wel aan mijn al te hoge verwachtingen.
Je kunt beter een ritje met de auto in de omgeving maken als je tulpenvelden wil zien en fotograferen.
Ik heb wel wat foto's gemaakt maar vind de kwaliteit niet goed genoeg om ook maar iets mee te doen, dus zullen zij de digiprullenbak in gaan.  Mijn 'goede' camera wordt mij te zwaar, ruim 1 kilo vindt mijn nek niet echt leuk meer.
Voor mezelf had ik een zeer aantrekkelijke camera gezien . . . in de 'Linda', stond geen prijs bij . . . had haar man even voor een vakantietje gekocht . . . ik zocht hem op de Nikonsite op, bijna €2000.00 . . . ja we zijn niet allemaal Lindaas natuuurlijk!
Zo nu ga ik buiten zitten want ik heb het koud gekregen, warm van het wandelen, krabbel tikken en ondertussen met Wendy appen en ben nu steenkoud geworden.

----------

Woensdagmorgen 2 mei. Zo dat is even anders opstaan! Vol optimisme deed ik de tuindeur al vroeg lekker open maar daar kwam ik snel van terug, zo dat was koud.
Vannacht had ik zelfs weer even een winterdekbed op het bed gelegd en de hondjes hun benches weer afgedekt, ze mogen het vooral niet koud hebben en ik ook niet.
Ook al een paar dagen de pelletkachel een aantal uur aan gehad overdag maar als het goed is begint nu de zomer . . .
Maar goed dan heb ik ook weer wat te zeuren hoor, want dan vind ik het weer snel te warm.
Nu staat alles weer zonrijp buiten en de spikkels lopen lekker rond te struinen, die zijn niet moe geworden van de wandeling denk ik.
Was leuk in het bos vanmorgen, ik nam een schuin bospaadje en daar stond een ree, maar één seconde hoor want de dames zagen hem/haar ook gelijk en weg wassie! De meisjes gingen er een ogenblik achteraan maar die reeën zijn gewoon veel sneller en onze honden niet fanatiek, gelukkig dan maar!
Zo, nu een bakkie en in de zon zou ik zo zeggen.
Dick vindt dat ik eigenlijk maar een saai leven heb haha, en ik geniet met volle teugen van de rust en de vrijheid, maar ik kan hem dat niet aan zijn verstand peuteren!

----------

Dinsdagmorgen 1 mei. Wat een ongelofelijk rot weer zeg! Echt van dat weer waarbij ik van tevoren tegen de meiden zeg dat zij niet moeten rekenen op een lange wandeling maar eenmaal buiten, in het frisgroene, lekker ruikende bos, interesseert dat weer mij totaal niet meer!
Ik ben goed uitgedost en helemaal berekend op regen, nat word ik ook niet, dus wie doet mij wat?
En dan thuis komen waar ik de vloerverwarming van tevoren al aan gezet had en een lekker temperatuurtje voor natte hondjes.
Hondjes eten geven, poppie afgespoeld en huppakee lekker slapen!
Nee ik natuurlijk niet, ik heb aan 8 uur slaap wel voldoende om de dag te doorstaan.
Krabbeltje tikken en even naar de grote stad voor wat boodschapjes en de bieb, het zal wel erg rustig zijn daar want in dit weer hebben de mensen geen trek.
Nou ik ook eigenlijk niet natuurlijk, maar het schijnt nog even doorbijten te zijn.

----------

Maandagmorgen 30 april. The day after, en net aan uitgebuikt . . .
We hebben het weer stikgezellig samen gehad!
De wandeling verliep, o hoe is het mogelijk, totaal droog!
De Soesterduinen is ook wel een prachtig gebied hoor om te wandelen en totaal weer anders dan wij en de meisjes natuurlijk hier gewend zijn.
Veel honden tegen gekomen waarvan de meesten  gewoon aardig en ons poppetje geniet dan ook volop als er maar hondjes met haar willen spelen!
Roos blijft er zoals altijd neutraal onder en gaat zo haar eigen gangetje en Emma is ook altijd vriendelijk naar andere honden, ik heb haar van haar hele leven nog nooit naar een hond zien uitvallen, maar zij heeft dan ook maar één missie, en dat is pap en mam goed in de gaten houden!
Nooit hoef je Emma te roepen of je af te vragen waar zij is , en dat is toch wel typisch Gordon!
Na de wandeling, volgens mij zo'n 1.5 uur, naar het huis van Joke en Anne waar wij koffie gedronken hebben en ik had een taart gebakken die heerlijk was.
Daarna schotelden Joke en Anne ons een heerlijke maaltijd voor waarvan wij van tevoren dachten dat het wel veel was, maar toch is alles praktisch opgegaan . . .
Ook hebben wij wel weer gelachen om de, voor ons wel wat bekende taferelen, van pikkende honden en gelukkig zijn we met een stel echte hondenmensen die de humor hier van goed kunnen inzien!
Fijne dag gehad dus!

----------

Zondagmorgen 29 april. Van onze buitenlandse reizen kennen wij het fenomeen van die opgestapelde stenen langs bergpaden en elke voorbijganger, nou zal dat niet elke zijn, maar veel maken dan stapeltjes stenen of beginnen weer een nieuw stapeltje.
Ik weet in Noorwegen een mooie plek waar het wemelt van de stenenstapels (ligt volgens mij ook een stapeltje van Joke en Anne!), ik vind dat echt zo'n grappig gebruik!
En toen zijn ze, ik ook dus, hier in het bos begonnen met het stapelen van die schijven van bomen en vanmorgen had ik mijn fototoestel mee om het te fotografen en . . . heeft natuurlijk weer een één of andere zakkenwasser het omgeschopt en terplekke wens ik de vernieler dan, heel damesachtig, minstens een ernstig probleem.
Wij hebben weer braaf de schijven gestapeld en hopen dat die z-w niet meer langs komt.
Ook de human nature was opgeruimd en ik durf te wedden dat andere honden, tot grote vreugde van hun eigenaar haha, dat gedaan hebben, ook weer opgelost dus!
De meiden hadden een lekker maaltje vandaag, ik had nog een stuk gerookte makreel over en heb dat in stukjes over de brokken gedrapeerd en lekker dat zij dat vinden!
Zij krijgen elke dag altijd iets lekkers over het eten en morgen zijn het weer kort gekookte stukjes runderhart wat zij ook zo lekker vinden, en in ieder geval één keer per week verdeel ik over twee maaltijden een pond vuile pens, dit vanwege de nuttige bacterietjes.
Ik vraag mij wel eens af wat zij niet lekker vinden, één ding is zeker, zij vinden elke maaltijd een feestje en stormen na de wandeling hoopvol het huis in!
En daar gaat het mij ook om, dat zij veel plezier hebben in alles wat zij beleven want dan heb ik het ook!
Dus vanmiddag, o jee laat het niet zo hard regenen, hebben wij een gezellige vrienden/honden/wandel/eet en drink afspraak in de Soesterduinen!

----------

Zaterdagmorgen 28 april. Wandeling alweer achter de rug en hoewel Dick een vlot type is vindt hij zo'n extra ronde er achter aan maar helemaal niets en hebben we het dus niet gedaan . . .
Ons poppedijntje, die echt nooit poep eet (wel paardenmest), stond gewoon langs de kant van het pad een hoop op te vreten, nou een hapje dan want ik zag en rook (!) het gelijk en . . . bleek het human nature te zijn!
Gewoon langs het hoofdpad en hij was nog vers ook en zonder veegpapiertje!
WTF wie doet zoiets?
Kijk, dat het je kan overvallen ok, maar dan stap je toch even de bosjes in?
Dit keer was het wel makkelijk want als het in de bosjes verstopt lag had ik het niet gezien!
Voor het eerst sinds jaren zijn wij maar eens naar koningsdag geweest in de grote stad en voorlopig heb ik het dan wel weer even gezien.
Djie wat een mensen zeg, we hebben nog wel een leuk oud, zilver gespoten kastje gekocht voor €10.-- en ik denk uit een beetje nostalgische gevoelens, het is eigenlijk een soort kastje uit de hippietijd, en die tijd staat mij nog zeer levendig voor de geest en heb er ook erg van genoten, wat we waren ook wel een beetje hippieachtig.
Goh ja, uit die tijd heb ik nog leuke foto's ook van ons!
We wisten gelijk een leuk plaatsje in de gang maar nu blijkt het kastje te breed te zijn grrrr

----------

Vrijdagmorgen 27 april. Oh lieve Klara, wat geweldig van jou en ja je hebt gelijk hoor, ik had akkeVietje geschreven terwijl het meest gangbare met een F is! Grappig want ik heb het automatisch, totaal zonder nadenken zo geschreven en toen ik het Dick vanmorgen vroeg was ook híj er helemaal zeker van dat het met een f geschreven moet worden!
Maaruhh we hebben allebei gelijk, het mág ook met een v!
Kijk mensen dít vind ik zo super van Klara, 20 jaar geleden had zij amper van het land Nederland gehoord en kijk nu eens! Als er één iemand is die ik bewonder is zij het wel en dat weet zij, dat steek ik niet onder stoelen of banken!
Tsjechisch is een Slavische taal en zo totaal anders dan onze Germaanse taal, dat je dat praktisch zonder fouten kunt spreken, lezen en schrijven is uniek, en dat is Klara!
Zij is zo perfectionistisch, daarom vind ik het zo leuk dat zij mij hier op wijst, ja wij leren echt veel van elkaar!

----------  

Donderdagmorgen 26 april. Al een tijdje hik ik aan tegen het in een ander jasje steken van de site, dus wat vrolijker, zonnige kleuren ivm het nieuwe seizoen.
Ik kan er nog altijd niet toe komen.
Dit alles heeft nog met Muisje te maken.
Ik moet dan vermelden dat zij er niet meer is en de foto's van 'onze honden' opschudden en dat is nog steeds een brug te ver voor mij.
Overdag gaat het natuurlijk wel, ik heb teveel andere leuke dingen te doen en te zien, maar 's nachts speelt zij nog steeds een grote rol.
Als ik in de nacht wakker word, en dat zijn diverse keren, zie ik haar laatste kwartiertje voor mij en dat zijn geen grappen.
Ik vraag mij echt af hoe ik nou toch van deze beelden af moet komen en heb mijn hoop gevestigd op het 'uitslijten'.
Daarbij, ook overdag blijft het nog altijd een gevoelig punt hoor en kan ik nog steeds om haar huilen maar gelukkig duurt zo'n break down maar een paar minuten en geef ik mezelf figuurlijk een schop onder mijn kont en kijk naar wat ik nog allemaal wél heb!
En dat is héél veel en héél kostbaar!
Een lieve vriend heeft mij gevraagd om hem een mooie foto van haar te geven zodat hij een mooi portret van haar kan laten schilderen. En ik kan mij er nog niet toe zetten om een mooie foto op te zoeken, dat gaat Dick nu dus maar doen . . . 

----------

Woensdagmorgen 25 april. Ja dat was wel een apart akkevietje hè, maandag, zo'n belachelijke toeval, niet te begrijpen!
Ja ook ik vind het wel een opstekertje hoor om te constateren dat mijn lijf het nog ok doet.
En dan ja, natuurlijk begrijp ik de vraag waarom de reservesleutel nou in de auto ligt . . .
Dat heeft een reden uiteraard en dat is de warmte!
Hoezo dan?
Nou, als het warm is buiten en ik met de meiden ben weggeweest gebeurt het wel eens dat ik nog een snel boodschapje moet doen en zij in de auto moeten blijven.
Dan staat de airco aan en laat ik de motor draaien en kan ik met de reservesleutel de auto gewoon op slot doen, slim toch?
Natuurlijk pas ik dit trucje alleen maar toe voor een snelle boodschap en ook alleen maar als het niet anders kan!
En ik heb er wel wat van geleerd . . . geen sleutel meer aan mijn hondenriem maar ik ga toch nieuwe halsbanden en lijnen maken voor ze en maak dan gelijk een bijpassend koord voor de reservesleutel, die ik om mijn nek kan hangen.
Vandaag heb ik in een recordtempo een ronde gemaakt en heb besloten er vanaf morgen nog een ronde achteraan te maken . . . ach ja hoe ouder hoe gekker dus, want ja er is ook nog eens een middagronde . . .
Het was niet echt mooi weer tijdens het wandelen maar voor mij altijd mooi genoeg en stil dat het was, niemand te zien en een lege parkeerplaats, kennelijk hoeven die hondjes dan geen wandeling te maken als de zon niet schijnt haha!

----------

Dinsdagmorgen 24 april. Oh ah, geen krabbel of berichtje gisteren en nu ben ik toch wel even een uitlegje schuldig aan jullie.
Zondag een heel gezellige gehad dag bij onze zoon en zijn gezin en een heleboel visite, heerlijk in de grote tuin en weer superdeluxe verwend geworden . . .
Alleen ja, we vinden dat wij de honden veel te lang alleen gelaten hebben, wel 8 en half uur, dat doen we echt nooit. Naar Bloemendaal is het vanaf ons huis een lange rit en we moesten nog omrijden ook want de A6 was afgesloten en je moet nog terug ook . . .
We zaten op de terugweg wel met geknepen billetjes in de auto en vroegen ons af wat wij de volgende dag nieuw moesten gaan kopen en . . . dat bleek helemaal niets te zijn! Alles zag er nog net zo uit als dat wij vertrokken waren en zelfs geen hijgend poppetje met een pretgezichtje achter de deur . . .
De dag van gisteren leverde een stunt op.
Er zouden vrienden een bakkie komen doen en ik ging op tijd met de meiden weg voor een lange ronde en moest daarna nog wat boodschapjes doen. Terug bij de auto miste ik mijn autosleutels, verloren dus K**.
Ik wist exact de plaatsen waar ik even de honden aangelijnd had want. De eerste keer omdat ik een DH tegen kwam die niet te vertrouwen is en ik snel kennelijk met schwung, de lijnen van mijn nek afhaalde, de tweede keer omdat ik een enge man zag.
Ik ben dus de ronde weer terug gaan lopen, nou lopen, het was meer in draf, in tegenovergestelde richting maar helaas geen sleutels.
Bellen ging niet want ook mijn telefoon lag in de auto en inmiddels liep het zweet over mijn rug van inspanning.
Toen zat er niets anders op dan met de benenwagen naar huis te gaan en Dick schrok zich een slag in de rondte toen hij mij lopend aan zag komen, hij dacht dat ik de auto aan puin gereden had of autopech . . .
Hij reageerde not amused op het verlies van mijn sleutels wantuhhh ook de reservesleutel lag in de auto . . . .
Samen op de fiets gestapt om toch die sleutels te zoeken, Dick racete voor mij uit en ik ook op mijn elektrieke kon hem met geen mogelijkheid bijhouden, mijn benen wilden niet meer.
Later bleek dat ik niet op de elektrieke stand fietste maar hem uitgeschakeld had en dan moet je je een ongeluk trappen . . . (dat kon er ook nog wel bij)
Toen wij bezig waren met de fietsen aan een boom te binden op de parkeerplaats, gingen plotseling de lichten van de auto knipperen en stonden wij wel even guppig te kijken. Ik probeerde de deur te openen en hij ging weer op slot, zo ging dat een aantal keer tot ik hem kon openen!
En . . . daar kwam buurman cq goede kennis Kees uit het bos aan . . . MET DE SLEUTEL!
Wat bleek?
Hij ging even een klein stukje van het pad af om te plassen en viel zijn oog op de sleutels die op de grond lagen en hij had maar één auto op de parkeerplaats gezien, die van mij, en wist dus eigenlijk wel zeker dat het mijn sleutel was!
Dit is niet te geloven hoor want wij zelf hadden de sleutels dus echt nooit kunnen vinden, die had ik dus in de haast gelanceerd toen ik de lijnen van mijn nek haalde!
Hoe belachelijk toevallig dat juist híj die vindt en juist daar moest plassen, niet over onze sleutels heen gelukkig al had mij dat dan ook geen fluit uit gemaakt!
En haaaa ik was toch nog op tijd thuis voor onze vrienden er aan kwamen en ik weliswaar nog een beetje bezweet aan de koffie zat, daarbij ook al heel snel weer gerecupereerd was en ik dus ontdekte dat het met mijn conditie wel aardig gesteld is!

----------

Zondagmorgen 22 april. Sorry mensen, geen krabbel. Gaan zo direct al weg, een kleinkinderverjaardag dus . . . hondjes blijven thuis . . . . snik snik.

----------

Zaterdagmorgen 21 april. Wat de honden voor mij betekenen in heel veel opzichten, werd mij vanmorgen weer goed duidelijk.
Na een onrustige nacht, ik had in mijn slaap een puinhoop van het bed gemaakt, werd ik wakker met veel pijn in mijn zwakke plek, mijn nek, met daarbij een forse hoofdpijn.
Dat laatste heb ik eigenlijk nooit. Dit beloofde geen leuke dag te worden voor mij dacht ik zo.
Midden in de nacht was ik nog wakker geworden van gehijg van Poppie en heb ik haar uit haar schuimrubber mandje bevrijd want dat leek mij dus te warm voor haar, wat ook zo was, want daarna heb ik haar niet meer gehoord.
Ik maakte poppetje wakker, die ik altijd als eerst mee naar beneden neem en werd zo schattig begroet, de liefde straalt uit haar prachtige oogjes en haar altijd kwispelende staartje maakte weer overuren.
Dat was positief punt je één.
Best fris buiten maar toch mijn ontbijtje buiten genuttigd nadat ik eerst een paar paracetamolletjes op de nuchtere maag genomen had.
Even rustig genoten van de stilte, het mooie ochtendlicht en natuurlijk mijn lieve poppedijntje.
Om voor 8ten andere meiden wakker gemaakt, even geknuffeld, in de auto gestapt en naar het bos gegaan, en dat was zo heerlijk, niemand gezien, niemand tegen gekomen, geen machinelawaai, heerlijk temperatuurtje en in een vlot tempo rond gewandeld.
En mijn nek en mijn hoofdpijn inmiddels?
Jawel, totaal over!
En dat bedoel ik dus, als je geen honden hebt, ben je veel meer geneigd om in je bed te blijven liggen en zielig te zijn, maar met honden en een groot plichtsgevoel, stap je uit je bed, neem je maatregelen en doet gewoon de dingen die je altijd doet.
En dat is toch echt het allerbeste, een lekkere wandeling in de frisse boslucht doet wonderen en die instelling dank je toch echt aan het feit dat je honden hebt!

----------

Vrijdagmorgen 20 april. De eerste hittedagen van het jaar hebben we ook weer overleefd. Het bleek dus toch juist hè Klàra, sterker nog, het werd nóg warmer!

Stilletjes hoop ik dat het hier bij blijft dit jaar . . .
Vanmorgen om 7 uur heb ik weer genoten met mijn ontbijtje in de tuin, de mooiste tijd van de dag!
Gistermiddag weer een 'gezellige ontmoeting' gehad met een dame met twee herders, dezelfde als die van een paar weken terug, alleen deed de DH er nog een schepje bovenop . . .
De lafaard koos weer Laura uit en toen dat loeder, die herder dus, langs mij rende wilde ik een soejang met mijn riemen uitdelen, die deels mislukte . . . ik raakte niet die hond maar mijn hoofd met de musketonhaak . . . au.
Maar toch, die laffe hond schrok al zo van het opheffen van mijn arm en mijn kreet dat ie (het is een zij) jankend weg rende.
Mijn god wat een hufter van een hond, en de bazin ook!
Dat stuk verdriet komt met alle haren overeind en tanden totaal ontbloot en ondertussen happend op Laura afrennen, ik vind dit écht niet normaal meer hoor en ook niet kunnen!
Hoe kan het toch dat mens zo'n takkenhond (in het echt zeg ik dit véél grover hoor) gewoon maar los laat lopen?
Dit is typisch zoiets van 'waar de vrijheid van de één begint, houdt die van een ander op'.
Ik geef haar nog één kans (hoe tolerant ben ik?) en als het nog één keer gebeurt waarschuw ik haar dat ik het op FB ga zetten met naam  en eventueel een foto er bij om andere mensen te waarschuwen voor deze agressieve hond en gewetenloze bazin!
Toen ik dan ook vanmorgen een voor mij onbekende zwarte herder tegen kwam, die ook snel aangelijnd werd, durfden mijn honden er niet eens meer langs . . .
Dank u wel simpele hondenbezitters met het verstand van een garnaal.

----------

Donderdagmiddag 19 april. Vanwege de warmte ben ik gelijk na mijn ochtendriedeltje de dingen gaan doen die ik anders later op de dag zou doen, o.a. even naar de grote stad.
Ja wij wonen in een dorp met een fijne AH, Deen en nog wat kleine zaakjes maar voor het échte werk, buiten food om, moeten we het toch echt verderop zoeken, soms wel wat lastig maar zo wonen heeft ook voordelen.
Ik spreek tegenwoordig ook steeds meer mensen die de stap nemen om naar de grote stad te verhuizen. Nee wij zijn dat niet van plan.
Er is maar één plek op de wereld waar ik wel naar toe zou willen verhuizen . . . helaas voel ik mij nu te grijs worden voor deze escapades.
Nou Agnes, enorm bedankt voor je geweldige link over de desastreuze bomenkap, niet alleen hier dus. 
Het heeft al tot aardig wat reacties geleid want ik heb het op de FB van Swifterbant geplaatst.
Daarbij doet mij dit persoonlijk ook heel goed, en ontdek dat ik dus niet de enige ben die zich zorgen maakt en sterker nog, het blijkt een landelijk probleem te zijn!
Ach dan is FB toch nog ergens goed voor hè!
Ik plaats de link hier ook en hoop echt dat mijn lezers de moeite nemen om de stof tot zich te nemen, je hoeft hier alleen maar even op te klikken . . .

 http://www.earth-matters.nl/7/14361/aarde-en-milieu/duizenden-hectares-nederlands-bos-op-dit-moment-ernstig-bedreigd#.WtRMzyq4FSA.twitter

----------

Woensdagmorgen 18 april. Nog geen tien uur en ik heb al aardig wat gedaan, vroegte haalt uit toch?
Met de meiden weg geweest en dat is wel even puzzelen in het bos, overal zijn ze bezig met van die achterlijk grote, lawaai makende, stinkende verniel apparaten, iedereen spreekt er schande van maar niemand doet er iets.
Ik ook niet.
Vorige maand heb ik wel een keurige brief naar SBB geschreven waar ik mijn verontrusting over o.a. dit project uitte en ja ik kreeg een antwoord terug waar ik maar niet verder op gereageerd heb, wat een starre commerciële kloothommels zijn dat geworden zeg!
Het antwoord luidde 'dank u voor uw mail, maar we doen er niets mee'. . .
Zoals zij dus nergens iets aan doen behalve als er eurootjes in het spel zijn, maar voor de natuur? Laat mij even niet heel hard lachen.
Goed dat was dat, dus nu moet ik mijn weg kiezen slingerend om zoveel mogelijk rustige stukjes te kunnen lopen want kijk, Emma luistert natuurlijk als een, ja wat eigenlijk? Die kan ik met een minimaal stemgeluidje bij mij hebben en houden maar de Engelsen is dan toch een ander verhaal.
Die kunnen gewoon al kwispelend voor zo'n apparaat gaan staan, want er zit een mens in die wel eens aardig zou kunnen zijn hahaha
Noem het maar een charmant verschilletje tussen Engels en Schots, jawel we blijven er de humor van in zien hoor, maar het betekent wel opletten in dit soort situaties!
Al snel even een paar boodschapjes gedaan en liggen er al een stukjes vlees (saté) in de marinade voor de bbq vanavond!

----------

Dinsdagmorgen 17 april. Ik zat goed in een flow vanmorgen, een ongekende vreemde flow dat dan weer wel.
Na het honden wandelen en eten geven moest ik iets uit een keukenkastje pakken en werd geconfronteerd met mijn zeer slechte hh eigenschappen . . .
Ik pakte een doekje om even een veeg over een kastplank te geven en werd ineens bevangen door opruim- en schoonmaak woede.
Maar bij mij duurt zo'n uitspatting niet lang, de aanval heeft ruim een uur geduurd maar in die tijd kun je toch wel heel wat doen heb ik gemerkt.
De nieuwe koelkast doet zijn werk ook prima en dat was lang geleden dat ik zo'n koude koelkast had.
Om 7 uur vanmorgen had ik al de tussenties op de toeties en twee hondenbedden buiten gelegd.
Ik brul natuurlijk altijd dat ik een wintermens ben, wat ook echt zo is, maar dit kan ik nu ook wel waarderen hoor, je krijgt er energie van!
De honden vinden het ook heerlijk om naar buiten en naar binnen te kunnen lopen en zo af en toe moet ik eens even optreden want ons kleine poppedijntje heeft zich tot een echte waakhond ontpopt en loert door een spleetje in de schutting of er honden langs lopen, nee dat vindt mam niet leuk.
En nu ga ik een zootje naar de stort en kringloop brengen.

---------

Maandagmorgen 16 april. Zo dat was een natte dag gisteren, vooral gistermiddag want ik ging vol optimisme met de meiden weg en toen ik uit de auto stapte begon het te spetteren.
Je denkt dan nog steeds dat het wel mee zal vallen maar dat viel het niet, ik liep in een vest en ik was nat tot op het bot, nou ja een beetje hyperbole uitgedrukt natuurlijk.
Het ziet er nu heerlijk uit en ik heb de lange ronde gemaakt en genoten, de meiden ook, godsamme wat waren zij weer een eind weg en ik zag in de verte een boer op het land en dat vind ik dan nog het vervelendst.
Mijn honden kan ik vertrouwen maar die boeren ben ik vaak niet zo weg van want die staan nogal kort voor de kar, nou niet allemaal natuurlijk, ik zal mij maar weer even genuanceerder uitdrukken.
Lieve  Klàra, ik hoop dat je gelijk krijgt wat temperatuur betreft maar ben wel voorbereid en niet alleen dat, direct moeten wij een nieuwe koelkast kopen want de huidige heeft er niet veel zin meer in en dat kun je nu helemaal niet hebben.
Ja hoor Joke ik heb al foto's van het veulentje en ik zal kijken of ik vandaag tijd heb om ze te plaatsen.
Het gaat heel goed met moeder en kind en het is nu al een brutaal klein paardje!

----------

Zondagmorgen 15 april. Gisteren een heel leuke gezellige dag gehad, we hadden de trein van 8.45 en kwamen precies 11 uur later weer aan, voor mij heel wat want ik ben absoluut geen shopper.
Wat een prachtige stad is Utrecht met die leuke grachtjes en terrasjes en ik heb nooit geweten, als geen stadsmens, dat die terrasjes zo overvol konden zitten!
En dan thuiskomen en heerlijk begroet te worden door de hondjes en je man, jawel ik ben helemaal eerlijk, ook in die volgorde . . .
Vanmorgen het natte bos instappen en genieten van die fijne bosgeur en de rennende honden, dit is toch echt wat ik het allerliefste doe hoor!
Verder vandaag pianoaan en ga ik mij maar geestelijk voorbereiden op de hitte die komen gaat . . . het badje voor de honden staat voor het grijpen . . .

----------

Vrijdagmorgen 13 april. Vandaag een levensbeschouwelijk lesje, een kleintje maar hoor wat een keer niet over honden gaat.
Ik heb het gevoel het spoor bijster te zijn en word zo af en toe bevangen door een machteloosheidgevoel.
Als je jong bent denk je dat de wereld van jou is en maakbaar, dan komt de periode in je leven dat je denkt dat je met kiesrecht nog iets in te brengen hebt.
Kennelijk zit ik nu in de periode dat ik er achter komt dat mijn stem, dus de stem van de 'gewone burger' niet gehoord- en er niet eens naar geluisterd wordt, er zijn gewoon hogere goden die alles bepalen!
Ik geloof niet in goden hoor, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel.
Hoe kom ik tot deze slotsom?
Een aantal dingen die mij momenteel bezig houden en er voor zorgen dat ik zo redeneer.
Op dit moment razen er weer enorme apparaten kriskras door het bos en laten een spoor van gigantische vernielingen achter, komen al die boomstammen ophalen en dat zijn er nogal wat.
Waarom nu?
Het is broedtijd en zijn er allerlei jonge dieren en diertjes, hoeveel worden er nu plat gewalst?
Is SBB nou helemaal van de ratten besnuffeld?
Toen ik mijn mobieltje vanmorgen opende en de NOS meende mij te moeten opnaaien is dat hun goed gelukt.
Het bericht dat in Amsterdam een grote groep uitgeprocedeerde, dus zoals wij dat nog altijd zo treffend zeggen illegalen, huizen hebben gekraakt, hebben een grote smoel (ja ik kan en wil dit echt niet anders uitdrukken) omdat zij vinden dat zij daar recht op hebben en maken daarbij het leven van de buurtbewoners, die wel keurig huur betalen, tot een hel! Het kan zo maar zijn dat als je een boodschap gedaan hebt en thuis komt, er een rasta op je bank zit die je er niet uit mag knikkeren! (haaa ze zouden aan mij een goeie hebben hoor)
Jawel alle NL medische voorzieningen zijn beschikbaar voor hen én een uitkering! Ik walg hier van.
Volgen jullie Dreamschool over die kansloze jongeren van wie je nu al weet dat dit, voor de meeste van hen, ook nooit iets gaat worden?
Eén van die gasten, een jaar of 20 wil liever een meisje zijn en vindt het de gewoonste zaak van de wereld om een € 50.000 kostende ombouwoperatie te krijgen, betaald door jullie en mij, dit terwijl hij nog nooit één seconde van zijn leven tot nut van wie dan ook geweest is!
Het schrille contrast: Wij hebben superlieve zeer sociale vrienden, een hard werkend echtpaar, zij heeft een ernstige (niet dodelijke) aandoening, waar zij niets aan kan doen maar wat haar leven heel erg beperkt.
Een operatie zou haar enorm helpen om weer een normaal leven te kunnen leiden maar helaas wordt deze operatie door de ziektekostenverzekering niet vergoed . . . ik kan hier wel om janken.
Zo dat was het dus, ik heb mijn hart gelucht en ik hoop dat jullie, hoe serieus alles ook bedoeld is, het toch met een knipoog zullen lezen want jullie kennen mij zo langzamerhand, ik ben niet klein te krijgen!
O ja, morgen geen krabbel, ik ga met een leuke buurvrouw een dagje op stap naar Utrecht.

---------

Donderdagmorgen 12 april. Gek begin van de dag. Het opstaan ging nog normaal en om half 8 ging de telefoon en toch schrik je dan. Ik ben wel gewend om een vroeg appje te krijgen want ik kijk in de avond nooit meer op mijn telefoon en/of laptop.
Maar de telefoon laat op dat tijdstip mijn alarmbellen rinkelen.
Een opgewonden Wendy aan de telefoon, 'er is een merrie veulen geboren, moet al aantal uur geleden zijn want zij is al helemaal droog!'
HUH? Paardje Astrid was op 23 april uitgerekend dus twee weken te vroeg.
Zo, aan één kant makkelijk, totaal geen stress deze keer en alles achter de rug, eens een keer geen dierenartstoestanden midden in de nacht, want ja hè, daar hebben wij patent op!
Uiteraard in de auto gestapt en gaan kijken en natuurlijk weer aller schattigst!
Iets anders wat mij al lang nà aan het hart ligt.
De Nederlandse taal.
Klara oehoe, ik werd gisteren op het journaal wel even op mijn wenken bediend en waar wij het vorige week nog over gehad hebben!
De abominabele staat van de NL taal bij de jeugd en ik zeg uit de grond van mijn hart ook bij veel volwassenen!
Het ging/gaat, over het niveau van de scholen, en met name de laatste twintig jaar, nou bij mij leeft dit al iets langer, namelijk bij de invoering van de Mammoetwet, en dat is al een stief kwartiertje geleden, in 1968!
'Men' is nu verontrust omdat de kinderen niet meer of bijna niet meer lezen, djieeeee logisch toch met al dat extreme gebruik van mobieltjes en computers!
Nee ook ik zou niet terug willen naar de tijd zonder deze digitale speeltjes maar wees nou eerlijk, het is toch de spuigaten uit gelopen!
De bibliotheken moeten alles uit de kast trekken om mensen naar binnen te krijgen en worden er daarom allerlei branchevreemde activiteiten georganiseerd.
Door dat geapp wordt er in korte zinnen met vreemde 'straattaal' gecommuniceerd, de rillingen lopen mij over de rug.
Ook in de, vooral streekbladen, andere kranten lees ik niet meer, zie ik zo vaak taalfouten staan en is het onbegonnen werk om hier op te reageren want ach ja, men begrijpt toch wat wij bedoelen . . .
Ik heb mij lang 'ouderwets', een 'zeikerd' en een roepende in de woestijn  gevoeld met mijn gebabbel over het gebrek aan lezen, maar nu wordt men wakker geloof ik!
Mwah ik ben vanaf mijn 4e jaar al lid van de bieb (ja ook zo'n modern woord) en weet zelfs nog precies welke twee boekjes ik als eerste mocht mee nemen en sterker nog, ik zou nog zo de plaats kunnen aanwijzen waar zij stonden!
Zelfs de tijd dat wij in het buitenland woonden was ik ter plekke lid en ja, zelfs nog een periode daarnaast lid van een particuliere bibliotheek omdat je toen nog maar twee boeken per week mocht lenen . . .
Nu heb ik een sterabonnement en dat voldoet aardig aan mijn behoefte.
Ik ben niet heiliger dan de paus hoor en weet ook dat men tegenwoordig veel download op een e-reader, heb ik ook zo'n ding maar heb er nooit aan kunnen of misschien wel aan willen wennen.
Daarbij, ook ik maak wel eens een taalfout hoor of moet ik het bij twijfel even opzoeken!
Hier een foto van mijn stapeltje wat er momenteel ligt ook een beetje gestoord hoor


----------

Woensdagmorgen 11 april. Jee wat een prachtige dag gisteren, de hele dag lekker buiten en ook de parasol staat weer fier in de tuin want soms was het zelfs nu al te warm in de zon.
Daarbij weet iedereen zo langzamerhand wel dat 'zonnebaden' echt helemaal niet goed is voor een mens, vooral voor die bleekscheten zoals ik waarbij altijd huidkanker op de loer ligt.
En natuurlijk eind van de middag lekker onze reis besproken, dat gaat leuk worden, dat weten we nu al zeker en zal heel anders zijn dan dat ik tot nu toe altijd gereisd heb!
Op bepaalde stukken in het bos moet ik momenteel Roos steeds aan de lijn doen anders gaat zij Barfen . . . zij weet namelijk precies waar die dode, en inmiddels totaal uit elkaar geplukte ree ligt.
Verder geen nieuwtjes vandaag en er liggen ook nog 8 boeken op mij te wachten, waarvan 2 dikke pillen, eentje van Esther Verhoef 'Nazomer', en een boek van Eva Rovers over Helene Kröller-Müller een biografie van 600 bladzijden, dus ik hoef mij niet te vervelen.

----------

Dinsdagmorgen 10 april. Ja hoor, alles ok, maar soms heb je zo'n dag dat je vanaf het moment dat je opstaat, tot aan de avond constant met iets bezig bent.
En dat was dus gisteren.
Op tijd op, naar het bos en daarna naar vrienden in Putten om te horen hoe zijn Australiëreis verlopen is en uiteraard de foto's bekijken.
Nee voor ons zit dit soort vakanties er niet in vanwege onze meisjes, geen reisjes zonder meisjes.
Maar toch niet helemaal, eind juni ga ik weer voor een dag of 10 naar Schotland, dus voor mij toch een reisje zonder meisje, maar wel met een ander mensenmeisje!
Vanmiddag gaan we een beetje uitpluizen hoe en wat wij gaan doen en hebben wel natuurlijk speciale dingen om te bekijken.
We gaan met de auto, dat is weer eens wat anders en maken gebruik onderweg van B&B's.
Natuurlijk kom ik hier verder nog op terug!
Ook hadden we gisteren uiltje mee en dat gaf wel wat hilarische situaties in de auto bij mij op schoot!
Ik had hem mee om even langs de da te gaan om hem te showen en zij waren vol bewondering hoe mooi of hij opgezet is, ook zij vinden dit puur vakwerk, leuk hè!

----------

Zondagmorgen 8 april. Hoewel het gisteren rokjesdag was heb ik het rokje van Roos maar eens uitgetrokken, ik heb haar dus grondig getrimd, dat was hard nodig.
Als zij voor mij uit liep was het net een balletdanseresje geworden met een tutuutje aan, het stond haar schattig maar het maakte haar wel erg breed en dacht ik dat zij misschien wel een ietsepietsie te dik was.
Ik kan mij dat al niet voorstellen maar toch, want mijn honden krijgen praktisch geen kans op vet worden (ik wel).
En inderdaad, zij is totaal niet dik, zelfs niet stevig maar gewoon mooi en ik wist even niet wat ik zag toen zij en poppie naast elkaar stonden!
Laura, ja laat ik haar eens bij haar echte naam noemen, was altijd verreweg de tengerste van de twee en nu?
Amper verschil meer!
Poppie is het laatste half jaar enorm ontwikkeld in positieve zin en ik denk dat zij nu evenveel weegt als Roos, niet te geloven!
Zelfs ik moet af en toe kijken wie ik in een flits zie want uiteraard zie ik, net als een tweelingmamma toch echt wel snel wie wie is, Roos heeft in ieder geval al een bleker bekkie.
Laura is geheel volgens het boekje ontwikkeld met uiteraard alle aandacht gericht op de opbouw van spieren en lichaam, toch grappig, hoe je kunt zien hoe dit zijn vruchten afwerpt!
Ik heb echt nooit geweten hoe dit in feite in zijn werk gaat, dat komt omdat ik natuurlijk ook nooit een hond met dit (ex!) probleem heb gehad en gelijk tot de ontdekking komen dat een mens nooit te oud is om te leren!
Dank je super kundige dierenarts Bob voor alle geduldige uitleg die ik een ruime mate gehad heb!

----------

Zaterdagmorgen 7 april. Toen ik uiltje zag was ik totaal verrast! Hij is zo mooi geworden en heeft de preparateuse of tóch preparateur, mij beknopt uitgelegd hoe zoiets in zijn werk gaat en ik vond dit enorm interessant om eens te horen.
Groot moeilijk boek er bij met geraamtes van vogels en er ging een wereld voor mij open!
Normaal ben ik helemaal niet van 'de opgezette' dieren (zie ze liever in leven) maar in dit geval ligt het wat anders. Dick heeft hem zelf gevonden en we hebben hem ook levend gezien en een poging gedaan om hem te redden, maar was toch te zwaar gewond.
Ook vinden wij hem tè mooi om in de kiepelton te mikken.
Nu mag hij een tweede leven bij ons leiden en we zijn er blij mee!
En hoe ga je dat nieuwe huisgenootje nou introduceren bij de jachthonden dames waar er ééntje van een grote vogelliefhebber is . . .
Toen ik thuis aan kwam heb ik hem eerst nog even in de auto gelaten en mijn normale thuiskomritueeltje gedaan, ja, ik negeer de honden altijd en wacht met een rustige begroeting tot het moment dat zij weer totaal chill zijn.
Na een kwartiertje, toen alles weer was gaan liggen heb ik uiltje binnen gehaald en neergezet op de plank en ben gaan wachten en kijken en totaal niets gezegd.
De spikkels vonden het al snel erg interessant, Emma keek een keer en liet zich niet neppen en zag cq rook gelijk dat hier geen eer aan te behalen viel.
Later heb ik hem buiten op de tuintafel gezet om wat foto's te maken, leuk werkje met van die nieuwsgierige spikkeltjes er om heen!
Verder hebben zij hem totaal met rust gelaten en alleen poppetje keek zo af en toe eens of hij niet echt ging vliegen.
Toen zij vanmorgen beneden kwam ging zij, voor zij haar stukje beschuit kwam halen, eerst kijken naar uiltje!
Ik heb gisteravond nog een fotobladzijde gemaakt, klik hier

----------

Vrijdagmorgen 6 april. Paniek bij de kindertjes Zwart, alarmfase één in Swifterbant . . . Toen ik vanmorgen met de honden en nog wat zooi in de auto stapte viel mijn telefoon op de grond, uit zijn jasje op zijn kop. Niks aan de hand dus ik pak hem op en trek zijn jasje weer aan.
Nee ik heb mij nooit gerealiseerd dat de alarmfunctie in werking was getreden en kregen Marc en Wendy oproepen dat ik in nood was . . . Wendy heeft hem zelfs wel 10x binnen gekregen! Even gestopt met de auto en kindertjes gerust gesteld maar . . . ik had geen leesbril bij mij en werden de appjes abacadabra en dachten zij alsnog dat ik iets ernstig mankeerde!
Djieeee alles inmiddels ok en heb ik mijn telefoon even gereset, en ach we zien nu dat de alarmfunctie toch ook écht werkt!
Gisteravond voelde ik, toen ik in bed lag, een fel steekje op mijn borst en toen ik keek, was er een teek bezig zich naar binnen te werken, dat seizoen is dus inderdaad ook weer begonnen.
Vandaag al veel gedaan. Bij het opstaan bed afgehaald in de wasmachine, ontbijt gemaakt, vis gekookt, honden gewandeld, boodschappen gedaan en opgeruimd, hondjes eten gegeven, bakken afgewassen, poppie afgespoeld buiten, dekbed naar buiten, afwasmachine leeg gehaald en nu een krabbeltje met koffie.
Direct snel een douche en tandjes poetsen want ik heb een tandarts- en MH afspraak.
Daarna naar de grote stad om mijn uiltje op te halen bij de preparateur of is het preparateuse?
Morgen een foto van onze nieuwe, stille huisgenoot!

----------

Donderdagmorgen 5 april. Het was toch frisser dan ik dacht dat het zou zijn, maar ik hoorde van Dick dat vanmiddag de zon gaat schijnen . . . en kán ik het niet laten om mijn grapje met een enorme baard weer even tevoorschijn te halen . . . 'ach in mijn hartje schijnt altijd de zon'. . . Zijn reactie dan? Wenkbrauwen tot aan de steeds hoger wordende haargrens.
Vanmorgen de ronde met Wendy gemaakt wat ik eigenlijk niet zo vaak doe ivm vermijden van andere honden met Jari de DH, zij is gewend om nog meer kruipdoorsluipdoor routes te doen.
Maar ja, met dit weer kom je praktisch niemand tegen dat belooft weer wat de komende dagen want dan mogen een groot aantal hondjes er eindelijk weer eens uit voor een boswandeling.
Laatst had ik het over het donateurschap aan See Shepherd en zo doneren wij maandelijks aan nog een aantal goede natuurdoelen.
Ook is Dick coördinator van een wijkteam voor de Nederlandse Hartstichting en daar moet hij mee stoppen vind ik.
Wat een k** klus is dat!
Mensen beloven eerst een paar straten de collecteren en dan staat hij met z'n bussie aan de deur, na eerst al 3x voor nop daar geweest te zijn en dan komen er allerlei smoezen waarom zij het niet doen dit jaar, wat een geleur en gezeur.
Mensen vergeten gewoon dat zij een vrijwilliger aan de deur hebben staan die het ook voor een goed doel doet maar zij doen net of hij staat te bedelen!
Dit heeft dus niets met honden te maken maar móest ik gewoon even kwijt.

----------

Woensdagmorgen 4 april. En daar gingen zij, met z'n drietjes volop scheuren over de akkers, ja een prachtig gezicht, honden op volle snelheid!
Het blijft mij boeien, voor mij totaal niets te zien, een compleet kale modderige akker zonder een vogeltje oid en maar scheuren en dan kun je zien dat zij elkaar dus triggeren om nog harder en nog verder te rennen.
Echt eng vind ik het niet, het is erg veilig maar toch . . . zo af en toe voel ik dat ik mijn tenen gespannen in mijn schoenen heb staan hoor en ben ik blij als ik zie dat zij zich ineens herinneren dat ik er ook nog ben en wel belangrijk, bij thuiskomst een lekkere bak eten en een warme bank om op te liggen!
Eenmaal weer op het hoofdpad kwam er iemand met een JR aan die vanaf een afstandje plat in een starende houding ging liggen en dat vinden onze honden altijd raar, of het nou een grote of een kleine hond is, dat gedrag vinden zij maar een beetje twijfelachtig.
En dat is ook logisch want het zit nog in de aard van honden ingebakken dat dit dé houding is voor een aanval!
Daarvan was geen sprake bij dit hondje, volgens meneer was hij gewoon bang . . .
Nou ik heb het hem niet gezegd maar dit felle bliksempje was verre van bang, sterker nog, hij kwam overeind met met veel verve bepotelde hij mijn meiden, die hem al snel heel grappig vonden!
Hij had zijn oog op poppetje laten vallen en dan ben je aan het goede adres, wat hebben zij gespeeld met elkaar, heel leuk.
Het was een reutje en zijn spel was dus ook wel met een sexueel tintje, maar daar had poppetje geen erg in, ach zo onbedorven hè.
Emma vond hem ook heel grappig en wilde ook spelen maar dat mocht niet van dat felbekkie, die moest opzouten en één grommetje naar haar is al genoeg om haar te laten afzien van een spelletje, en draait zij zich direct om.
Roos hield zich volledig low profile en dat is ook altijd makkelijk, die doet gewoon haar eigen ding, een beetje rondsnuffelen en stukjes hout eten (grrr).
Ik moest poppie wel afspoelen thuis, één en al modder, maar dat mag de pret niet drukken!

----------
 

Dinsdagmorgen 3 april. Gatverdamme wat naar. Toen ik in het bos de hondenneusjes omhoog zag gaan en zij met zijn drieën langzaam, op hun hoede, het bos in zag gaan dacht ik al dat er wat was. Ik kon ze volgen en zag dat zij bij een stapel kreupelhout omzichtig ergens om heen liepen, en het leek op een soort bang zijn ergens van. Ik ben er naar toe gelopen en dacht dat er misschien een reekalfje lag en wilde de honden dan er vandaan halen.
Hoewel ik weet dat reekalfjes helemaal geen geur verspreiden, een natuurlijke bescherming omdat de moeder vaak haar kalfje voor een tijdje alleen laat was ik er niet geheel gerust op.
De realiteit was inderdaad anders.
Een dode ree, met een totaal kapotte achterkant.
Ik had hier niet veel, en zeg maar geen fantasie voor nodig hoe dit gebeurd kan zijn.
Heel erg vind ik dit.
Iets vrolijkers dan, voor Cilia haar paashaasje en de groetjes van mijn paashaasje!
Zie op de achtergrond de prachtige aquarel van Noor!

----------

Maandagmorgen 2 april. Ja en toen moesten wij weer aan de slag vanmorgen bij het bos maar de vondst was deze keer wel héél apart hoor en eigenlijk had ik er een foto van willen maken maar dat vond Dick een ietwat te ver gaan. . .
En nu dan? Hij ligt al in de vuilnisbak want wij durfden hem niet eens in onze eigen plasticafvalzak/bak te gooien want stel dat mijn buren dit zouden zien . . . ach dan weet ik wel dat zij mij iets anders zouden bekijken . . . en waarschijnlijk zich een slag in de rondte lachen en gesmoes achter mijn rug . . .
Wat vonden wij dan?
Nou een blisterverpakking van een enorm groot sexspeel(tje?) ja wel inclusief zuignap om hem kennelijk aan de muur te bevestigen oid!
Of zal mevrouw of meneer, dat kan natuurlijk ook in deze verlichte tijden, konijn zichzelf een paascadeautje hebben bezorgd?
En omdat hij kennelijk uitgeprobeerd was daar op de parkeerplaats, lag er nog meer troep bij die hier mee te maken zou kunnen hebben en hebben we dat met de tang opgepakt, in een zakje gedaan en alles in de container gegooid.
Gistermiddag ging Dick met de meiden weg en heeft ook de bierflesjes, die nog in de auto lagen, met of zonder statiegeld in de glasbak gegooid, wat ik best wel zonde vond.
Het leven zit vol verrassingen en echt waar, de humor ligt op straat!
Ah mijn paaskonijntje is ook boos Cilia, ik heb mijn excuus al gemaakt maar hij wil er niets van horen . . .
Laatste maart fotobladzijde gemaakt!
----------


Zondagmorgen 1 april. Haha Cilia, nee hoor ook ik heb geen paasgedachten en ook geen kerstgedachten en moest wel lachen om je foto met dat lullige houten paashaasje en weet dat die bij mij ook aan de paastakken hangt!
Ach ja toch heb ik wel weer een goeie daad gedaan vandaag, al voor de derde keer deze week troep bij de bosingang opgeruimd.
Dit stemt mij regelmatig tot nadenken.
Veel mensen zitten met hun batterij op de bank, met een zak chips naar de tv te kijken en zich kapot te ergeren of schrikken, of beide, naar beelden van de plastic soep in de oceaan, en roepen ach en wee, ik ook hoor.
O.a. naar die prachtige zeedieren verstrikt in plastic zakken, en ander afval, hoe erg of dit is.
Maar denken diezelfde mensen wel eens na over de troep bij het bos in je eigen leefomgeving?
En dat er bosdieren zijn die zich te goed doen aan dit afval, veelal snackbarresten, en dat er veel aangevreten bakjes vaak van plastic liggen?
Direct met o.a. jonge vosjes, ik moet er niet aan denken, vandaar mijn fanatieke opruimen, zeker in deze periode! 
Van de week heb ik de proef op de som genomen, er lag enorm veel afval en ik heb het een dag of 3 aangezien en verwacht en gehoopt dat het opgeruimd werd, nou niet dus.
Standaard mijn grijptang, plastic zakken en mijn afvalpasje in de auto, zodat ik het weer kwijt ben voor ik thuis kom.
Vandaag heb ik o.a. 6 bierflesjes en die breng ik maar naar de winkel ivm statiegeld . . .
Ook hier denk ik over na. Die lui zitten gewoon te zuipen in hun auto's en rijden daarna weer vrolijk de weg op met hun zatte reet en komen misschien jullie of mij of iemand van je familie of vrienden tegen op de linkerweghelft.
Oef wat maak ik mij weer druk vandaag, dat moet niet maar ik kan er gewoon echt niets aan doen.
Mahhh fijne dag verder!
O ja, wij zijn donateurs van https://seashepherd.org/

In het Nederlands https://www.seashepherd.nl/nl/

----------

Zaterdagmorgen 31 maart. Wat een prachtige wandeling vanmorgen, ik was op tijd en het beetje mistige met de zonnestralen er door heen, zo mooi! Voor de rest vond ik het niet echt prachtig hoor, het is inmiddels een slijtageslag geworden met poppetje aan de rollijn . . . Eén en al actie en energie aan dat lijntje.
Ik durf haar nog niet los te laten want het is een beste snee op haar buik, keurig dicht dat wel én de super dunne pleister zit er zelfs nog op, en dat vind ik ook weer apart.
Net als  toen met haar heup, nooit aan de wond gezeten en nu dus ook weer niet, wel erg makkelijk, ik kan niet anders zeggen.
Ze heeft nog vaak haar MPSje aan, in ieder geval 's nachts, maar toch ook overdag uren zonder haar shirtje.
Omdat ik geen honden heb die keurig over grasveldjes paraderen en mooi lopen te zijn, maar gewoon net als wilde zwijnen overal doorheen denderen durf ik het met dat poppie nog niet aan.
Wel maak ik nu weer de lange rondes en dat is wel effe afzien voor mij hoor, ik heb dan het zweet over mijn rug lopen.
Voor het eerst in dit seizoen staan nu de tuindeuren alweer open en de tussenties op de toelties, maar Emma ligt nog hier in de kamer, ja ik moet natuurlijk ook wel naar buiten want anders vindt zij er niets aan.
En ik heb haar al gerust gesteld, ik ga zo lekker met jou buiten op de loveseat zitten lezen want ik heb een goed boek van Esther Verhoef, 'Tegenlicht'.
Wel weer eens van een ander genre, dan al die non fictie misdaad analyses . . .
En ik kan mij ook op de toekomst verheugen want ik denk dat er aardig wat boeken voor mij gaan verschijnen over de 'Mocro-oorlog' die heftig woedt momenteel, stof genoeg volgens mij.
Ik heb er al wat boeken over gelezen maar dit belooft toch wel sensationeel te worden . . . wat een zootje geteisum!
Ja Til, ik denk dat afscheid nemen moeilijker wordt op onze leeftijd vanwege het feit dat het 'afbouwen' voor ons betekent en dat 'afbouwen' is namelijk de reden omdat wij in onze 'afbouwleeftijd' zitten en dat willen we nog helemaal niet!

----------

Vrijdagmorgen 30 maart. Net weer een ronde van 3 kwartier gelopen (Poppie aan de lijn) en dat gaat gelukkig weer volkomen normaal. Wel heb ik mij weer verbaasd over zoveel onkunde van mensen vwb het gedrag van hun eigen hond.
Dan eerst maar even over gisteren vertellen.
Na een paar uur heerlijk achter buiten in de zon, ook zo goed voor die hondenlijfjes,  ging ik om een uur of 3 een bosronde maken, lekker relaxed, dacht ik toen nog.
Laura aan de rollijn liep ik een kronkelig bospad in, tussen de bomen door zag ik plotseling twee ruw spelende herders honden, een witte en een Duitse en ik was gealarmeerd want ik zag geen eigenaar, dus die liepen voor de mens uit.
Voor de zekerheid lijnde ik Emma ook aan omdat zij zich dan wat zekerder voelt en ging ik maar in de kant staan en hopen dat eigenaar van herders tijd genoeg had om haar honden onder controle te houden.
Niet dus.
Als twee wilde wolven kwamen zij op mij en de honden afgestormd met een hoop lawaai en geweld, nog net niet bijten maar dat was dan nog te danken aan de houding van mijn honden, want kom je zo'n zelfde exemplaar tegen dan kun je zeker weten naar een dierenarts gaan daarna.
Poppetje en Emma krijsten alsof zij in doodsnood waren, het was verschrikkelijk overweldigend en ik zei of riep helemaal niets en had al mijn gedachten en zintuigen nodig om de zaak zoveel mogelijk, zonder paniek onder controle te houden.
Emma schoot uit mijn handen en rende weg achtervolgd door de DH en mijn redding met poppetje was een boom waar ik mij al vallend aan kon vasthouden, poppetje schoot uit de riem om het compleet te maken en die kon ik nog net grijpen in haar nekvel, terwijl ik daar een ongelofelijke hekel aan heb om een hond op die manier te pakken! Sorry poppie ik kón niet anders.
Ja en toen kwam de eigenaresse er aan . . . 'kom op meiden, goed zo, brave honden'. . .
Ik was met stomheid geslagen en kon alleen nog maar uit kramen dat zij die schatjes voortaan aan de lijn moet houden omdat zij een ander tot last is.
Het antwoord? Helemaal niets, alleen een hooghartige blik . . . 
Ik was totaal van de leg. De spikkels recupereren snel, dat is al na 5 minuten maar Emma vond de wandeling gelijk niets meer aan en heeft hem met geknepen billetjes verder gelopen. Godverdegodverdegodver, wat háát ik dit soort situaties!
Vanmorgen kwam er een man met ook DH aan en hij heeft hem meestal aan de lijn en laatst heb ik hem gesproken en voor mijn honden, vanwege het akkevietje van gisteren ben ik ook even blijven praten. Ja ík doe mijn best wel om mijn honden vertrouwen in herders aan te leren (?) maar andersom is er vaak weinig begrip.
Ook deze hond is een galbak met andere honden maar volgens meneer vindt hij mijn honden wel aardig, 'kijk maar hij kwispelt naar ze'. . .
Maar, wat deze meneer dus kennelijk helemaal niet ziet en weet, is dat hij niet vriendelijk kwispelt, maar korte kwispels met een hoge  stijve staart maakt, zijn bek steeds aflikt, haren overeind en aan het eind van zijn lijn, en dat zijn allemaal signalen van een innerlijke tweestrijd, 'ga ik deze honden leuk vinden of niet en ga ik ze grijpen of niet !'
Het is dan helemaal te danken aan het feit dat het een reu is en mijn honden teven, en daarbij totaal vriendelijk zijn of, als zij denken dat de hond een engerd is, zich rustig afwenden!
Dat bedoel ik dus, hét loopt met herdershonden terwijl zij er geen reet van begrijpen!
Dit is nou eenmaal een soort hond wat vaak moeilijk met soortgenoten om gaat en moet je het risico niet nemen om ze los in bos of park mee te nemen, zoek een terrein op waar zij geen contacten met andere honden hebben, ga op een pittige cursus, ga fietsen of weet ik wat maar laat deze honden op een andere manier hun energie gebruiken dan het op soortgenoten te laten bot vieren!
Zo dit is gelijk weer even een lesje gedragstherapie.

----------

Donderdagmorgen 29 maart. Weer een dagje verder. Tot  mijn grote vreugde kan ik vermelden dat het goed gaat met poppetje! Gistermiddag weer een rondje gelopen met regenjasje aan en daarna heeft zij de halve portie eten gegeten van wat zij normaal eet.
Zij draagt met alle gemak haar MPSje* en het staat haar zo schattig! Ik doe dit omdat zij met haar achterpootje zo af en toe aan haar buik wil krabben en dat lijkt mij niet zo'n goed plan en zo zit er nog wat bescherming over heen.
Zij gedraagt zich bijna weer normaal en wel zie ik dat zij zo af en toe nog wel wat pijn in haar buik heeft en dan met name als zij gepoept heeft, kennelijk doet dat persen toch wel wat in dat door elkaar gerommelde pensje. Maar voorlopig krijgt zij nog de max aan pijnstilling, zoals afgesproken met de da.
Toen ik vanmorgen een paar reeën zag, de honden zagen hen niet, en ik vlak daarna langs die plek kwam begon poppie te steigeren aan de rollijn en had ik echt moeite om haar vast te houden!
Ook toen Emma en Roos samen een renwedstrijdje gingen houden moest ik alle zeilen bijzetten en een boom omklemmen, het liefst wil zij gewoon mee rennen, maar dat gaan we dus echt nog niet goed vinden.
Toen ik straks haar MPSje aantrok werd zij helemaal dol en vindt dit gedoe dikke pret en ook moest ik weer even optreden tussen Roos en poppetje omdat zij weer wild gingen spelen, daaraan kan ik goed zien dat zij zich weer duidelijk beter voelt!
Volgens Wendy en mij gaat onze dierenliefde voor het mooie te diep, je trekt je alles zo aan als er iets niet helemaal 'normaal' gaat, het neemt op die momenten volledig bezit van je. Het kan ook zijn omdat ik ouder word . . . maar ach Wendy heeft het ook . . .
*MPS: Medical Pet Shirt.

----------

Woensdagmorgen 28 maart. The day after . . . Nog niet eens 9 uur, a. hield ik het in bed niet meer uit en b. heb ik een korte, schone bosronde gemaakt met poppetje aan de rollijn.
En hoe ging het gisteren?
Nou, zo langzamerhand ga ik denken dat wij een soort aureool boven ons hoofd hebben hangen die bepaalt dat bij ons dingen nooit normaal gaan.
Hebben wij volgens een hogere macht iets speciaals om dit op te vangen of zo en denkt die hogere macht dat ik sterke schouders heb?
Forget it, ik noem het doodgewoon regelmatig pech hebben en mijn schouders kúnnen dit helemaal niet dragen, mijn schouders en nek zijn totaal door stress verstijfd.
Op de afgesproken tijd werd ik gisteren gebeld en alles ging goed met poppetje en langzamerhand lag zij bij te komen maar . . . (ja tuurlijk weer die 'maar')
De operatie was wel wat ingrijpender geworden doordat de baarmoeder en eierstokken heel klein waren en ook heel moeilijk te vinden . . . snee moest dus groter gemaakt worden en was meer gespit daar binnen in en zou daarom ook wat langer pijnlijker zijn.
Omdat zij haar om half vier in de middag nog een keer een morfine injectie wilden geven kon ik haar pas na die tijd ophalen.
Ach en daar kwam zij aan, lage kwispel, hoofdje naar beneden, dit beroerde mijn schuldig voelende ziel wel heel diep . . .
Vlakbij de praktijk even met haar naar buiten waar zij keurig poepte en pieste, en dan is mamma alweer een beetje opgelucht. 
Gisteravond was zij pieperig, wat ik heel naar vind maar weet dat dit er bij hoort, een bepaalde geestesgesteldheid door de morfine (hoe netjes zeg ik dit weer)
Naar boven heb ik haar getild en vannacht was zij heel rustig en kan ik mij dáár weer ongerust over maken vandaar dat ik het niet meer uit hield in bed.
Leefde zij nog wel? Datzelfde hadden Dick en ik stiekem gisteravond, onafhankelijk van elkaar ook, je wilt elkaar niet ongerust maken en zachtjes ga je dan kijken, als zij een tijdje helemaal niet beweegt, of zij nog wel leeft . . .
Grappig om te constateren dat je dat allebei dan hebt!
Met moeite kwam zij straks uit de bench, niet omdat zij niet kon maar omdat zij niet wilde, wel wilde zij als altijd een klein stukje beschuit en een stukje kaas, zo dat was een opluchting  voor mij.
Net dus een klein rondje, zo'n 25 minuten rustig gelopen en dat ging helemaal prima, van hondje meeslepen was geen sprake, zij liep geïnteresseerd in de omgeving en de andere meiden voor mij uit.
Ook heeft zij net wat gegeten maar niet alles en daar kan ik dan ook weer lekker van balen want ik had de pijnstiller er door gedaan, dom wijf ben ik, zal ik niet meer zo doen.
Voorlopig krijgt zij 5 dagen lang een pittige pijnstiller.
Een reden voor de zoektocht naar al die onderdelen in dat hondenbuikje kan zijn omdat Laura nog zo jong is en pas 1x loops geweest is. 
Nou Til zo stoer ben ik niet meer om er bij te willen zijn, ik vond twee keizersnedes al vreselijk en dan dit moeilijke gegrut, brrrr
O ja Cilia, ook zo logisch dat jij er tegen op ziet, ook bij jou liggen de calamiteiten met Milaatje je nog vers in het geheugen, maar ééns ga je toch de knoop doorhakken . . .
Lieve Peter en Astrid, sterkte morgen met Veerle en dat gaat vast makkelijker dan bij poppie!
Ja Tineke, prachtig hè die uitzending, het was wel een ouwe, ik had hem al gezien maar ben toch nog een keer gaan kijken en was alweer jaloers . . . precies zo'n huis en zo'n omgeving als waar wij destijds naar op zoek waren, alleen wilden wij wel wat noordelijker.



----------


Dinsdagmorgen 27 maart. Soms weet je dingen niet van tevoren (en is maar goed ook) zoals nu, 24 uur geleden had ik niet kunnen bedenken dat poppetje op dit moment onder narcose op de operatietafel ligt . . .
Nee hoor niets bijzonders, gewoon voor sterilisatie (castratie hoor ik dus te zeggen want alleen de eierstokken worden weggehaald))
Ik hikte er al lange tijd tegen aan want ik wilde haar, net als de andere meiden gesteriliseerd hebben, om toekomstige problemen zoals baarmoeder ontsteking,  suikerziekte, mammatumoren oid voor zover als dat mogelijk is, te voorkomen.
Met poppetje vond ik het een moeilijk iets in mijn hoofd en ik heb er naar toe moeten leven.
Zondag j.l. besliste ik zo maar ineens, ja morgen ga ik bellen en dan moet het ook zo snel mogelijk want anders ben ik bang dat ik weer ga twijfelen.
Dus gisteren gebeld en na een kwartiertje puzzelen, overleg met de da, is zij er vanmorgen tussen geschoven, vandaar de snelle actie.
Toegegeven, ik heb een slechte nacht gehad, en dat heb ik met zo'n, voor een dierenarts eigenlijk simpele routineoperatie, nog nooit gehad.
Ik was zo onrustig dat ik al bijna een half uur te vroeg op locatie was . . .
Tussen 11 en 12 word ik gebeld hoe alles verlopen is en na het middaguur belletje twee wanneer ik haar weer kan ophalen en ik zal blij zijn als ik dan weer thuis ben met haar.

----------

Maandagmorgen 26 maart. Het was heel mistig hier vanmorgen en toen ik bij mijn ronde bij de akkers uit kwam, aan de buitenkant van het bos besloot ik om toch maar in het bos te blijven.
Ik kreeg op eens visioenen van een poppetje ver weg op een mistige akker die gedesoriënteerd raakte . . . dit moet je niet hebben natuurlijk.
De overgang naar zomertijd lijkt hier aardig te verlopen en nu weet ik, goh dat na al die jaren, hoe het komt.
Wij hebben zaterdagavond al de klokken die persoonlijk behandeld willen worden allemaal al een uur verder gezet en de door de satellieten beheerste modelletjes lossen het zelf op.
Dit heeft al een hoop voorkomen zo van 'jeetje hoe laat is het nu in het écht' en 'NEEHEE het is niet zo laat, het is al een uur later'. . .
Het kon bij ons rustig een paar maanden duren voor wij de stap gezet hadden om klokken bij te stellen omdat wij toch ook telkens weer vergeten hoe dat ook al weer moet en dan de gebruiksaanwijzingen nodig hebben (die dan tot grote ergernis nergens te vinden zijn).
Ja Joke, ik begrijp volkomen hoe dat verschil in opvatting komt tussen ons over de zomer/wintertijd!
Jij hebt een heel ander dagritme en je werkt overdag meestal, ik niet, en ga twee maal per dag een flinke wandeling met de meiden maken en heb in de avond dan echt geen zin meer . . .
Gisteren heb ik weer een nieuwe fotobladzijde gemaakt.

----------

Zondagmorgen 25 maart. Een uurtje later dus en dat betekende ook dat het net leek of ik laat opstond vanmorgen, ik zag op de wekker dat het al half 8 was . . .
Voor mij hoeft dit klokkengeneuzel helemaal niet en voornamelijk vind ik het jammer van de avonden, ja echt waar, geef mij maar een vroege, maar vooral donkere avond, want het avondeten mét kaarsen aan is nu voorbij . . .
Ik ben zelf helemaal wég van mijn 3 kaarsenkandelaar en voor we gingen eten altijd eerst de kaarsen aan.
Maar niet getreurd hoor want een vroege morgen met gelijk tuindeuren open vind ik ook niet te versmaden, maar goed, zo ver is het nog niet . . .
Volgens mij waren wij vanmorgen de eersten in het bos, geen auto op de parkeerplaats en alleen op het eind kwam er een ook trouwe wandelaar tegen.
Nou is het hier sowieso nooit file maar in de weekenden is het natuurlijk wel wat anders.
Gistermiddag was het spitsuur, grrrr zelfs iemand met een Rottweiler en die heb ik nog nooit gezien en volgens mij was hij ook niet echt grappig en zijn we maar snel een ander pad in gegaan.
Poppetje heeft zich vanmorgen ook weer de beentjes uit het Engelse naadje gerend, mijn god wat een racemonster is dat geworden en dat vind ik toch zo genieten, dat mooie lijfje wat zo keihard rent en zo duidelijk te zien dat zij haar achterhand totaal als motor gebruikt!

----------

Zaterdagmorgen 24 maart. Ja Jopie, net lees ik je berichtje en heb je mij aan het denken gezet omdat het o zo waar is wat je zegt en uiteraard ook tot de mogelijkheden behoort, waar ik nooit van zijn leven aan gedacht heb.
Het punt bij ons is namelijk ook dat wij nu écht willen afbouwen, iets wat wij bijna 8 jaar geleden ook al afgesproken hadden en toen kwam totaal onverwachts het Rozenkind ons leven in wandelen . . . en laten we het al helemaal niet hebben over het poppetje, die heb ik er gewoon, op mijn geheel eigen wijze (én eigenwijze) doorheen gedrukt door al mijn charmes en argumenten over Dick heen te spuien . . .
Mwahh ik heb niet alleen de enorme dierenliefde van mijn moeder geërfd maar ook de methode over hoe je dit moet doen!
Maar de toekomst zal het leren en eerlijk gezegd geniet ik nu wel met volle teugen van het hebben van 3 volkomen zorgeloze honden, en dat is ook al weer een tijdje geleden.
Ook met wandelen, ik kan in een uptempo lopen en hoef mij geen zorgen te maken over waar zij nou weer zijn in een veld want zij houden mij ontzettend goed in de gaten en nooit hoef ik er eentje te roepen en dat terwijl zij dus behoorlijk terrein nemen met wandelen.
Nou heb ik ook het geluk dat ik in een heel veilig gebied woon en loop waar zij de ruimte hebben en geleerd hebben het te gebruiken.
Toen wij vorige week het weekend door het land kruisten voor bezoekjes rijd je wel langs dorpen of stadjes en zie je dat aan de buitenkant vaak een soort parkachtig iets is, met paden en bruggetjes waar mensen met honden lopen.
Dan zeg ik altijd dat dat niets voor onze honden zou zijn, een klein lullig parkje, ik zou het eng vinden want onze honden (en wij!) zijn heel veel ruimte gewend!
Ja Joke, helaas zijn veel mensen met geld omkoopbaar, dus ook Staats Bos Beheer (windmolens) en zijn de Tesla's volgens mij niet aan te slepen . . . alleen realiseren veel mensen zich dit niet!

----------

Vrijdagmorgen 23 maart. Ik vind echt dat de tijd vliegt en voor je het weet . . . als je jong bent heb je het gevoel dat het leven eindeloos is maar na de 40 kom je er achter dat het niet zo is . . .
Nog altijd mis ik Muisje, dat kleine lieve hondje om mij heen.
Nee wij kopen er geen klein hondje meer bij hoor, althans dat geloof ik, gezien mijn eerste zin . . .
We hebben overwogen om er een kat/poes bij te nemen, ik vind katten namelijk ook geweldige dieren en vind eigenlijk dat zij ook in een gezin horen, maar het geeft toch teveel praktische problemen.
HUH denken jullie nu, is een kat lastig?
Nee maar WIJ zijn gewoon lastig!
Ten eerste wil ik geen kat die de kans loopt, letterlijk dus, om overreden te worden en een kat in huis houden geeft ook weer de nodige soesa.
Wij hebben altijd katten gehad en de laatste waren twee Siamezen, geweldige katten en als ik een foto kan vinden zal ik hem hier plaatsen.
Zij kwamen niet buiten en gelukkig hebben Siamezen ook vaak, ik zeg dat voorzichtig, niet zoveel behoefte om alleen naar buiten te gaan.
Wel zaten zij regelmatig, onder toezicht aan een tuigje in de tuin, maar ik vind ook dat eigenlijk geen echt kattenleven.
Ook betekent het dan dat je je huis volledig katontsnappingsproof moet maken en dat is nogal wat.
Dick zag het al helemaal voor zich dat de kat van jongs af aan dan ook gewoon mee zou gaan in de auto en eventueel camper in de toekomst . . . mijn geest begon al te dwalen . . . ergens in de Scandinavische bush zitten en je kat is ontsnapt . . .
Dus rest ons maar één ding, aanvaarden dat wij niet meer echt iets kleins in huis hebben rond keutelen . . . is wel wennen hoor.

----------

Donderdagmorgen 22 maart. Dat werd gisteren geen lezen buiten, de zon kwam te laat en dan heb ik geen tijd meer want toen was het alweer hondenwandeltijd.
Vanmorgen voor het eerst weer eens mijn mooie regenjas aan gehad hoewel het eigenlijk bijna niet meer regende, ach ja, een mens wil gewoon wel eens een andere jas aan hè dan die winterjas!
De paastakken staan in de vaas en dan nu nog even de nepeieren er in hangen. Mij is opgevallen dat er relatief weinig 'paasdingen' te zien zijn, of ligt dat aan mijn beperkte zicht op hebbedingen?
Ik zei wel dat mijn referentiekader alleen de Action is, maar dat is natuurlijk niet waar, ik ben een internetshopper.
Voor ik vertrek straks naar Harderwijk voor mijn 3 maandelijkse shotjes ga ik eerst even wat paasdingetjes gieten van gips, leuk om te doen.
Ik heb gisteravond nog 2 fotobladzijden gemaakt en de derde is in de maak!
O ja ik had nog een leuk 'kuikenpak' gekocht om een leuke paasfoto van de honden te maken maar helaas, veel te klein . . . en ik kan hem niet meer terug brengen, geen bon en ik heb hem ook al wekenlang in huis, zonde dus. Ik heb als eerste Roos geprobeerd er in te wurmen, en je had mij moeten zien worstelen, ahh zielugg en toen zag ik al dat dit geen succes ging worden.
Dus dat wordt kringloop.
KLIK HIER

----------

Woensdagmorgen 21 maart. Wat een prachtige dag gisteren en tot nu toe vandaag ook, nog 2 1/2 uur zitten lezen buiten in de zon maar of dat vandaag ook gaat lukken betwijfel ik.
Net poppetje weer goed moeten afspoelen want zij was weer als een dolle over de akkers gerend, en daarna kwamen we vriendinnetje Macy ook nog tegen, wat is dat toch een genot om naar te kijken!
De afgelopen maand heb ik veel foto's gemaakt en loop eigenlijk (bijna) hopeloos achter op de site en ik beloof jullie, vandaag ga ik daar echt wat aan doen.
Kreeg ook nog een mooie foto binnen van Rodin, een broertje van Emma, altijd fijn om weer eens een hondje van ons terug te zien!
Inmiddels zie ik er ook weer wat christelijker uit, de korsten zijn van mijn neus afgevallen en dat scheelt een hoop, nu nog even de rest helen en ik denk dat je er over een week niets meer van ziet.
Toch verbaas ik mij dan weer dat niemand vraagt wat er aan de hand is terwijl je er zo beschadigd uit ziet . . . is zoiets angst voor wat je te horen krijgt, schaamt men zich om zoiets te vragen, voor mij een raadsel want zelf zou ik er altijd wel naar vragen!

----------

Dinsdagmorgen 20 maart. Gisteren kregen Dick en ik een ongekende oprisping.
In Zwolle, overigens een prachtige stad met een heel mooi oud centrum, zijn twee nieuwe grote winkels geopend.
Een Hudsons Bay, die in het oude V&D gebouw zit, en Hornbach, daar waren wij zo maar eens nieuwsgierig naar.
Honden mee want op de terugweg wilden wij wandelen in het Roggebotzand.
Auto geparkeerd in een veilige met veel camera's volgehangen parkeergarage en voor de zekerheid ook met de achterkant tegen de muur.
Zo, daar gingen Jut en Juul, gearmd door de winkelstraat slenteren en altijd overtuigd zijn van weinig geld uitgeven, en dat hebben we gedaan.
Die Hudsons Bay,  grotegodengodgenadebroodjes wat een dure winkel, natuurlijk zie je wel wat leuke dingen maar die prijzen, mwaohhh niets voor ons en we denken ook dat die winkel daar geen lang leven beschoren zal zijn want stiekempjes vergelijk je het met de oude vertrouwde V&D, en dat gaat volledig mank!
Ik heb daar wel 50 cent besteed, aan de toilet.
Nou moet ik ook wel eerlijk zeggen dat mijn spulletjesrefentiekader ook alleen maar bestaat uit de Action in het grote stadje bij ons in de buurt . . . wij zijn nou eenmaal geen 'winkelmensen'.
Toen gewoon weer terug naar de auto en het grootste bedrag wat wij uit gegeven hebben was €4.00 voor de parkeergarage . . .
Op naar Hornbach en daar waren we binnen een kwartier klaar, want om tussen wasbakken en kranen rond te lopen terwijl je dat geen reet interesseert, is ook niks.
Gek genoeg waren we van deze stadse exercitie stikmoe geworden . . . geef mij maar een wandeling in de natuur, daar word je minder moe van dan dat geslenter met al die indrukken en al die mensen.
Snel op weg met de meiden naar het Roggebotzand, en dat was heerlijk!
Leuk nog even naar je gezwaaid te hebben Klára!

----------

Maandagmorgen 19 maart. Nog een keer zo'n frisse wandeling en misschien wel even de laatste, weet ik niet zeker want ik heb 'het weer' niet meer gezien.
Gistermiddag weer fijn met Joke en Anne gewandeld met maar één 'jammertje', kennelijk was de dag er voor een één of andere paardenactiviteit daar gehouden en nu hoef ik denk ik niet veel meer uit te leggen . . .
Voor de honden, allemaal dus, was het een ware lekkernijenwandeling, getverdegetverdegetver.
Schreeuwen, roepen, het helpt voor geen meter want dan hebben zij de snack al tussen de kiezen, de één doet het wat meer dan de ander en de één luistert wat meer dan de ander maar onmiskenbaar hebben zij allemaal hun buikjes rond gegeten want je ziet namelijk ook niet alles.
Vanmorgen heb ik vooral Poppetje en Roos wel een keer of drie zien kakken en het leek wel pure paardenmest!
Daarna gezellig bij hen thuis koffie gedronken en heerlijk gegeten!
En dan ben je vantevoren van plan om na het eten weg te gaan en dat deden we ook maar waren dus pas om 11 uur gisteravond thuis, we hebben ook altijd zoveel gespreksstof, we hebben weer gezellige uurtjes gehad samen!

----------

Zondagmorgen 18 maart. Zo dat was een frisse wandeling vanmorgen, super! Ja en dan gisteren, ik hoefde mijn blaarkop niet te vertonen aan de massa want Dick had het anders bedacht.
Ik ben lekker in de auto blijven zitten met een boek (wel met de motor aan hoor) want hij moest alleen iets afgeven daar, iets ophalen en even een kort sociaal praatje houden.
Prima dus voor mij!
Daarna zijn we naar het 'Streekbos' gegaan bij Enkhuizen. Het wordt wel een bos genoemd maar naar mijn smaak is dit meer een groot park met delen waar je hond los mag lopen.
Keurig aangelegd allemaal met nette schone paden, in zoverre niets mis mee.
Wel werd ik bij aankomst al ietwat wantrouwig vanwege het type auto wat er stond, een paar met van die ijzeren kooien er in, wat bij mij toch, hoe generaliserend ook, bepaalde associaties oproept.
En ik kreeg wel gelijk. Aardig wat, en ik ga mij voorzichtig uitdrukken, grote niet aardige pittige honden, en dan moeten zij er nog eens twee of meer hebben ook, waar ik niet zo gek op ben.
Enfin, toch een wandeling gemaakt en ook wat aardige types tegen gekomen zonder meer, maar op het eind, vlakbij de parkeerplaats werd mijn altijd vriendelijke Roosje flink afgeblaft door een type hond waar ik van gril, een vechtapparaat.
Ik schrok mij kapot en zag de ellende al voor mij. Emma bleef gelijk al bij ons en Poppetje kon ik nog net aan haar halsband pakken.
Maar het is goed afgelopen gelukkig, maar dat dit niet bij mijn favoriete wandelgebieden gaat horen mag wel duidelijk zijn!
Inmiddels zie ik er helemaal niet meer uit, blaren zijn geslonken en nu is het een opwekkend kleurtje geel geworden . . .

----------

Zaterdagmorgen 17 maart. Gistermiddag had ik zo ongekend de pest in het weer, ik herkende mezelf bijna niet meer. Nat, koud en de weg naar het bos weer besmeurd met vette klodders modder van die achterlijk grote rupsbandvoertuigen van de bosvernielers, waar ik notabene nog op moest wachten ook en bij het bos aangekomen, ook een vieze natte kapot gereden kleizooi.
Je had mij moeten horen in de auto, dat was geen ABN maar Bargoens wat ik hier niet kan neerzetten want
a. jullie zouden de krabbel niet meer willen lezen en
b. mijn krabbel zou niet meer als voorbeeld voor de Nederlandse taallessen in aanmerking komen . . . of misschien juist wel?
Ach ja, ik ben ook maar een mens hè. Gelukkig lijd ik totaal niet aan wisselende stemmingen en echt sacherijnig zijn is mij volkomen vreemd en komen dit soort verbale uitspattingen maar zelden voor.
Daarbij zat ik alleen in de auto en de honden maakt het denk ik niet zoveel uit, ze zeggen er tenminste niets van.
Dus toen ik thuis kwam, poppetje weer afgespoeld, moet twee keer per dag, hondjes lekker eten gegeven (stond vis op het menu) en als zij dan heerlijk languit op de bank of stoelen liggen uit te buiken en wij aan een bakkie zitten met wat lekkers er bij, ja het weekend begint op vrijdag, dan is de ellende weer snel vergeten hoor!
Vanmorgen weer lekker koud, waar ik geen enkel bezwaar tegen heb.
Vanmiddag gaan wij wandelen ergens bij Hoorn, waar Dick even moet zijn vanwege een geocache event.
Nou is dat voor mij even geen onverdeeld genoegen, dat wandelen wel, maar dat event niet, ik zie er namelijk totaal niet uit.
Eergisteren heeft de huisarts wat onrustige plekjes in mijn gezicht bevroren en dat zijn dijken van blaren geworden evenals op mijn handen!
Ik vroeg al aan Dick of hij zo'n geskandaliseerde (zei mijn oma vroeger en zal een typisch Zaanse uitdrukking zijn denk ik) vrouw niet vervelend vond om mee te nemen maar hij zegt dat dat hem totaal niet uit maakt . . .
O dacht ik toen . . .

----------

Vrijdagmorgen 16 maart. En dan verschijnt er zo maar plotseling een lang weekend zonder extra's voor mijn geest!
Zouden wij 3 Duitse personen (kennissen van Dick, geocachers) op bezoek krijgen, inclusief slapen en eten, die zondagmorgen weer zouden vertrekken, waarna wij gelijk naar een afspraak zouden gaan om met zes anderen met de hondjes te wandelen, muziek te maken en te eten.
En dan heeft de griep toegeslagen, nee (nog!!) niet bij ons maar wel om ons heen.
Het Duitse bezoek ligt voor apegapen met zijn allen in bed en van onze afspraak zondagmiddag ligt er een dame op één oor en hebben we de afspraak samen maar even verzet.
Blijft over, Joke en Anne, die inmiddels herstellende zijn van griep en gaan wij gewoon gezellig met zijn viertjes wandelen en eten.
Ach het scheelt ook weer een hoop werk (koken) en boodschappen doen zeg ik dan maar . . .
Vandaag was ik laat met de meisjes weg want de auto was laat thuis, ja met Dick er in natuurlijk, hij moest even langs de garage en dat duurde toch een tikkie langer dan we gedacht hadden.
Ik kon dus niet anders dan de dames maar even in de buurt uit te laten, gewapend met 5 poepzakjes, en dat werd niet echt een succes.
Zij snapten er geen fluit van en Emma ging dus echt niet poepen, want dat hoor je alleen in het bos te doen . . . (en kwam ik dus met zegge en schrijven één gevuld poepzakje thuis)
De spikkels zijn iets minder precies maar die gekke Roos, ik liet haar los lopen zodat zij makkelijker haar behoefte zou kunnen doen, en ach dat beestje is helemaal niet gewend om in de wijk uitgelaten te worden en sprong gewoon voortuintjes in en uit . . .
Je merkt dus duidelijk dat Laura hier anders tegenover staat want die heeft natuurlijk een maandenlang trainingsprogramma gevolgd met aan de lijn over straat lopen.
Nou moet ik ook er bij zeggen dat het aan de lijn lopen nooit een grapje is hoor met haar . . . ik heb dan ook echt een ongedisciplineerd zootje honden, die ik amper kan houden . . .
Hier heb ik qua opvoeding dus behoorlijk wat steken laten vallen (pure gemakzucht).
Dus toen Dick thuis kwam ben ik als nog fijn de grote bosronde gaan doen en het ook fijn ging regenen en ik daar ook fijn niet op gerekend had!
Gelukkig mensen dat het geluid verdwenen is en ik zal dus nooit meer een filmpje plaatsen, en zo ja, dan doe ik het via YouTube!

---------- 

Donderdagmorgen 15 maart. Ik heb mij weer kostelijk vermaakt vanmorgen, Laura heeft het helemaal te pakken over die akkers en ik geniet intens hiervan! En dan komt zij terug na zo'n sessie en gaat dan in gelijk tempo gewoon weer door om door het bos heen te vliegen, zonder een spoor van vermoeidheid!
Toch merk ik dan wel dat Emma en Roos weer wat ouder zijn, zij vinden dit ook wel grappig maar om je nou zo'n slag in de rondte te rennen voor een paar vogels, nee dat gaan zij niet meer doen.
Hoewel ik dit ook nog helemaal ken van Noor en Emma destijds, vooral door aardappelvelden . . . laten we trouwens ook Muisje even niet vergeten met haar acties . . .
Gisteren nog fijn een paar uur met de meisjes in de zon gezeten buiten, het leek wel lente en nu had ik weer een dikke sjaal om.
Vandaag zo maar weer eens een klein krabbeltje, moet kunnen toch?

----------
 
Woensdagmorgen 14 maart. Volgens mij heb ik het al eens gezegd maar de humor ligt op straat, in dit geval onder aan de trap, maar je moet het natuurlijk wel even willen zien letterlijk en/of figuurlijk!
Zoals gisteren. Dick was op de zolder aan het rommelen en ik zat in de kamer te lezen, met twee hondjes om mij heen en één op schoot die heerlijk lagen te slapen.
Plotseling pats boem klap pets, kortom een hoop lawaai en een donderend geraas van dingen die van de trap vielen . . .
Nou heb ik mezelf heel goed aangeleerd om bij veel lawaai net te doen of ik niets hoor en er volkomen koud onder blijf (uiteraard schrik ik van binnen ook hoor), zoals bij harde onweersknallen, dus nu reageerde ik ook totaal niet maar zag de verontruste hondenoogjes vanuit mijn ooghoeken op mij gericht.
Dan zie je ze denken, 'vind jij dat er niets aan de hand is, nou dan vinden wij dat ook en gaan verder met slapen'.
Dit heb ik vroeger met de kinderen ook altijd toegepast om niet van die schrikkerige en paniekerige kinderen cq honden te ontwikkelen, en dat is mij altijd heel goed gelukt, ik kan niet anders zeggen en heb dan ook nog nooit een hond gehad die bang van onweer of vuurwerk is!
Na een paar minuten stond ik op om te kijken en naar boven te roepen of alles ok is . . . (deze actie verbinden de honden dan ook totaal niet meer met het lawaai van een paar minuten daarvoor!)
Het antwoord van Dick moest even tot mij doordringen en barstte ik in lachen uit want o wat heeft hij gelijk . . .
Hij zei namelijk 'zo, vraag je daar nu pas naar, ik had wel met een gebroken nek onder aan die trap kunnen liggen en jij denkt het eerst aan tere hondenzieltjes'!
Kijk, zo'n antwoord en die nuchtere constatering vind ik dus humor en gelukkig kunnen wij daar beiden dan kostelijk om lachen!
Ha het is dus gelukt Til en de tijd dat het bij jou goed ging klopte precies want toen heb ik zelfs het filmpje helemaal verwijderd uit mijn 'webbouwprogramma'!
Verder, het YouTube fimpje vind ik dus spectaculair vanwege het feit dat het natuurlijk Laura betreft, want van die racehonden heb ik altijd al, maar dat zij dit doet na alles wat er met haar gebeurd is, vind ik zo bijzonder en nog altijd een wonder!

----------

Dinsdagmorgen 13 maart. Bedankt voor de leuke verjaardagsreacties! Nog even dit, het was een neptaart hoor en de meisjes hebben alleen de slagroom er af mogen likken! Het was een ingepakte 'mensencake' met daarop gelijmd de kluifjes, grote stappen snel thuis noemde mijn moeder zoiets vroeger . . . Ik wilde gewoon een grappige foto maken.
Dit doet mij automatisch aan een jeugdherinnering denken, als bij ons thuis vroeger één van de honden jarig was kocht mijn moeder een leverworst, zo'n ring en daar ging de jarige job om zijn/haar nek mee op de foto en daarna werd de halve worst in stukjes aan de honden gevoerd en de andere helft aten we zelf op!
Ik weet dat daar talloze leuke foto's van zijn, helaas niet in mijn bezit maar kennelijk bij mijn zus waar ik sinds de pré historie niet meer mee on speaking terms ben, jammer maar waar.
Dan nog over het verbrande pannetje, niet te geloven maar hij is weer brandschoon, was een tikkie werk maar dan heb je ook wat, een schoon pannetje dus haha
Verder ja dat filmpje hè, ik heb hem na de berichtjes hierover gelijk van de krabbel gehaald en opnieuw geupload, dus probeer eens de totale sitenaam gewoon opnieuw in je browserbalk te zetten, en dan weer eens kijken, want dan móet het toch echt gelukt zijn!
Gisteren heb ik nog een filmpje gemaakt van Laura die ver weg over de kale akkers rent en dat is ook zoiets aparts maar deze heb ik op YouTube gezet.
Zet daar eens in de zoekbalk: von zwart als het goed is zie je dan twee filmpjes waarvan de ene die jullie al gezien hebben in de krabbel en de ander van gisteren en werkelijk, jullie weten niet wat je ziet, spectaculair!
Toegegeven, het is kwalitatief geen best filmpje maar kijk hem toch even af tot het eind want dan zie je pas echt hoe ver zij op jacht achter vogeltjes aan is!
Ik probeer het hier toch ook nog maar eens . . .
https://www.youtube.com/watch?v=-Kv4fox9j38&feature=youtu.be

----------

Maandagmorgen 12 maart.
Vandaag is onze benjamin alweer twee jaar geworden, wat vliegt de tijd toch!
 
Het viel niet mee om deze fotosessie te maken hoor, ik wilde hen er alle drie op hebben maar dat ging niet lukken. Ik wilde dit persé alleen doen dus zonder inmenging van derden hihi, want ik weet namelijk dat het dan helemaal een struggle gaat worden want . . . ik wil het gewoon precies doen zoals ík het in mijn gedachten heb . . .
Lachuhh want evengoed ging het niet al te eenvoudig en had ik het zweet op mijn rug staan!
Na veel geschuif en geheester met stoelen en een bankje, alle drie samen achter de tafel op het bankje, dan zat de één al met de neus in de slagroom en dan zat de ander weer gedraaid, dan ging Roos er weer af om via de andere kant beter bij de taart te komen, en uiteindelijk had Emma helemaal geen zin meer en heb ik het maar wat simpeler gehouden en nóg moest ik opletten met die Engelse vreetzakken!
Verder heeft het hier de hele dag gestonken en nog is de stank niet verdwenen, maar tóch valt het mij nóg mee, vooral de roosters van de afzuigkap waren heftig.
Het verbrande pannetje met hart, het witte poeder is Biotex waar hij nog steeds in staat te weken.


----------

Zondagmorgen 11 maart. OHHHH bij thuiskomst net hoefden wij nog nét geen 112 te bellen . . .
Mistig van de blauwe rook en een stank, niet te filmen!
Ik had, voor wij weggingen een pannetje met hart op het gas gezet om even een beetje te verwarmen . . . en vergeten uit te zetten K**.
Godgenadebroodjes we hadden wel brand kunnen krijgen en ik denk dat een kwartiertje later het zeker zo ver was geweest!
Op dit moment, al iets van 3 kwartier, alles open in huis wat maar open kan, dus de tuindeuren beide wijd open, alle ramen, afzuigkap op hoog, mechanische ventilatie op de 3 en zo zaten wij dus koffie te drinken.
Ik zit nu met een deken om mijn benen de krabbel te tikken.
Volgens mij krijg je de stank er de eerste dagen niet uit, getver.
Dit is mij echt nog nooit gebeurd en vind het eigenlijk typisch een stunt voor oude, niet geheel meer bij de wekker zijnde, oude mensen . . .
Gelukkig is het goed afgelopen en rest mij nog het schoonmaken van een zwart geblakerd pannetje.
Ik heb gisteravond heerlijk genoten onder het genot van een glaasje water (!) en toastjes met Camembert Rustique van de laatste aflevering van De Mol en vond de ontknoping spectaculair en ga mij nu al weer verheugen op volgend jaar!

----------

Zaterdagmorgen 10 maart. Mwah Til en Wil, ik moest echt lachen om jullie berichtjes want ik kan mij dat goed voorstellen, dat is ook zó irritant dat geluid, en vooral dus als je er geen controle over denkt te hebben! Maar dat heb je wel hoor en daarom even een printscreentje van de bovenkant van mijn toetsenbord (let niet op de etensresten tussen de toetsen) Je ziet dat ik het het lampje van het geluid ook uit heb staan, een kwestie van even op drukken . . .

Nou moet ik ook wel even eerlijk zeggen dat ik zelf het geluid van het filmpje nog nooit gehoord heb hoor op mijn leppie want toen ik het opnam hoorde ik het ook natuurlijk en als ik dat nu hier laat horen, reageren mijn honden precies hetzelfde! Bij mij staat standaard het geluid uit.
Ook heb ik voor de zekerheid het fimpje weggehaald en moet je even de site 'verversen' door op dit knopje te drukken in je browserbalk.


Laat mij ook even weten of het gelukt is, vind ik grappig!

----------

Vrijdagmorgen 9 maart. Hè hè poeh poeh, dan lees ik mijn krabbel van gisteren even door . . . en voor de rest gaat alles goed hoor!
Zonder dollen, ik kan mij echt druk maken om dit soort dingen en dat heeft gewoon te maken met pure machteloosheid, de normaal denkende burger heeft helemaal niets te vertellen.
Ja zo af en toe doen ze net of het wel zo is maar dat is schone (huichelarij) schijn.
Is dat niet in de hele wereld zo?
Veel dingen draaien om commercie omdat er lieden zijn die grof geld verdienen aan dergelijke activiteiten.
Net als  de boeren hier in de buurt, die windmolens op hun akkers hebben, veel van hen rijden een Tesla . . .
Ander onderwerp nou maar want anders klink ik zo zuur, en dat ben ik helemaal niet.
Sinds een paar dagen loop ik ook weer langs de buitenkant van het bos naast de tochten, het ijs is weg.
Ik ben erg bang geweest dat poppetje er op zou gaan en het ijs zag er zo onbetrouwbaar uit.
Het is eens gebeurd dat Dick Roos heeft gered, zij was halverwege het ijs er door gezakt en kon er met geen mogelijkheid uit komen.
Gelukkig heb ik in die opzichten een doortastende man en hij heeft zijn schoenen snel uitgetrokken, een lange tak gepakt, die er gelukkig lag, en is op zijn buik met die lange tak over het ijs geschoven en kwam bij Roos aan.
Op dat moment kon hij haar aan de halsband grijpen en heeft haar mee teruggesleept en heeft zij er niets aan over gehouden.
Ik had er toch niet aan moeten denken als mij dat was overkomen . . .
Het is alweer enige jaren geleden maar sindsdien mijd ik ijs als de pest met de honden.

--------

Donderdagmorgen 8 maart. Momenteel weer een hoop gegier en gekreun in het bos van omgezaagde vallende bomen en die in hun val andere bomen mee nemen en de ene boom na de andere moet sneuvelen. En werkelijk waar, ik háát deze geluiden!
Nu hebben ze weer de essentakkenschurft of hoe de ziektes die zij verzinnen allemaal heten.
Ik heb al voorgesteld om ze te helpen met ziektes verzinnen, daar ben ik best goed in, om vooral de mensen maar zand in de ogen te strooien dat er gewoon gekapt móet worden om naar mijn idee, ongelimiteerd en ongestoord te kunnen kappen om kennelijk aan hun hout quota te voldoen . . .
Misschien wat cynisch van mij, maar ik kan het niet anders bedenken.
Hebben we net 2 1/2 jaar in de puinhoop gezeten, ben je blij dat het eindelijk af is, toen kwam de storm dit jaar en heb je er begrip voor dat er gekapt moet worden en dan nu dít weer!
SBB is bezig aan imagebuilding en dat doen ze goed, maar niet heus.
Daarbij denk ik dus aan het debacle 'Doodgaandersplassen', dé speeltuin van SBB wat inmiddels een kale dodenakker geworden is, de ongeremde vernielzucht in het bos hier, en bovendien zijn ze van plan om gigantische windmolens hier in het bos te plaatsen en dat terwijl we al in een met windmolens volgeplempte polder wonen.
Lekker bezig mannen!
Ja, het bos moet gezond gehouden worden, daarom deze werkzaamheden, lachen toch?
Waarom niet op de natuurlijke manier het bos in stand houden?
Waarom passen ze dit wel toe in de Doodgaandersplassen terwijl dit over levende dieren gaat die geen escape mogelijkheden hebben?
Kortom, jawel ik zit weer helemaal op mijn krukje vandaag!
Het lijkt wel of ik in een actiegroep zit maar dat zit ík niet en Dick wel.

----------

Woensdagmorgen 7 maart. Daar ging ik, poppetje in de auto fototoestel paraat en op naar de dijk.
Al heel snel zag ik dat het plannetje niet ging lukken, de zon scheen dat dan weer wel, dus mooi weer voor foto's.
Veel ijs zag ik ook, zowel op het Markermeer als op het IJsselmeer, maar kruien ho maar . . .
Kennelijk moet je daar dus voor naar de Afsluitdijk en dat is mij toch echt een dijk te ver.
Noodgedwongen moest ik tot halverwege de dijk rijden om bij dat restaurant om te kunnen keren want dat kan niet eerder op de dijk.
Ik was dus op tijd weer thuis, en zonde van de verstookte brandstof, maar als ik niet was gaan kijken zou het aan mij geknaagd hebben.
Toen heb ik mijn tijd maar nuttig besteed aan het kort wieken van de rozen en de hortensia's in potten.
Direct even naar het tuincentrum om wat viooltjes in te slaan want dat staat toch wat vrolijker in de saaie tuin.
Ja Til, het lijkt wel dat hoe ouder je wordt hoe dieper de sporen van dit soort verlies worden.
Zou dit toch zijn omdat wij stiekem wel weten dat ook voor ons de tijd vóór ons korter is dan de tijd áchter ons en dat het ook een ietwat confronterend is?
Oeps . . . . . . . . .

----------

Dinsdagmorgen 6 maart. Nog steeds zit Muisje in mijn systeem, en niet alleen bij mij maar ook bij Dick en Laura.
Of Emma en Roos nog wel eens aan haar denken betwijfel ik . . .
Als ik 's morgens beneden kom met poppetje, zeg ik heel zachtjes in mezelf 'dag leeuwtje', want ook zo werd zij genoemd.
Nog altijd loopt poppetje van de ene stoel naar de bank waar zij mogelijk op zou kunnen liggen, lief hè.
Ook bij het eten maken en de wat lekkers uitdeelrondes delen wij nog regelmatig de porties in vieren, dat gaat trouwens ook veel makkelijker dan in drieën.
De blokjes gekookte vis van 100 gram moet ik nu in drie porties prutten en dat ging met vier toch wat simpeler.
Het zijn maar kleine dingetjes natuurlijk maar toch.
Ook vanmorgen tijdens de wandeling schoot ik ineens weer vol want in gedachten zag ik haar weer lopen aan het rollijntje . . .
En als je dan iemand tegen komt die op dat moment zegt 'jee wat hoor ik nou, is Muisje overleden?', ja dan is het hek van de dam.
En dat had ik dus vanmorgen, jankend in de auto naar huis.
Nu een krabbeltje tikken, bakkie koffie er bij en ga ik zo wat leuks doen.
Ik ga kijken of ik langs de dijk Lelystad-Enkhuizen nog spectaculair kruiend ijs te zien krijg om te fotograferen.

----------

Maandagmorgen 5 maart. Nu weer eens even rust in de tent. Gistermiddag/avond een verjaardag en nu vind ik het wel even mooi geweest.
Vanmorgen ging de wekker al vroeg want de auto moest voor een beurt naar de garage in de grote stad, afspraak om 8 uur.
Dus liep ik om 7 uur al in het bos met de meiden, waar zij overigens geen bezwaar tegen hebben hoor, en ach ik ook niet.
Gelukkig heeft niemand hier problemen met vroeg op staan dus dat is dan wel makkelijk.
Wel betekent het dat ik nu een beetje rond zit te koekeloeren en bedenken hoe ik mijn dag ga besteden en eigenlijk moet ik in huis wat doen maar vind dit zoooo ontzettend niet leuk en bovendien zoooo ondankbaar.
De zon schijnt lekker, net als gistermiddag, het leek toen wel lente!
Emma heeft al voor de tuindeur staan hangen want die denkt dat het nu zomer is en we buiten kunnen zitten en ik denk zo maar dat wij dat straks ook wel lekker gaan doen!
Maar eerst wat gezellige hh klusjes doen grrrr en jawel Dick loopt 'lekker' te stofzuigen!
Volgens Dick kan ik ook geen ramen lappen en daar heeft hij gelijk in want als daarna de zon er op schijnt is het geen pan.
Goed zeg ik dan, kennelijk liggen mijn kwaliteiten op een ander vlak hahaha

----------

Zondagmorgen 4 maart. Zo, net de aflevering van De Mol gezien, en echt waar de tranen liepen over mijn wangen, zo mooi die natuur en ook de emoties van de kandidaten die met die telescoop naar de maan keken, raakten mij diep.
Misschien kijken jullie niet naar dat programma maar ik ben echt een grote fan, ik vind het zo'n slim spel met super goede opdrachten, zo knap bedacht allemaal en dan in die sublieme natuur.
Ja mijn ' reiszucht' wakkert enorm aan door deze beelden!
Goed ok, gisteravond konden wij, nou ik dan want Dick kijkt er niet naar, niet kijken want wij hadden een feestje.
Bowlen en eten en het was prima geslaagd en . . . ach ja, wij hadden poppetje mee en ik had gevraagd of ik haar bij mij mocht nemen . . . en dat mocht, niet gebruikelijk in zo'n situatie maar ik trok mijn liefste gezicht en heb ook gezegd dat ik de liefste en makkelijkste hond van de wereld heb en dat zij niets van haar zouden merken!
HAAA dat was dus ook zo!
Ach ja brutalen hebben de halve wereld toch en nee heb je en ja kun je krijgen!

----------

Zaterdagmorgen 3 maart. Ach waarschijnlijk toch wel de laatste echte winterwandeling van dit seizoen, ik klaag niet hoor, wat we hebben er van genoten maar het smaakt wel naar meer!
Zo grappig, sinds kort hebben onze overburen een schattig pupje, een Husky en ja die zien er adembenemend lief uit.
Dat vindt poppetje ook, zij is helemaal wég van dat pupje en we zijn elkaar in het bos ook al een aantal keer tegen gekomen en dat was natuurlijk helemaal leuk voor poppie én puppie.
Omdat het pupje uiteraard regelmatig uitgelaten wordt, staat poppetje tegenwoordig vaak voor het raam te loeren of zij haar ook ziet en daarbij hebben zij ook twee katten die nogal eens in haar blikveld verschijnen dus allerlei redenen om nog niet te gaan slapen na een wandeling!
Ik merkte wel dat vooral Emma even aan die andere sprekende gezichtsuitdrukking moest wennen van die Husky en dan ook nog opstaande oortjes, dat belooft vaak niet veel goeds voor haar . . .
Maar Emma is voor andere honden altijd erg sociaal (Emma houdt namelijk alleen niet van vreemde mensen!), dus pupje accepteerde zij eigenlijk direct.
Net heb ik een berichtje gekregen van de preparateur van uiltje, weten jullie nog?
Zij is er aan bezig, hij is gewassen en zijn huid is gelooid, ligt nu weer in de vriezer en wordt daarna om een kunstlijf verwerkt.
Hij bleek aan één kant, onder zijn verenpak, behoorlijk beschadigd te zijn en is overleden aan inwendige bloedingen.
Dus toch een opzouter van een auto gehad. Mevrouw Ellen de preparateur verwacht wel dat zij hem mooi kan verwerken, het duurt dus nog even!
Maakt mij niet uit, als het maar mooi wordt!

----------

Vrijdagmorgen 2 maart. Lekker winter, een prachtige zon met blauwe lucht, na de wandeling eerst de meiden thuis gebracht en eten gegeven en toen ben ik, zonder honden, naar het Ketelmeer gereden om te kijken of ik nog mooie ijspegels kon fotograferen.
Dat is wel gelukt maar die pegels zijn helaas allemaal lichtbruin en niet wit!
Kennelijk is het water zo opgestuwd door de wind met zand van de bodem en dat is bevroren.
Nu kan ik vanmiddag nog naar Urk rijden en kijken of het daar wat mooier is, was wel jammer want het Ketelmeer is zelfs ook bevroren!
Gisteravond naar Schiphol geweest om weg te brengen en uit te zwaaien en dat verwende gespikkelde schepseltje was ook weer mee . . .
Stapt in een vreemde auto, kijkt een keer rond, snuffelt wat, gaat languit liggen en slapen.
Daar aangekomen zie je dat zij die reuring allemaal erg leuk vindt en één van haar liefhebberijen is mensen en die zijn daar genoeg.
Zij loopt zo ongelofelijk relaxt daar rond met een constant wuivende staart, wat een super hondje is het toch, ik vind dat dik genieten en voel mij apetrots en Dick ook!
Zij is een ongelofelijke eyecatcher en je zou bijna voor de lol met haar naar Schiphol gaan!
Even koffie drinken en zij verdwijnt, zonder dat ik ook maar iets hoef te zeggen, onder de tafel, draait een rondje en gaat rustig op mijn voeten liggen.
Vanmorgen in het bos, happy dogs!
filmpje is weggehaald ivm geluidsoverlast

----------

Donderdagmorgen 1 maart. Vandaag ben ik weer eens trots op mijn mensenkinderen en waarom? Nou eigenlijk ook een beetje trots op mezelf hoor omdat ik mij ineens realiseerde dat ik een goed- en voor het leven bruikbaar deel van mijn genen aan hen overgedragen heb.
Ik heb daar geen moeite voor hoeven doen maar het simpelweg in het genenpakketje doorgegeven heb.
Het deeltje om intens van het buiten zijn en van de natuur te kunnen genieten, onze zoon Marc geniet momenteel met zijn gezin van een skivakantie en vanmorgen kwam ik de bijna altijd vrolijke Wendy tegen in het bos, uiteraard ook wandelen met de honden!
Nee zij klagen niet over kou, gewoon buiten zijn, dat vinden wij allemaal geweldig!
Ook Wendy, dik aangekleed, muts met wiebelende pompoen op haar hoofd, altijd weer komisch om naar te kijken en van te genieten.
Toen Peukje plotseling erg hebberig met een stokje deed gingen wij eens kijken waarom zij zo fanatiek deed, en . . . het bleek een geweitje van een reebokje te zijn!
Ik wilde hem gelijk af pakken maar dat ging niet lukken en volgens Wendy zou zij hem gewoon blijven vasthouden . . . wat ik betwijfelde en ja hoor, toen ik bij de auto aan kwam en Wendy nog een lus ging maken was geweitje foetsjie . . .
K** en ik had hem zo graag willen hebben, 'stomme hond' zeiden wij beiden.
Wij zoeken en zoeken, vind maar zoiets eens terug tussen al die takken en ik gaf het op.
Wendy ging terug lopen om toch nog te zoeken en ineens kreeg Peukje haast en dacht kennelijk aan haar achtergelaten geweitje en . . . plotseling had zij hem gevonden!
Hoera!
Toch nog even over het weer.
Ik lach of erger (?) mij een slag in de rondte over de commotie vanwege de kou!
Code oranje, dat is toch lachen, lijstjes die doorgegeven worden met tips om warm te blijven en tip 1 is om je de kreukels in je pantalon te lachen (in het eggie zeg ik het anders):
Trek warme kleren aan . . . en laat ik nou net van plan geweest zijn om mijn ochtendronde eens in een badpak te doen, oef dat wordt afgeraden, gek zeg.
Geen koude dranken zoals ijsthee drinken maar chocomel . . .
Jaha zet wel een muts op je hoofd en trek handschoenen aan . . .
En laten we het ajb nou eens even niet meer hebben over die 'gevoelstemperatuur'. . .
Kortom, zijn NLers nou van die wekelingen geworden die nergens meer tegen kunnen of zo?
Zo en eind van de middag gaan wij een vriend naar Schiphol brengen die 3 weken naar het warme Australië vertrekt!

----------

Woensdagmorgen 28 februari. Hoezo winter? Lachen toch! Prachtig buiten, het ochtendzonnetje was gesluierd en heel mooi oranje. Ik had mijn fototoestel mee maar durfde mijn wanten niet eens uit te trekken, dan maar geen foto.
Inderdaad heb ik mijn wandelingen gistermiddag en vanmorgen wat ingekort en het kost mij moeite want dan denk je toch, ach nog een slingertje er bij en nog een slingertje, nou nee toch maar niet dan.
Gevolg?
Ik kom net thuis, eten hebben de dames achter de setterknoopjes en nu gaat poppetje spelen met Emma . . . je merkt dus dat zij minder energie buiten kwijt geraakt is, ach wat een verwend mormeltje is het  toch!
En toch heeft zij ruim een half uur door het bos gejekkerd, is toch eigenlijk niet echt fout zou je zeggen.
Met een klap vloog net de stoel tegen de kachel aan en Emma was gelijk klaar met het spelletje en Laura heeft zo'n hoofd van, 'goh wat een leuk effect, zullen we dat nog een keer doen?'
Wat een levenslust, prachtig om dat te zien!

----------

Dinsdagmorgen 27 februari. Hoe ik ook geniet van de winterwandelingen, ik ga ze qua lengte toch inperken. Niet voor mezelf want ik kan echt urenlang lopen met dit weer maar wel voor Poppetje.
Al een paar dagen zie ik heel soms een iets ander loopje en toen zij gisteren opstond na het slapen zag ik een afwijkend hupje. Allemaal heel subtiel maar ja ik let als een aasgier op mijn meisje en niets ontgaat mij.
Ik kan niet anders bedenken dat het geraus over die hard bevroren grond de oorzaak is, er is nu geen natuurlijke demping, dus spieren en botten krijgen telkens opdonders.
Dat is voor een 'gewone' hond niet erg maar poppetje is nou eenmaal geen 'gewone' hond en aangezien er geen rem op ut hondje zit, zal ik dit dus moeten doen.
En ja, ik kan mijn ogen er niet voor sluiten, zij heeft toch nog HD aan één kant.
Geeft verder niet en echt, ik maak mij niet ongerust, maar een maatregeltje is nu wel even nodig!

----------

Maandagmorgen 26 februari. Zo een super vroegertje vanmorgen want om 6 uur ging de wekker. Ik moest Dick weer voor een cursus naar Genemuiden brengen en dit is gelukkig wel de laatste keer.
Ik heb geen moeite met vroeg opstaan maar vind het een vervelende weg, lang, smal, bochtig en druk, dat heb ik al eens eerder gezegd, maar toen regende het en was het donker.
Vanmorgen een heel ander verhaal gelukkig, licht, droog en heel koud, nee uiteraard in de auto niet.
Ik had ook de meiden mee en voor wij op pad gingen, hen eerst even snel buiten het dorp uitgelaten en op de terugweg ben ik naar het Roggebotzand gegaan, heerlijk en zo vroeg, niemand daar!
Dit is tenminste écht winter en had ik spijt dat ik geen thermobroek onder mijn gewone broek aan had, poeh wat een koude wind.
Nu ga ik mij even huishoudelijk uitsloven . . . bahhhhhhhhh

----------

Zondagmorgen 25 februari. Zo en alweer heeft de dogtag met telefoonnummers aan de hondenhalsbanden zijn nut bewezen!
Toen er plotseling een grote vos, zal wel een heertje geweest zijn, langs ons heen rende gingen de meisjes er natuurlijk wel achteraan.
Het duurde tamelijk lang voor Poppetje en Emma terug waren maar Roos spande vandaag de kroon . . . roepen en fluiten en geen Roos.
Dick hamert er bij mij altijd op om mijn mobieltje mee te nemen en ik doe dat nooit, ja een klein beetje wel want als ik alleen wegga leg ik hem wel in de auto voor de zekerheid.
En nu dan?
Ha Dick had hem ook niet mee en putte zich uit in 1001 excuses, die bij mij niet echt binnen komen, jaja denk ik dan bij mezelf, klets maar een end heen maar je had hem nu toch zelf ook niet mee.
Uiteindelijk kwam Roos er aan, en met dit weer een kwartiertje wachten levert toch wel wat koude voeten op, maar goed, daarna even flink doorstappen en je bent weer warm.
Thuis gekomen pakte Dick zijn mobieltje en ja hoor, er bleek een aardige mevrouw te zijn die Roos opgevangen had die diverse keren gebeld heeft!
Kijk, dat bedoel ik dus, hoe nuttig een dogtag is maar je moet natuurlijk wel je telefoon bij je hebben . . .

----------

Zaterdagmorgen 24 februari. Teruglezend schaam ik mij een beetje, want natuurlijk moet ik niet lachen als ik zie dat iemand zich echt bezeerd heeft, maar de scheidslijn is bijzonder dun dat zeg ik er wel eerlijk bij . . .
Het is ook geen wonder zeg dat het poppetje zo slank blijft, ja zelfs móet blijven, zij rent zich een slag in de rondte en gebruikt kennelijk ook veel energie.
Ik moest daar aan denken toen ik de bakken met eten klaar zette, Laura eet namelijk wel 50% meer dan Roos en Emma!
Dat weet ik precies omdat ik altijd alles op de gram afweeg, en dat altijd al voor alle honden gedaan heb, ik ben daar behoorlijk consciëntieus in, mooi woord hè!
Goh kon ik dat bij mezelf ook maar zo strikt doorvoeren ieuwwwww.
Het is ook zo dat alleen Laura nog niet gecastreerd is, ja sorry maar zo heet het écht, ook bij teefjes, na zo'n ingreep gebruiken ze nou eenmaal minder energie en moet je de maaltijden in hoeveelheid terug schroeven.
Het is zeker wel de bedoeling dat ook poppetje onder het laparoscopische mes gaat, maar ik kan dat nog even geestelijk niet verstouwen om haar onder narcose te laten brengen.
Februari fotobladzijde 3 staat klaar!
Vanavond weer lekker De Mol, helaas nadert het einde alweer.

----------

Vrijdagmorgen 23 februari. Wat ben ik in mijn element! Heerlijk, dikke jas, waar ik alleen een T shirt onder heb, want door mijn wandeltempo loopt het zweet over mijn rug, dikke sjaal en op mijn hoofd een ijsmuts met een bolletje.
Vanmorgen wel even lachen, hoewel het publiek (een man) niet moest lachen . . . Ik werd omver gerend door een paar spelende honden, ik viel en mijn ijsmuts gescheiden van mij op de grond.
Dat gekke ijsmutsje met zijn eigenwijze bolletje stond zo rechtop naast mij op de grond en waarom anderen dan niet moeten lachen begrijp ik echt niet! Ik had mij nergens bezeerd en zag het komische van de situatie wel in maar denk dat die man schrok en ik kan maar één ding zeggen, als ík zoiets zie gebeuren ga ik gestrekt en lach mij een versuffing!
Dick zegt wel eens dat dat een afwijking is van mij, maar ja, kennelijk ben ik zo geboren . . .
Tja emoties zijn mij niet vreemd, ik kan intens verdrietig zijn maar mij ook te barsten lachen!
O ja, het is mij gelukt om een filmpje te plaatsen en hier is de eerste, niet dat het een goeie is hoor maar vind het toch wel grappig, dit filmpje is Laura en heeft de naam ZOEFFFFF
Als jullie een schermpje krijgen met 'invoegtoepassing toestaan of blokkeren' moet je het wel toestaan natuurlijk!


-----------

Donderdagmiddag 22 februari. Een late krabbel voor mijn doen. Dat heeft te maken met het feit dat mijn leppie vandaag de tijd nam om op te starten en kennelijk wat extra aandacht wilde hebben.
Én omdat ik altijd erg aardig voor hem ben profiteerde hij van mijn extra aandacht en moest ik hem dus 3x opnieuw opstarten, de stouterd.
Én omdat ik dan telkens tussen door even iets anders ging doen en hem rustig de tijd gaf, viel hij gewoon weer in slaap en kon ik wéér opnieuw beginnen.
Hier ging dus een aantal uur over heen en ben ik maar boodschappen gaan doen . . .
Zoals jullie zien is het dus nu wel gelukt en waarom dit oponthoud vertelt hij mij niet.
Nu ga ik het achter buiten klaar zetten om lekker even een uurtje zon te pakken!

----------

Woensdagmorgen 21 februari. Mijn weertje dus hè! Het is ook geen wonder dat onze honden thuis van die makke schapen zijn, sodeju wat kunnen ze toch rennen.
Vanmorgen zag ik hen gaan, Emma is wat gematigder, die wil toch meer in mijn buurt blijven, maar de spikkels . . .
Nergens te bekennen en ook hoorde ik niets, tot ik plotseling een dikke bruine staart door het bos zag flitsen, ja dan weet ik het al, daar komen de spikkels achter aan!
Zo af en toe sta ik als een uil in de bijbel te kijken waar nou toch die witte honden zijn, en toch wel makkelijk, ik zie hen al snel door de bosjes heen racen, ze zijn op dit moment, nu alles nog kaal is, heel opvallend.
Ik had nooit kunnen bedenken dat ons poppetje zó zou gaan genieten en ben nog altijd dankbaar voor de stappen, hmm ook letterlijk dus, die wij met haar gezet hebben!
Grappig ook dat ik het wandeltempo, wat toen nodig was met haar, nog altijd heb aangehouden.
Ja de foto van Muisje is schitterend hè, volgens mij zit zij hier haar zonden te overdenken . . .
En zo hebben wij er toch echt vele en dan overdrijf ik niet hoor, maar deze ga ik zeker groot laten afdrukken, die is té mooi om alleen maar in een mapje op de schijf te zitten.

----------

Dinsdagmorgen 20 februari. Het ziet er naar uit dat ik nog eventjes een cadeautje ga krijgen, een beetje echte winter!
Nou moet ik ook wel zeggen dat het voorjaar ook aantrekkelijk is hoor, alleen de hitte van de zomer kan mij gestolen worden.
Sinds vorige week valt het mij op dat het al weer heel wat vroeger licht is en later donker, dat later donker ben ik geen fan van maar ach het gaat wel weer kaarsjes schelen . . .
Omdat wij wat foto's van vakanties nodig hadden, had ik gisteren een externe harde schijf aan mijn leppie hangen en dook ik in de voorbije vakanties.
Mijn god wat hebben wij al genoten zeg, en dan de foto's van de hondjes die niet meer onder ons zijn, getver dat kostte toch wel weer wat traantjes hoor, maar ook, en dat móet gezegd worden, prachtige herinneringen!
Overal, in alles soorten gebieden en zoveel verschillende landen zie je hen genieten van de vrijheid evenals wij, dit is toch wel echt ons leven hoor!
Ik plaats hieronder even een foto van Muisje die mij enorm trof, je ziet haar hier zitten op de hoogste gelegen weg van de UK (waar wij overnacht hebben) en kijkt naar het eiland Skye aan de overkant. Ik vind het zo'n prachtige foto . . .
Ik zou zeggen, kijk en geniet mee!

----------

Maandagmorgen 19 februari. Sorry gisteren geen krabbel, geen tijd gehad.
Wij waren op tijd opgestaan en uiteraard een flinke honden wandeling gemaakt want wij hadden een koffieafspraak wat verder het land in, wilden om 9.15 uur vertrekken, waarbij wij alleen poppetje mee hebben genomen.
Wat een prachtig weer en wel eens leuk om zo op tijd over rustige wegen naar het oosten  te rijden, met bevroren weilanden en mooi licht.
Dan realiseer je je toch dat wij in een heel ander deel van het land wonen en het er toch ook heel anders uit ziet.
Ja eerlijk gezegd, ook mooier vind ik, dus in het oosten, maar toen wij destijds, zo'n 25 jaar geleden, de beslissing namen om vanuit het drukke westen naar Flevoland te verhuizen vonden de mensen om ons heen maar dat wij wel erg ver weg gingen . . .
Later kregen wij wat spijt, nou niet echt spijt natuurlijk, maar toch wel het idee dat we het eigenlijk nog wat oostelijker hadden moeten zoeken, ver weg van kleibossen maar meer naar zandgronden en nog later werd het idee geboren om zelfs helemaal naar Zweden te gaan verhuizen!.
Maar goed, de wal heeft toen het schip gekeerd en voelen wij ons helemaal prima in Flevoland waar wij een fijn huis hebben, heel goed met de honden vrij kunnen wandelen, het belangrijkste voor ons (op een camper na natuurlijk haha).
Neem nou vanmorgen, we zagen  plotseling 3 reeën op het boerenland staan en toen ik voor mij uit keek zag ik in de verte weer twee reeën langs de bosrand staan!
Wat wil een mens nou nog meer?
Natuur in overvloed!

----------

Zaterdagmorgen 17 februari. Ach het kwam gisteren toch wel weer goed met mij hoor, maak jullie geen zorgen.
Het is natuurlijk ook nogal wat als je bijna 14 jaar zo'n lief en grappig hondje om je heen gehad hebt en je dat in een kwartier tijd verliest.
Wel heb ik de foto hier boven en de foto van mijn mobieltje gehaald, ik kan er niet tegen.
Elke keer weer die confrontatie met dat guitige bekkie is mij dus teveel. Ik heb haar in mijn gedachten en daar doe ik het voorlopig maar mee.
Was Muisje dan zo speciaal? Ja dat was zij zeker! Zo heel anders dan een setter, die overigens ook allemaal stuk voor stuk speciaal zijn met allemaal hun leuke en lieve, soms wat ondeugende dingetjes en juist daarom houden wij zo van ze!
Maar ook omdat Muisje een 'klein' eigenwijs en zelfstandig hondje was te midden van de grote meiden, gaf dat zéker iets speciaals en onvervangbaars.
Gisteren nog heerlijk een uur in de zon gezeten met het verwende mokkeltje op schoot . . .
Ik blijf mij verbazen over poppetje, zoals vanmorgen ook weer.
Het is een enorm scheurmonstertje geworden en zij laat Emma en Roos telkens achter met verbaasde smoelwerken!
Ik heb daar al een aantal keer foto's van gemaakt en je ziet de verbazing of misschien wel bewondering er van af druipen, heel komisch!
Ja poepiesjiek ingericht hè Peter onze auto voor de meisjes! Ook ligt er nu een op maat gemaakt kussen in met een speciaal dik antislip vetbed (ja hoor doe maar duur zou ik zo zeggen, mwahh alles voor de honden)

----------

Vrijdagmorgen 16 februari. Ik weet niet of het vandaag nog goed gaat komen met mij. Ondanks mijn lieve meisjes, ondanks het mooie weer, ondanks een fijne wandeling, is verdriet om het verlies van Muisje mij heftig overvallen.
Waar zoiets door komt? Geen idee, de krabbels had ik nog niet geopend dus door de foto hier boven is het niet maar maakt het er ook niet beter op.
Op mijn mobieltje heb ik ook een foto van haar, maar ook die had ik voor de uitbraak nog niet bekeken.
Wel had ik een heel lief hondenkennisje gesproken die exact zo in het leven staat met haar hondenkinderen als ik.
Ook zij heeft momenteel een oud hondje waar de dagen van geteld zijn en ik denk zo maar dat dat de aanleiding is geweest.
Wij hebben het uitgebreid gehad over de moeilijke keuzes die je soms moet maken en hoe je je grenzen verlegd terwijl je eigenlijk dacht dat je dat nooit zou doen.
Dus stonden wij beiden te huilen.
Ik probeer mezelf steeds maar aan te praten dat het goed is nu, dat zij nooit echt ziek geweest is, dat zij een kwartier voor haar overlijden nog de normale Muisje was, dat zij thuis in Dick zijn armen haar laatste adem uitblies, dat ik zelf geen keuze heb hoeven maken.
Nou ja, noem maar op, je probeert van alles in je hoofd om dingen verklaarbaar, begrijpelijk en acceptabel te maken.
Ook het moeten aanvaarden dat het gewoonweg een zware periode is die je moet doormaken.
Het is zoals het is dus, en niet anders.
Twee fotobladzijden van februari staan klaar KLIK HIER

----------

Donderdagmorgen 15 februari. Ja is een leukerdje hè Joke, heb ik niet zelf bedacht hoor!
Verder moet mij nog even van het hart dat ik zulke mooie en lieve kaarten gehad heb na het hemelen van Muisje, mijn dank, zij staan naast haar plekje op de kast en Noor mag er ook naar kijken.
Gisteren kwam er een prachtige kaart met een foto van een reebokje, gemaakt door Pieter van Vollenhoven, ik wist niet dat die zo mooi kan fotograferen! Ach ja natuurlijk ook een geavanceerd, lees duur, fototoestel.
Dank je Joke en Jos!
De wind bleek gisteren toch echt te koud voor langer dan een kwartier, met jas aan in de zon . . . Emma en Roos hadden het al na 5 minuten gezien, behalve dan poppetje, die lag bij mij op schoot.
De fotobladzijde is nog in de maak, ik heb veel tijd verknald om een filmpje te plaatsen wat mij tot op heden nog niet gelukt is grrrr
Ik moet mijn leerboek uit een grijs verleden maar eens opzoeken want daar staat het precies in.
Vanmorgen een klein beetje sneeuw wat ik wel kon waarderen maar djieeeee wat zag mijn mooie poppetje er weer uit!
Voor ik wegging had ik de vloerverwarming al een tikkie gegeven zodat het niet meer al te fris hier is omdat ik dat schaapje natuurlijk afspuit als ik thuis kom.
Gelukkig maken de anderen er niet zo'n zootje van.

----------

Woensdagmorgen 14 februari. Hoera, vandaag weer zo'n prachtige dag! Gisteren twee uur in de zon zitten lezen en af en toe geknikkebold.
Ik ben niet heiliger dan de paus maar vanmorgen heb ik weer een halve zak afval bij elkaar geruimd bij de ingang van het bos, een verscheidenheid aan troep waaronder vandaag wel 3 pippi vangkousjes*!
Van de week stond er een auto met een Duits kenteken met twee zeer ongure types van Turkse komaf, die ik voor geen meter vertrouwde.
Portierraampjes open, kwam een zware wietlucht uit en zij gooiden gewoon hun afval het raam uit . . . ik was te bang om er iets van te zeggen, vandaag maar eens opgeruimd.
Jaja in Swifterbant gebeurt het hoor . . .
Vlak voor Muisje ging hemelen had ik al een fotobladzijde van februari hier neer gezet en omdat ik toch weer wat foto's heb ga ik vanavond maar weer eens mijn best doen. Ik zeg 'vanavond' want ik vind het nu veel te mooi weer en ga straks weer heerlijk met mijn meiden van de zon genieten!
Van dit soort weer krijg ik altijd zoveel energie, gisteren dekbed naar buiten, gewassen hoes buiten droog laten wapperen en in de avond is je bed dan net een bak met verse zuurstof!
*Pippi vangkous is Zweeds voor condooms.

----------

Dinsdagmorgen 13 februari. Zo dat was gek gisteren! Dick had vorige week een afspraak met hondenrekmeneer gemaakt voor gisteren. Toen hij eraan kwam en aanbelde kwam mevrouw aan de deur en . . . sorry mijn man is vrijdag overleden . . .
Ja dan ben je, op z'n zachts gezegd, wel even met stomheid geslagen!
Meneer was hartpatiënt en kreeg griep en dat was teveel voor hem . . .
Zij wist niets van computers etc en afspraken die hij met veel mensen gemaakt had.
Nou ja zeg, lekker geregeld allemaal dus, dat heeft zij nog bij alle ellende.
Nu gaan we dus maar kijken of wij iemand anders kunnen vinden om dit klusje te klaren.
Gistermiddag weer een prachtige donkerbruine vos gezien in het bos, ja de honden ook.
Vandaag ook heerlijk en ik  had even een klein belegen fototoestelletje, amper gebruikt hoor, tevoorschijn getoverd en mee genomen.
Ik wilde wel eens een filmpje van ons witte race monster maken en dat is mij aardig gelukt!
Maar of het de moeite is om hier neer te zetten moet ik nog bekijken.
O ja ook gistermiddag Emma een enorm plezier gedaan en zoals het hoort met mooi weer, zontie, toeltie, tussentie.
En voor straks heb ik nu ook alles al weer in gereedheid gebracht!
Dank je Peter!

----------

Maandagmorgen 12 februari. Een gezellige dag en avond gehad, eerst lekker kokkerellen en toen lief bezoek. Dit soort dingen doen mij momenteel erg goed.
Het chocopaardje was niet zoals ik het bedoeld had, ik had de nodige ingrediënten niet in huis, hoe dom, had dus wat aangerommeld en was eigenlijk een bros koekje geworden ipv zo'n smeuïge chocokoek, maakt niet uit hoor evengoed wel te pruimen.
Gelukkig was de rest van de maaltijd goed gelukt.
Dick is nu een eindje naar het zuiden van het land want het hondenrek moet gemodificeerd worden, in de praktijk bleek een dingetje niet zo handig.
Ik blijf lekker thuis want dat vind ik heerlijk, even paar rustige uurtjes na een 'druk' weekend . . .
Als 'gevoelig' persoon heb ik dat zo af en toe gewoon nodig en vooral momenteel nu het emmertje nog snel vol is.
Vandaar dat ik meestal ook alleen wandel, leuk om eens iemand te spreken maar ik wil verder echt alleen lopen, zonder geleuter.
Vanmorgen ook fijn, zo rustig in het bos. Nu een heerlijk muziekje aan, af en toe een traantje als het mij ietsjes teveel wordt.
Maar voor de rest gaat alles goed hoor!

----------

Zondagmorgen 11 februari. Dit is dus wat ik bedoel, het is zoals het is. Langzamerhand aanvaarden dat Muisje er niet meer is wat met horten en stoten gaat.
Zoals toen ik vanmorgen het ontbijt klaarmaakte en Laura een stukje kaas en een stukje beschuit kwam halen . . . zoals toen ik daarna de bakjes met eten voor hen ging klaarzetten, Laura die gewoon als altijd brokjes wil zoeken en dan, zoals toen, daarbij dat guitige attente ruwharige hoofdje zie . . .
En ja daar kwamen de tranen weer, het is ook allemaal nog zo kort geleden.
Nee, ik huil niet de hele dag hoor en zie absoluut ook de mooie en leuke dingen van het leven nog in!
Heerlijk gewandeld vanmorgen en voor het eerst poppetje weer moeten afspoelen en nee ook dat vind ik niet erg.
Nu, na de koffie ruikt het heerlijk in huis want ik heb net een kladkakka (Zweedse chocoladekoek) gebakken in de vorm van een Dalarnapaardje.
Nu ga ik zo een heerlijk pompoensoepje maken want vanavond komen er vrienden eten, ook dat is weer gezellig, andere vrienden komen morgen weer terug van een lange vakantie in Portugal en ook daar ben ik dan weer blij om!
Plannen maken om met een gezellig groepje hondenmensen te kamperen een weekje in voor- en najaar.
Het leven is zo gek nog niet hoor!
Ups en downs, opstaan en verder gaan.

----------

Zaterdagmorgen 10 februari.
Muisje is weer thuis.
Gistermiddag heb ik haar opgehaald en haar naast mij op de bijrijderstoel gezet, tussen de hondenriemen.
Ja hoor, noem het maar emotioneel, daar heb ik geen moeite mee.
In de gang ligt nog steeds haar neergesmeten tuigje met rollijn er aan, onberoerd, precies zoals ik het op 2 februari neergegooid heb.
Zij staat nu naast Noor op een lage kast, nog net geen kaarsje er naast . . .
Hoe het ging vorige week.
Nadat de morgen heel normaal begonnen was, zoals ik kort geleden al beschreven heb, ging ik haar uitlaten.
Achter het huis in de groenvoorziening waar ook de tuinkanten van andere huizen zijn.
Op het moment dat ik passeerde kwam er een meisje haar poort uit met een felle JR.
Dat bleek teveel voor Muisje en ik zag haar problemen krijgen.
Zij wilde maar één ding en dat was terug naar haar veilige huis, langs de zijkant van onze schutting.
Ik had moeite haar bij te houden en zag dat zij het heel moeilijk had, zij kroop heel snel over de grond.
Toen ik de voordeur opende stortte zij voor de deur neer en toen de deur open ging, hees zij zich met haar laatste krachten (bleek later dus) omhoog om in de gang weer neer te gaan.
Ik was volledig in paniek en schreeuwde om Dick, die gelukkig thuis was.
Hij zag de nood van Muisje en mijn totale  wanhoop.
'Zet de andere honden in de auto, dan til ik Muisje naar de bank'.
Eigenlijk zag ik toen ook al dat dit wel eens ernstig af zou kunnen lopen.
Toen ik volkomen verdwaasd de kamer in kwam zat Dick huilend op de bank met een overleden Muisje in zijn armen.
Zo snel kan het dus gaan.
Afschuwelijk en het schrijven van dit drama laat mij weer de onbeschrijflijke situatie voelen.
Dick heeft haar na een tijdje in de koele tuinkamer op een bedje neergelegd en ik heb haar toegedekt en kaarsjes bij haar neer gezet.
Die dag ben ik telkens naar haar gaan kijken en dat is zo onwerkelijk, je hoopt en kijkt toch steeds weer of zij niet weer is gaan ademen.
Eind van de middag hebben wij haar naar het crematorium gebracht.

----------


Vrijdagmorgen 9 februari. Het was weer eens zo ver. Bij het bos aangekomen zag ik de auto van Belgische herder vrouw staan en besloot ik om direct het linker bospad te nemen, daar loopt zij volgens mij nooit. En inderdaad ik heb haar, dzw díe hond, niet gezien.
Heerlijk genietend van mijn meiden liep ik tussen door en later langs de buitenrand van het bos en verwonderde mij weer over het poppetje, ja vervelend hoor, maar ik blijf het zeggen, het is een wondertje.
Tot ik in de verte een rennend, middle age testosteronnetje in neonkleuren aan zag komen, met voor hem uit een DH die mijn honden al van verre zag. Helaas geen escaperoute voor mij.
Uiteraard dacht ik dat neon hem wel even zou aanlijnen maar niets van dat alles.
Emma kon ik nog aanlijnen, die vindt dit soort ontmoetingen helemaal k** en voelt zich veiliger aangelijnd in mijn directe buurt, de Engelsen blijven er iets lauwer onder.
Herder komt er aan stormen, blaffend, lichaam opgepompt, haren overeind, staart om hoog, oren gespitst en hij nam poppetje, de jongste dus, op de korrel.
Neon kwam er lachend aan rennen en vond het geloof ik leuk voor zijn hond . . .
Hond jekkerde achter poppetje aan, die schreeuwde het uit van angst en die gore vent maar lachen!
Die hond luisterde werkelijk voor geen meter en had alleen oog voor zijn prooi.
Poppetje kwam naar mij toe rennen met herder op haar hielen en herder heb ik een schop gegeven en ja toen ging hij weg.
Tot mijn grote verbazing hoorde ik die vent zijn hond met veel kabaal belonen omdat hij terug gekomen was!
Grotegodgenadebroodjes, waarom neemt elke nitwit tegenwoordig nou een herdershond? Stoer of zo?
Deze man begrijpt er helemaal geen reet van, die jonge herder mag al de leidersrol buiten op zich nemen, dat belooft wat voor de toekomst.
Over een half jaar is het een killer die alle honden grijpt, dat kan ik nu al met zekerheid zeggen.
Hij hoort die hond gewoon aan te lijnen als er andere honden aan komen en zorgen dat hij zélf de leider blijft, en helemaal omdat hij zag dat ik al een hond aan de lijn had, dat zijn heel normale omgangsvormen.
Met wat moeite wil ik begrijpen dat niet iedereen een makkelijke sociale jachthond wil, en zo'n prachtige herder een streling voor het oog vindt (vind ik ook) maar helaas kunnen veel mensen dit soort honden niet aan, vandaar de vele problemen.
Een herdershond vereist een strakke consequente opvoeding met een stevige baas en zeker niet eentje die hem maar aan laat rommelen, hè Til!
Hééééél lang geleden was er een collega militair van Dick, een herderman pur sang, die de euvele moed had om tegen mij, met toen twee Ierse setters, te zeggen, dat ik geen echte honden had . . .
Ik vergeet nooit meer hoe zijn gezicht betrok op mijn antwoord 'dat moet je tegen een jager zeggen, die zegt hetzelfde tegen jou'. . .

----------

Donderdagmorgen 8 februari. Jammer, de laatste echte vriesdag maar eerlijk is eerlijk, het lijkt mij toch ook wel fijn als ik om 7 uur in de morgen de tuindeuren weer open kan zetten hoor!
Kijk, in Värmland in Scandinavië ligt al wekenlang sneeuw en is het al die tijd ook al écht winter, dat is heel andere koek dan dat gekwakkel hier.
Wat mij hier in het bos wel opvalt is dat de reeën sinds die erge storm van een paar weken terug, veel meer te zien zijn. Zal het misschien komen doordat er nog heel wat omgevallen bomen in het bos hun dagelijkse loopspoortjes belemmeren en zij weer opnieuw moeten settelen als het ware?
Eigenlijk zie ik er elke dag wel een paar, aan de ene kant vind ik het leuk maar aan de andere kant zet dit mij wel aan het denken.
Nog iets, ik wil iedereen bedanken voor de lieve reacties op het hemelen van Muisje, dit doet mij goed.
Jee Peter, daar kijk ik van op, een koffietentje in het Purmerbos!
Toch wel makkelijk want een zoek geraakte Engelse setter kun je dan altijd weer terug vinden . . .
Goh zo'n 25 jaar geleden was het nog niet eens een echt bos, toen wij er woonden en kan ik mij ook zo goed de aanleg herinneren en wat waren we er blij mee!
Zo en nu ga ik weer in de benen  want ik ben steenkoud geworden, heb zo lang met  Wendy aan de telefoon gezeten . . .

----------

Woensdagmorgen 7 februari. Ja ik mis Muisje verschrikkelijk. Voor het eerst in alle hondenjaren zonder 'klein' hondje om mij heen. Momenteel laat alles mij nog in huilen uitbarsten voor een aantal minuten. Zoveel herinneringen, steeds dat lieve snuitje voor je zien, haar lege plaatsje in de kamer, in de auto de lege bijrijderstoel, zij zat altijd zo pedant naast mij, rustig van onder haar zonneklepje voor zich uit kijkend, o wat schattig was dat toch.
Denkend aan haar heerlijke eigen geurtje, haar lekker kriebelen en dan aan mijn handen ruiken, en daar komen de tranen weer.
Ook muziek doet mij heel veel, speciale muziek dus, dank je Klàra . . .
En natuurlijk weet ik als geen ander dat de dingen die mij nu nog laten huilen, straks een dikke glimlach op mijn gezicht toveren.
Maar zover ben ik nog niet.

Nu het heden. Wat een heerlijk weer zeg, dit is waar ik zo van hou en kom ik thuis met schone honden!
Het wandelschema heb ik ook wat veranderd en doe nu 2x per dag een grote ronde, in een lekker tempootje, goed voor het lijf.
En of ik het afgeroepen heb over mezelf weet ik niet maar gistermiddag was ik Roos kwijt . . .
In de auto gestapt en naar de andere uitgangen van het bos gereden en uiteindelijk na nog een keer omrijden kwam zij er aan, en wat ben je dan toch blij!
In principe zijn er 3 in- en uitgangen en allemaal gebruik ik ze wel eens dus kan het goed zijn dat zij een verkeerde richting loopt en aangezien zij geen stereo hoort, kan zij niet exact bepalen waar mijn roepen vandaan komt.
Buiten dat, ik had in de ochtend al gezien dat bij een ingang allemaal snoepjes lagen en het ís nou eenmaal een Engelse settter!

----------

Dinsdagmorgen 6 februari. Alles achter de rug. Langzamerhand weer grip krijgen op de dagelijkse dingen en daar zorgen de hondjes wel voor.
Omdat je meer dan één hond hebt verandert er eigenlijk weinig, zeg maar niets, in het gebruikelijke ritme.
Dick kwam gisteren behoorlijk aangeslagen thuis van de crematie. Toen hij afscheid van Muisje nam en haar knuffelde bleek zij nog hetzelfde te ruiken . . . Dit kwam behoorlijk binnen bij hem.
Over een paar dagen komt Muisje weer thuis maar dan in een andere vorm.
Vanmorgen kreeg ik mijn cadeautje, heerlijk vriesweer.
Helaas gooide dat kleine poppekoppie ietwat roet in het eten door al in het begin van de wandeling zoek te zijn.
Dan wacht je even, eigenlijk te koud om stil te staan maar ja hè, loopt een stukje terug, loopt een stukje verder, roept diverse malen.
Geen poppetje.
Ik besloot om mijn ronde maar via het hoofdpad af te maken en linea recta naar de auto te gaan waar mijn telefoon in ligt zodat ik kan kijken of iemand haar gevonden en mij gebeld heeft (geeft écht een veilig gevoel, een dogtag met telefoonnummers aan haar halsband!).
En ja hoor . . . laat die iemand nou Wendy zijn!
Wat zijn mijn honden toch altijd een vrijbuiters zeg en niet alleen dat maar ook heel slim!
Emma zag net dat ik een stapeltje boeken op de tafel legde en dan weet zij gewoon hoe laat het is . . . mam gaat zo weg . . .

----------

Maandagmorgen 5 februari. Op dit moment krijgt Muisje haar ticket to the moon, zij wordt gecremeerd.
Dick is bij haar, zij wordt individueel gecremeerd en ik ben er niet bij.
Het is teveel voor mij. De vorige keer met Noor raakte ik volledig in paniek en ik wil dat niet meer, ik ben er bang voor.
Maar omdat wij tot en met het laatste moment oog op haar willen houden is Dick er alleen naar toe.

----------

Zondag 4 februari. Al drie lange verhalen over Muisje heb ik geschreven maar ben met geen enkele tevreden. Ik ben zo bang dat ik té weinig over haar vertel terwijl ik boeken vol kan pennen over haar. Daarbij heb ik het gevoel mij niet volledig te kunnen concentreren omdat ik steeds moet huilen.
Dit kleine onderstaande stukje heb ik laten staan.

Aan mijn allerliefste schattige Muisje,

Ik mis je zo verschrikkelijk.

Nu ik dit tik zijn er 33 uur verstreken sinds jij niet meer lijfelijk deel uit maakt van ons gezin.
Ik zeg 'lijfelijk' want geestelijk zul je altijd bij ons blijven, met dikke sporen in ons hart.
Het doet zo'n pijn.
De eerste ochtend, geen Muisje die hard kwispelend mijn knuffels in ontvangst neemt, afwasmachine uitruimen en daar komt de rode bak, die gaat in de kast.
Bij al mijn ochtendrituelen was je aanwezig tot de laatste ochtend, gewoon gisteren dus.

Mijn Muisje, mijn kleine Franse ruwharige schatje met ogen die, eenmaal gezien,  je ze nooit meer vergeet, prachtige juwelen.
Talloze bijnaampjes had jij, de één nog mooier en gekker dan de ander en naar alles luisterde jij. Ook 'scholden' wij jou vaak liefkozend  uit voor teckel, daarbij denkend aan onze ook zo'n waanzinnig lieve ruwharige teckel Lotte, die overleed in 2000 waar je zo ontzettend veel op leek qua karakter. 
Onvergetelijk hondje, ik moet zo huilen om het gemis.
De plek die jij als klein hondje inneemt bij ons is enorm en niet in woorden uit te drukken.
Het laatste jaar nam je praktisch geen deel meer aan het wandelleven maar in huis des te meer.
Altijd attent, altijd schattig, altijd koddig en noem maar op, alles wat je maar positief kunt zeggen had jij in je en gaf jij ons.
De eerste die ik 's morgens zag was jij maar ook de laatste die ik 's avonds zag.
In de ochtend, eerste blik op Muisje, alles ok? Dan gelijk even lekker knuffelen met je waarop jij je bolletje helemaal tegen mijn gezicht aandrukte.
Als ik het ontbijt klaar maakte kwam jij er aan trippelen om een stukje kaas te krijgen, net als Laura, die ik altijd gelijk mee neem naar beneden.
Het geluid van een pan op het gas betekende in de morgen lekkere vis of hart, even de kook er over, ook daar moest je bij zijn.
Voor ik jou ging uitlaten en daarna met de anderen wandelen zette ik de bakken met brokjes klaar en jawel ook een reden om er bij te zijn want ik strooide dan een handje brokjes over de vloer die jij samen met poppetje ging zoeken, een leuk spelletje.

Ik raak niet uitgepraat over je en heb nog zoveel te vertellen, maar moet nu gewoon stoppen in een mist van tranen.

----------



De natuur heeft beslist.
Gistermorgen rond 9 uur is Muisje in Dick zijn armen overleden.
Het verdriet is peilloos diep.
----------

Donderdagmorgen 1 februari. Ach als ik wat beter opgelet had gisteren dan had ik gezien wat poppetje zo interessant vond en dat was de elektrische 'zwerfvuilopruimer', die reed met knipperlichtjes door de straat om de troep, wat mensen gewoon op straat uit hun auto,- handen etc laten vallen, op te ruimen, wat zo prachtig 'zwerfvuil' is gaan heten, net of die zooi er vanzelf gekomen is!
Ook is er een één of andere hondeneigenaar hier in de buurt, die gewoon zijn hond al 2x heeft laten kakken op ons garagepad, is dat ook zwerfvuil?
Nou, ik kan hem vanaf deze plek wel vertellen dat als ik het toevallig zie gebeuren, hij het daarna nooit meer doet . . .
Dan heb ik nog iets.
Deze week heb ik al 3x gezien dat er een hond mijn auto wil vangen, en niet alleen de mijne want dan kon ik nog denken dat het aan het merk lag. 
De eerste keer een wat oudere Hollandse herder, keer 2 een jonge Duitse herder en keer 3 een jonge Border collie.
Ja helaas toch weer, allemaal herdershonden, dit laat toch wel zien dat deze rassen écht niet geschikt zijn voor iedereen!
En zeker de zo in de mode zijnde Border collies . . . Het lijkt zo langzamerhand wel of deze honden allemaal ADHD of minstens hyperactief zijn.
De laatste (die dus ook aan autootjevang deed) zag ik gisteren bij AH aangelijnd voorbij lopen en viel zo maar een man aan die langs hem liep . . .
Grote goden, waar zijn deze mensen nou toch mee bezig? Wat doen zij voor mafs met hun honden dat die dit achterlijke gedrag vertonen?
Wat een gestuntel toch allemaal.
Fijne dag verder en vinden jullie ook dat het nou maar eens moet stoppen met die regen?

----------


Woensdagmorgen 31 januari. Wat een prachtige dag gisteren, vooral gistermiddag, eindelijk weer eens een wandeling in de zon! Vlak voor mijn neus 3 reeën die het pad over staken, de honden hebben ze niet gezien maar even later wel geroken . . .
En daar gingen zij met z'n drietjes, maar tegen die snelle reetjes hebben zij geen enkele kans en dat willen zij ook helemaal niet!
Zij zien en ruiken zo vaak die dieren dat zij het niet echt interessant vinden, alleen een klein stukje die kant op rennen en dat is het dan wel en zo gaat het ook met vossen.
Wat Laura heeft vandaag weet ik niet maar zij staat/zit al minstens een half uur voor het raam te koekeloeren en ik ben al eens gaan kijken wat zij zag, maar ik zie niks.
Wat het weer betreft vind ik het alweer een saaie grijze dag blèhhhhhh
O ja nog even over mijn 'cricut plotter', dit is het niet voor mij en hij gaat weer op MP . . .
Het is op zich een prima werkend apparaat en erg geschikt voor 'scrapbookers' maar ik wil meer en uitgebreider.
Dus belangstelling?
Ik heb er €75.00 voor betaald en voor €50.00 mag je hem overnemen!



----------

Dinsdagmorgen 30 januari. Het is zoals het is, zeg ik altijd heel flauw, nietszeggende woorden.
Vanmorgen weer genoten met de dagelijkse wandeling, die Laura is een portret hoor!
Zo schlemielig als zij zondag naast ons liep en steeds steun zocht bij ons, zo vrij is zij wanneer ik alleen met eigen honden loop, of in ieder geval een minder grote groep, en energiek en super actief bij onze dagelijkse wandelingen.
De andere twee lopen constant te kijken naar wat dat poppetje allemaal uitspookt en wat voor belangwekkende dingen zij ontdekt waar zij ook wat aan hebben!
Geen van onze honden loopt graag in een grote groep dat heb ik allang in de gaten, zij zijn veel te bang ons kwijt te raken.
Zij zijn ook gewend hele rustige wandelingen alleen met mij te maken en ook bijna niemand tegen te komen.
Ach aan één kant wel makkelijk natuurlijk van die oplettende honden.
Verder ja, ik voel mij bij tijd en wijle erg onrustig en vooral 's nachts als ik wakker word zijn mijn eerste gedachten 'Muisje',  natuurlijk wel logisch.
Elke keer wanneer ik met haar naar buiten ga ben ik zo blij als ik weer zonder schade terug bij de voordeur ben . . .
Ja Cilia ik weet het ook nog precies die toestanden met Mitsie, ook zoiets, elke keer weer die goede en dan komen ze toch weer, de slechte momenten.
Ik weet ook uit ervaring dat het dan op eens zover is dat je het genoeg vindt en dan niet meer aarzelt, maar hier is dat absoluut nog niet zover op dit moment.
En eindig ik met de woorden 'het is zoals het is '. . . enuh geniet van vandaag, eindelijk weer eens een dag zonder regen!

----------

Maandagmorgen 29 januari. De noot is nog te hard voor ons.
Vandaag had ik een afspraak willen maken.
Maar ik kán het niet ik kán het niet ik kán het nog niet.
Het is zo'n schattig en leuk hondje die zo'n belangrijke rol in ons gezin speelt, nee het gaat gewoon nog niet.
Nog steeds, als ik met de andere meiden wegga, staat zij ook breed kwispelend bij de deur en wil gewoon ook mee.
Dit doet natuurlijk pijn in mijn hart.
Uiteraard gaat zij niet mee, dat is werkelijk vragen om  problemen.
Maar ik hoop de tijd thuis toch nog even te rekken met haar en heb verdere maatregelen getroffen.
's Morgens laat ik haar in het donker uit en loop net zo lang tot zij 'alles' gedaan heeft, in alle rust en weinig prikkels.
Sinds de eerste aanval heeft zij ook een tuigje om en geen halsband meer.
De andere twee keer per dag alleen even een plasje en 's avonds als het weer donker is weer een langer stukje.
Dan moet ik wel opletten dat ik niet nà een populair tv programma ga want dan worden de meeste honden uitgelaten . . .
Nog nooit in mijn leven heb ik voor zo'n afschuwelijk moeilijk te nemen dilemma gestaan waarin hart en verstand in gevecht zijn samen.
Wel fijn gewandeld gisteren en het was een prima afleiding even. Daarna snel langs een Ikea gegaan want wij waren bijna door onze kaarsen heen en dat is een doodzonde in huize Zwart.
Gisteravond, kaarsjes aan, paar 'Andere Tijden' op programma gemist kijken, hondjes om en op ons, ja dan zijn we pas echt gelukkig en eventjes vergeten wat er boven ons hoofd hangt.
Tussendoor voor ons beiden even wat toastjes gemaakt en ja hoor, daar komt dat kleine Franse snoepje al weer aan, ook wat lekkers halen. jaha de anderen ook hoor!

----------

Zondagmorgen 28 januari. De te kraken noot is kei- maar dan ook keihard en eigenlijk onmenselijk.
Ja Joke, dat is het hem juist hè, in het dagelijkse leven is het een gewoon leuk, komisch, schattig, koddig en grappig, lief Muisje maar ja, die aanvallen.
Ook weet ik echt niet meer hoe ik het moet omzeilen.
Hier thuis is het totaal geen probleem natuurlijk, hier is niets maar dan ook helemaal niets wat haar triggert tot die ellende.
Maar vandaag even wat afleiding en gaan wij een paar uurtjes weg en houdt Wendy een oogje op haar.
Vandaar een kort krabbeltje want wij gaan naar Apeldoorn om mee te wandelen met de Engelse- en Gordon Setter Club met een 'snertwandeling'. 

----------

Zaterdagmorgen 27 januari. Ik val gelijk maar met de deur in huis. Het gaat niet goed met Muisje.
Gistermiddag heeft zij weer een aanval gehad en dit terwijl wij alle zorg en opwinding uit de zeilen nemen voor haar, maar je hebt niet alles in de hand dus.
Ik had haar even uitgelaten, liep net aan de zijkant van ons huis bij het garagepad en vlogen er twee katten voor ons neus de straat over.
Dit was voor haar een aanleiding om een aanval in werking te zetten.
Ik kon haar nog net in huis krijgen en lag zij te zieltogen op het bedje.
De andere honden heb ik snel in de tuin gezet en ben eten voor hen gaan maken, ondertussen steeds even naar Muisje kijken.
Afschuwelijk.
Nee ik hoef niet uit te leggen hoe ik mij voelde, zeg maar gewoon voel.
Na een aantal minuten keek zij mij weer aan met die prachtige ogen, nu nog beter zichtbaar omdat ik haar zonneklepje geknipt heb.
Té erg voor woorden en je wordt gewoon verscheurd van binnen.
Nee, dit wil ik niet meer voor haar en kan ik niet meer.
Andere meiden weer naar binnen, hebben gegeten en keken verder niet naar Muisje.
Dit hoef je met wat 'scherpere' rassen niet uit te proberen . . .
Na nog een aantal minuten, ik stond de bakken af te wassen zag ik ineens dat guitige hoofdje weer om de hoek komen met een vragende blik waar haar eten nou toch bleef . . .
Dick was niet thuis, was met Wendy en haar paardje naar een paardenkliniek in Roosendaal, zo vanuit de nachtdienst en kwam pas om 7 uur in de avond thuis.
Natuurlijk vertelde ik het hem toen hij thuis kwam en vond hij dat ik haar maar niet meer mee naar buiten moet nemen . . .
Verder heb ik het er met hem niet over gehad, hij had zijn portie voor die dag ook al gehad.
Alles overdenkend, waar ik dus hoofdzakelijk de nacht voor gebruikt heb, is de tijd gekomen om harde noten te kraken.
Als inmiddels al zo'n geringe aanleiding is voor een meltdown, realiseer je je dat het in korte tijd snel achteruit gehold is en tot hoever je mag/moet gaan.
Nee ik heb geen advies, eigen mening of goede raad nodig, van niemand, ik weet zelf dondersgoed hoe laat het is en wat ik moet.

----------

Vrijdagmorgen 26 januari. Allereerst bedank ik nu iedereen die zo meeleeft met de Muisjesperikelen, de lieve belletjes, mailtjes, appjes, en berichten in het gastenboek.
Dit brengt mij op Annemarie, gekke meid, zwaai mij (ons) niet zoveel lof toe, is niet nodig, er zijn zoveel mensen zoals wij, maar ik heb toevallig een krabbel waar ik het onder woorden kan brengen.
Daarbij zijn wij zulke ontzettend gewone mensen en iedereen heeft lakzwarte bladzijden in zijn levensboek, het enige is dat je moet proberen om er eerst 50 tinten grijs (gatverdamme wat een k**boeken) van te maken en langzamerhand kleuren de bladzijden licht op om zo af en toe zelfs toch weer even donkergrijs te zijn.
Maar eens komt de tijd dat de kleurtjes zichtbaar blijven en dan langzamerhand worden het weer felle kleuren!

Hoe dit komt?
Ten eerste, geef toe aan je verdriet en huil de ogen uit je kop, schaam je er niet voor en verexcuseer je ook niet, zelfs niet als je toevallig  bij de kassa van AH staat, wat mij ook een aantal maal is gebeurd.
Ten tweede, gewoon heel simpel, omdat wij van dieren en de natuur houden!
Zoals bij ons, de honden die maken dat je altijd, wat voor situatie dan ook, in het gewone ritme blijft, en vooral de liefde die je van hen krijgt, de aanhankelijkheid, de afleiding voor als zij weer wat leuks, liefs, grappigs of van mijn part wat stouts doen.
Een boswandeling waar je geniet van de natuur, van je honden die het zo naar de zin hebben, een ree die voor je neus weg rent, een vos die zich even laat zien, vogels die na de winter weer beginnen met fluiten, een specht die toevallig voor jou aan de goede kant van de boom hangt te timmeren.
Ook hebben wij diepe dalen gekend waarvan wij op dat moment dachten er nooit meer uit te komen en dan zomaar opeens realiseer je je dat je 'ergens anders' aan dacht en je weer kon lachen, waar je dan eigenlijk eerst zelf van schrikt!
Maar alles komt goed, altijd een 'open blik' houden! 
Zo dit was de levensles van Yvonne


----------

Donderdagmorgen 25 januari. Soms heb je zo'n ochtend, gewoon op tijd op en je doet je gewone dingen. Ik had een beetje haast vanwege het feit dat ik om 10.10 uur bij de kapper moest zijn.
En dan ontmoet je zo'n leuke, lieve gezellige vrouw in het bos, met hond, daar blijf je zo maar heel lang mee praten, tijd niet belangrijk en heb je het gevoel elkaar al heel lang te kennen! Nou is dat een klein beetje zo, want wij kennen elkaar denk ik toch wel een jaar of 20 van, ook weer zo 'gewoon', elkaar gedag zeggen in het bos.
Dit vind ik zulke heerlijke ontmoetingen en je verbazen over zoveel overeenkomsten!
Toen kwam ik dus om 10.05 uur thuis, honden in de auto gelaten, snel schoenen aan en hup naar de kapper, koffie moest nog even wachten,
Inmiddels nu 11.15 uur, haartjes geknipt en zelf alweer uitgekamd want wat de kapper doet vind ik eigenlijk nooit echt mijn smaak, poppetje afgespoeld buiten, hondjes gegeten en liggen nu heerlijk te slapen, koffie achter de knopen, snel een krabbeltje  tikken en dan naar de bieb in de grote stad.
Wij hebben ook een bieb in het dorp maar die hebben van mijn boekenfetisch niet zo veel, dus ga ik naar Dronten waar een prachtige grote fijne bieb is.
Met Muisje gaat het naar omstandigheden best goed.
Nieuwe fotobladzijde met 'chillfoto's!'

----------

Woensdagmorgen 24 januari. Laura is een verwend mokkeltje, dat heb ik al eens eerder gezegd. Zij bezwijkt mij bijna niet, niet echt ziekelijk hoor, maar je merkt aan alles dat zij toch het liefst dicht in mijn buurt is.
Zoals vanmorgen, ik ga dan even een klein rondje in de buurt met Muisje en zodra ik de deur uit ga, hoorde ik van Dick, trekt zij haar 'slachtoffersmoeltje' en gaat zij snel bij hem liggen en dan ook nog op schoot!
Ach ja, zo is het gegroeid natuurlijk, door alles wat er met haar gebeurd is en ik heb haar uiteindelijk zelf zo gevormd.
Gelukkig loopt zij mij in huis niet zo achterna want ik kan gewoon naar boven gaan, want dat maakt haar niet uit.
Ach en dan ons Muisje, als alles zo rustig is gaat het prima met haar maar ik merk ook buiten duidelijk dat zij aan conditie en/of gezondheid snel ingeboet heeft.
Daarbij constateer ik dat haar motoriek ook wat veranderd is en zie ik dat voor en achter regelmatig niet meer 'spoort' (mogelijk toch een lichte hersenbeschadiging door zuurstoftekort?)
Vanmorgen om 8 uur liep ik buiten al te huilen en was zo aangedaan door haar. Zo lief, zij ziet heel slecht en als zij dan een kinderstemmetje hoort (ook haar gehoor is slecht) en kan het niet lokaliseren, gaat haar staartje omhoog in de snelle brede kwispelstand en kijkt zij met dat schattige ruwharige bolletje in het rond waar het kindje is.
Ja dit doet mij zo ontzettend veel en vind ik toch zo vertederend van haar, geen woorden voor en dan moet ik gewoon weer huilen.
Verder heeft zij veel privileges gekregen in huis, had zij al maar ik heb ze uitgebreid.
Ik stuur zelfs wel eens een hondje van mijn schoot of voetenbankje af als ik zie dat zij bij mij wil liggen . . . ook als er 4 staan te dringen gaat Muisje voor . . .
Zij mag pannetjes uitlikken, lepels aflikken, koekenpan schoonmaken na het bakken van vlees, nadat ik dat eerst met een keukenpapiertje schoon gemaakt heb hoor.
Onze honden eten brokken, krijgen die nooit droog maar altijd met wat lekkers er door, dat is de ene dag een stukje gekookte koolvis, de andere dag weer een beetje gekookte hart, of andere lekkere dingetjes voor honden, maar altijd met een grote groentelepel kookvocht/bouillon er door.
En nu mag Muisje ook die pannen heerlijk uitsmikkelen!
Kortom, Muisje verwennen is nu mijn doel!

----------

Dinsdagmorgen 23 januari. Nu een dag gedaan met Muisje zoals wij afgesproken hebben en ja het gaat zo goed, op dit moment dus.
Wel is zij nu meer wakker en 'bij de les' want ja, zij gaat nu dus niet meer energievretend mee naar het bos!
Verder heb ik toch ook wel wat leuks te vertellen en dat is maar goed ook, dat houdt de zaak een beetje in balans en daar kom ik later nog terug op hoor Annemarie!
In het weekend kreeg ik een mail van Rick, nee ik ken Rick niet, hij geeft Nederlandse les.
'En  hoezo?', denken jullie, nu blijkt namelijk dat hij al sinds 2013 mijn krabbel gebruikt voor zijn lessen!
Hij stuurde bij de mail een pdf file waarin ik precies kon zien hoe hij mijn krabbel als les gebruikt!
Er worden woorden weggehaald en daar staan ( ) voor in de plaats en daarbij een lijst met woorden die de leerlingen op de juiste plek moeten invullen.
Zijn vraag aan mij was nu of hij de krabbel als nuttige en handige link mag publiceren voor zijn Nederlandse lessen!
Nou issie leuk of niet dan?
In eerste instantie vroeg ik mij af of ik het als een compliment mag zien maar Rick zei dat ik dat zeker zo mag zien!
Mijn vraag natuurlijk 'waarom mijn krabbel?'
Nee jongens ik ga nu echt niet opscheppen, zou ook niet kunnen want hij zal dit zeker ook lezen maar, hou je vast, even een kleine opsomming . . .
Hij vindt mijn krabbel typisch Nederlands vanwege schrijftaal en spreektaal en omdat 'de krabbels komen, door de manier van schrijven, heel persoonlijk over en je wordt als lezer meegenomen in de gebeurtenissen'.
Let wel, dit zijn de woorden van Rick hoor, dus enige opsmuk van mijn kant is niet mogelijk!
Jawel ik ben hier trots op en uiteraard mag hij mijn krabbel linken!

----------

Maandagmorgen 22 januari. Zoals het hoort te gaan, het echtpaar is weer nader tot elkaar gekomen, compromissen sluiten, water bij de wijn doen, beetje geven, beetje nemen, met het uiteindelijke resultaat dat beiden hun zin niet krijgen!
Maar alles draait om Muisje nu.
Wij hebben besloten om haar niet meer mee naar het bos te nemen, waarschijnlijk al met al, het in de auto gaan met de anderen, rond rennende roedelgenoten om je heen, terwijl je dat zelf eigenlijk ook wil, allemaal opwindende geurtjes, wij denken nu dat dat een aanval in werking zet.
Muisje wordt nu rondom het huis uitgelaten, nee in de eigen tuin wil zij echt niet.
Wat er tegenover staat?
Zij leidt haar rustige leventje in huis, blij als zij ons ziet, blij met haar bakje eten en voelt zich fijn wanneer zij lekker tegen mij aan ligt als ik zit te lezen (veel dus en nu móet ik dat helemaal, bah wat naar) en als ik in de keuken bezig ben, staat zij er ook altijd bij. 
Zij is dus, buiten de aanvallen om, absoluut geen zielig hondje, dat is duidelijk!
De aanvallen zijn namelijk inderdaad, zoals Dick en Wendy opmerkten, nog nooit in huis opgetreden maar wel in het bos.
Natuurlijk is het uitstellen, maar zij heeft totaal geen pijn, eet, drinkt, poept en piest normaal, en zolang zij zich rustig kan houden, waar wij dus voor moeten zorgen, is het ok.
Zo dat was dat en ondertussen ademen we rustig verder, hè Muisje!

-----------

Zondagmorgen 21 januari. De moed heb ik nu totaal laten zakken.
Weer gebeurde het met Muisje, net 20 meter vanaf de auto.
De heftigste aanval die ik heb mee gemaakt.
Hoe lang het duurde weet ik niet. Dick is de andere meiden in de auto gaan zetten en ik bleef bij Muisje en kwam hij terug om haar op te tillen .
Dit is een zware klus want zij weegt inmiddels ruim 18 kg, ook niet normaal.
Haar buikje is kogelrond en zit vol met verdikkingen. 
Geloof mij, dit is zo verschrikkelijk, ik bespaar jullie de details, die bij mij in mijn brein gegriefd zijn en er nooit meer af komen.
Op dat moment nam ik dé beslissing, maar ik ben niet de enige die hier over gaat en Dick is een andere mening toe gedaan.
We zijn elkaar volkomen kwijt op dit moment van grote emotionele stress.
Wij staan lijnrecht tegenover elkaar.
Ja ik begrijp hem wel, hij wil Muisje niet kwijt, maar ik ook niet.
Ik wil haar niet strijdend ten onder zien gaan en gun haar een waardig en rustig einde.
Mijn god wat is dit afschuwelijk en niemand kan je helpen of iets aanraden, daarbij wíl ik dit ook niet.
Ik moet nu zo verschrikkelijk huilen.
Ik weet dat ik het zuiver en realistisch bekijk en moet zoveel moeite doen om mijn emoties in toom te houden, ik kan wel gillen.
Dick is nu weg om iets van MP op te halen en ik vind het fijn om even alleen te zijn en volledig aan mijn verdriet toe te geven.
Toen Dick met haar bij de auto aan kwam was het weer over en nu ligt zij gewoon rustig te slapen nadat zij blij naar haar eten gerend is . . .
Ja ik begrijp Dick goed, maar ik begrijp mezelf ook goed.

----------

Zaterdagmorgen 20 januari. Muisje had het weer vanmorgen.
Aanleiding? Voor mij totaal geen aanwijsbare, misschien het vriezende weer wel.
Gelukkig duurde het heel kort, ongeveer twee minuten, maar toch.
Daarna huppelde zij vrolijk weer verder maar heb ik haar terug naar de auto gebracht omdat ik toch zag dat zij hier behoorlijk vermoeid van raakt, kennelijk kost zo'n moment veel energie.
Het is en blijft verschrikkelijk moeilijk, juist vanwege de vele goede momenten die zij nog heeft en ik daarbij zo vreselijk veel van haar hou.
Tot mijn grote ergernis lag er weer veel jongeluitroep bij de ingang van het bos en ik heb gisteren al zoveel weggehaald voornamelijk bierblikjes, lege sigarettendoosjes en nog wat andere zaken voor lichamelijk genot . . .
Alleen de geleegde asbak moet ik nog opruimen, dat gaat met mijn tang te langzaam en heb ik een vegertje nodig.
En dát gaat Dick te ver, opruimen natuurlijk, dat doen wij altijd, maar een veger en blik bíj de grijper en plastic zakken mee nemen, is voor hem echt een brug te ver en ik kan mij dat voorstellen.
Ik spreek vaak mensen die ach en wee roepen maar ik, wij dus, zijn volgens ons de enigen die het kennelijk opruimen.
Gistermiddag gingen wij de zandpadronde en we wisten niet wat wij zagen, djiee zoveel grote dennenbomen die het loodje gelegd hebben en als hindernissen over het pad liggen.
Ach het was wel grappig want nu lijkt het net een trimparcours wat de honden geweldig vinden, ik iets minder hoor, maar je blijft of wordt er wel lenig van.
Wel constateerde ik vanmorgen dat SBB het hoofdpad alweer vrij gemaakt heeft, super toch.
Omdat ik weet dat er hier een NS mopperaar mee leest zeg ik even dat ik het een knap staaltje werk vind van die club om binnen ongeveer 12 uur de dienstregeling weer volledig te kunnen hervatten!
Chapeau voor ProRail en de NS, ja ook Wendy heeft veel overuren moeten maken en dat allemaal met een gulle lach hoor!

----------

Vrijdagmorgen 19 januari. Zo dat was effe wat gisteren! Ik heb er eigenlijk relatief weinig van gemerkt, alleen zag ik in de tuin een rieten plantenpotje een hoop lol hebben, maar dat was het dan ook wel. Muziek aan dus geluiden heb ik verder ook niet gehoord.
Gistermiddag om een uur of 4 ben ik met de meiden naar het bos gegaan, storm was inmiddels geluwd. auto midden op het pad gezet want stel dat er nog even een boom bovenop keilt.
Verder was er niemand in het bos, maar deze thrillseeker vond het spannend en ben ik gaan kijken hoe groot de ravage zou zijn.
En ja mijn ramptoerisme werd volledig bevredigd, iets van 40 bomen zijn er om gegaan en dan nog de nodige takken .
Vooral Laura vond het kicken om over al die bomen en takken heen te jumpen, dan zie je goed dat zij nog een jonge hond is, heerlijk toch!
Ja en dat Muizenkeuteltje, gek genoeg, buiten dat moeilijke ademen, is het nog een 'normale' hond en in het bos nog vrolijk en geïnteresseerd, en dat maakt het eigenlijk nog moeilijker voor mij.
Zij 'weet' niet dat zij het erg benauwd kan krijgen als zij zich teveel uitslooft, daar zijn honden gewoon niet mee bezig, die leven nu, en niet gisteren of straks. En dat is natuurlijk aan één kant maar fijn!

----------

Donderdagmorgen 18 januari. Vanmorgen niet naar het bos geweest maar op een boomloos overzichtelijk stuk industrieterrein buiten het dorp maar even met de meiden gelopen, ja wel langs een waterkant.
En toen was poppetje weg . . . Andere drie in de auto en ik terug, staat zij in het riet tot haar buik in de modder te loeren op een reiger, die weg vloog omdat ik er aan kwam.
Godgenadebroodjes, zij ziet toch altijd weer kans om zich te tectyleren!
Ik durf nu met die heftige storm even niet naar het bos.
Er is natuurlijk een grote renovatie geweest daar en zijn er veel bomen weggehaald en staan er op veel plekken bomen op ruime plaatsen. Maar aan gezien de bodem hier soppig is kun je zo niet zien of deze wel stevig genoeg staan nog, nu zij de steun van andere bomen missen.
Vanmiddag schijnt de storm snel te luwen dus dan maar de lange ronde.
Gistermiddag ook op de buitenwegen gewandeld en had, tegen beter weten in, de ijdele hoop dat poppetje eens niet zo smerig zou worden . . .    
Wat hebben de meiden weer genoten, zij deden de suikerbietenrace/chase!
Er liggen nog veel vergeten bieten en aardappelen en zij weten ze precies op te zoeken en er een leuk spel van te maken, heel leuk om dat te zien!
Na de race proberen zij allemaal een rustig kauwplekje te vinden maar dat gaat nooit lukken want dan komt er al een ander aan en start de afpikwedstrijd zo prachtig, dit gaat allemaal even gemoedelijk en is het totaal spel zonder ook maar enige vorm van agressie!
Wat hebben we toch een fantastische honden!
Januari fotobladzijde 1 staat klaar hoor!
Inmiddels hoor ik buiten allerlei klappergeluiden uit verschillende richtingen!

----------

Woensdagmorgen 17 januari. De diagnose van Muisje is geland en ben ik bezig om 'het een plekje' te geven.
Deze uitdrukking vond ik altijd flauwekul maar sinds het overlijden van onze Remko in 2012, weet ik wat het is.
Welke consequenties heeft het en hoe ga ik dit handelen.
Ja vanmorgen had ik de eerste verandering hierover al beet en moest het in de praktijk brengen.
Bij de parkeerplaats aangekomen zag ik de auto van de eigenaar van die k** Tervuerense herder die de eerste meltdown van Muisje veroorzaakt heeft.
Dan moet je even nadenken en snel handelen want er zijn onoverzichtelijke bochten in het pad en waar bevindt die dame zich, en dan vooral die hond dan . . .
Gelukkig zag ik aan de houding van Laura, die een stukje voor mij uit liep, dat zij er aan kwam en kon ik direct naar links een ander pad in.
Nee Muisje gaat de wandeling niet meer mee maar ik laat haar nog wel in het bos uit en gun haar nog een rustig snuffelkwartiertje, anders zou het leven wel heel erg saai worden voor haar.
Nog een gevolg van Muisje haar probleem is dat ik gisteren, hoewel ik het in huis nogal frisjes vond, de pelletkachel niet aan durf te zetten. Zij krijgt het heel snel warm en gaat dan erg hijgen en ben ik uiteraard bang dat dit fout gaat.
Een extra vestje dus maar aan en ben ik effe blij dat de rits er, weliswaar slordig, in zit . . .
O ja door alle consternatie vergeten dat ik nog twee december fotobladzijden gemaakt heb KLIK HIER

----------

Dinsdagmorgen 16 januari. Net terug van de da en na een slok broodnodige cafeïne schrijf ik nu de krabbel.
Ik had deze keer expres afgesproken bij dierenarts Paul, die ook mijn grote sympathie heeft qua kundigheid, behandeling en uitleg.
Daarbij was er ook een erg aardige co assistent die Muisje eerst zorgvuldig onderzocht heeft en mij ondervraagd, met assistentie en directe uitleg van Paul.
Het fijne van Paul is ook altijd dat hij zo goed kan luisteren en je woorden op de juiste waarde kan inschatten en dat dan ook tegen je zegt.
Ik weet natuurlijk zelf ook wel dat ik niet als een kip zonder kop sta te kakelen maar toch fijn als het gewaardeerd wordt.
Wat is er nou met Muisje?
Nee geen hart- of longafwijking, maar het probleem zit in haar keel!
Zij heeft een stembandverlamming.
In de keel vormen de stembanden een relatief nauwe spleet die bij haar langzaam aan het dicht gaan is en vooral bij stress situaties (en dit begrip moet je ruim zien, kan ook warmte zijn), dit nog eens extra doet, daardoor treedt er ook irritatie in dat gebied op wat de zaak niet makkelijker maakt en wordt het binnen halen van lucht zeer bemoeilijkt.
Hier zijn geen acceptabele makkelijke oplossingen voor, zeker nu niet meer gezien haar leeftijd.
Een infasieve operatie, het weghalen van één stemband, welke in de Universiteit Utrecht zou moeten gebeuren, zou haar eventueel meer lucht kunnen geven.
Maar narcose, zorg, en complicaties ná operatie (verslikken, longontsteking) gaan wij haar niet meer aandoen.
Behandeling  nu, zij krijgt al een ontstekingsremmer, Carporal, die mag verdubbeld worden, na een week even een belletje hoe het gaat en eventueel een andere medicatie er bij of een totaal ander medicijn.
Verder, zoveel mogelijk stress vermijden en hopen dat zo'n aanval zich niet meer voordoet . . .
Ja natuurlijk ik weet het, dit hebben Paul en ik ook besproken, het is zo gezegd pappen en nat houden, voor zover mogelijk en het acceptabel is voor haar en voor ons.
Geen fijne diagnose, maar ik heb wel duidelijkheid en kan mij voorbereiden op de dingen die ongetwijfeld komen gaan en dat het eigenlijk best snel achteruit gaat konden wij teruglezen op haar status . . . 

---------

Maandagmorgen 15 januari. Vanmorgen al om 6.15 uur opgestaan, ik moest Dick voor een cursus wegbrengen naar Genemuiden, best een endje hier vandaan over een donkere, smalle, kronkelige, en drukke rot dijk.
Gisteren een rot dag gehad en vannacht een rot nacht.
Jullie begrijpen wel waarom, piekerdepieker en jezelf pijnigen met de vraag wat wijsheid is.
Ja voor een ander weet je het altijd wel maar voor jezelf spelen de emoties de hoofdrol en daar komt bij dat je gewoon helemaal nog niet aan een afscheid wil denken.
Vanmorgen wel gelijk de da gebeld voor een afspraak en die heb ik morgenochtend, ik hoop dat er nog een pilletje is om haar wat meer lucht te geven . . .
Vandaag is het mij te veel, het is toch weer een stuk rijden en vanmiddag moet ik nog een keer naar Genemuiden ook.
Daarbij is het op dit moment gewoon helemaal ok (?) met Muisje en met pijn in mijn hart is maatregel twee van kracht gegaan . . . wel met weemoed en verdriet.
Muisje gaat niet meer mee met de ochtendwandeling, ik denk dat het teveel voor haar is geworden en dat dat de problemen gisteren gegeven heeft.
Ik heb haar wel mee genomen naar het bos en nadat zij alles gedaan had heb ik haar weer terug in de auto gezet, waar zij gelijk ging liggen en ben met de andere meiden verder gegaan.
Ik was niet in staat gisteren om andere dingen te doen en zelfs mijn nieuwe machine staat nog ingepakt in de gang, ik heb hem nog niet eens aangeraakt.
Wel heb ik naar De Mol gekeken omdat ik die zaterdagavond gemist had.

----------

Zondagmorgen 14 januari. Eerst dit, heel naar en op dit moment ben nog een beetje aan het bijkomen.
Natuurlijk weet ik en zie ik dat het Muisje meer moeite kost om te ademen, het is vooral buiten dan, net een stoomlocje. Maar zij ondergaat dit alles met een vrolijke houding, veel interesse in haar omgeving, pakt regelmatig nog een dennenappeltje, takje oid en speelt daar mee.
Zo ook vanmorgen met de wandeling tot zij het plotseling heel benauwd kreeg en dat is in één woord verschrikkelijk.
Hetzelfde heb ik laatst al eens mee gemaakt met die blaffende herdershond.
Maar dit maal ging het toch wat heftiger en duurde de benauwdheid beduidend langer, afschuwelijk gewoon. Totaal machteloos moet je dit aanzien.
Haar bekkie wijd open, naar adem snakkend, telkens op een andere plaats gaan liggen, o wat erg allemaal.
Omdat wij van de snelle maatregelen zijn besloot Dick om haar op te tillen maar om haar niet nog meer stress te geven ben ik eerst de andere meiden naar de auto gaan brengen, haar optillen met springende honden om haar heen kan niet op zo'n moment.
Natuurlijk linea recta naar Ermelo.
Ik liep Dick weer tegemoet, hij had haar in zijn armen en zij ademde weer 'normaal' en toen hij haar op de grond neer zette kwispelde zij gelijk weer met een blij hoofdje naar mij.
Aan één kant opgelucht (Muisje ook letterlijk) en aan de andere kant weet ik toch dat ik echte maatregelen moet gaan nemen, dit is té erg om mee te maken en vooral voor haar dan.
Toen wij thuis kwamen rende zij in volle vaart naar de keuken voor haar eten en ligt nu heerlijk rustig te slapen . . .
Ik ben zo ontzettend bang dat zij er in blijft, dat zou toch verschrikkelijk zijn, dat je lieve hondje stikt waar je bij staat.
De dierenarts staat nu nog even op 'on hold'. . .
Ja ik huil en alle leuke dingen van gisteren zijn verbleekt.

----------




Zaterdagmorgen 13 januari. Goh wat grijs buiten! Ik weet niet wat het is maar de dames waren erg actief in het bos en in de verte zag ik een keer een vos maar dat was het dan ook wel.
Het is zo heerlijk om te zien en vooral dat poppetje is constant in actie en is doorlopend aan het rennen. En hoe is het mogelijk, zij was vanmorgen niet eens echt vies en heb ik haar alleen afgedroogd.
Het is van karakter ook zo'n grappig en lief hondje, neem nou net.
Ik ging mijn bakkie koffie drinken en Emma lag al bij mij op het voetenbankje met haar hoofdje op mijn schoot. En ja hoor daar kwam poppetje ook, die wilde weer stapelen en met Roos kan dat makkelijk want die houdt daar ook van, maar Emma houdt niet van die intimiteiten.
Zij doet helemaal niets en zal ook niet brommen oid, maar zij gaat dan gewoon weg en dat vind ik dan weer zo zieluggg want ook zij ligt heel graag bij mam.
Dus, zei ik 'nee' tegen poppetje, 'je kunt er niet bij'.
Dàhàg dacht poppie en hoewel zij voor een Engelse setter echt heel goed luistert, zijn op zo'n moment haar oortjes compleet dicht en haar wil bereikt maximale grootte!
Zij klimt er gewoon tussen en vleit zich neer met een diepe zucht, wel ligt zij vaak erg ongemakkelijk, maar zij heeft in ieder geval bereikt wat zij wil en de afwerking, vaak dus het vertrekken van Emma, en het 'herschikken' komt direct wel, dat is the finishing touch!
Maar na een minuut of 20 heb ik het zelf ook wel gezien, wil eens wat gaan doen en schuif haar dan gewoon opzij, zij is dan diep in slaap en is het net een zak zand, die zich in alle modelletjes laat drukken.
Verder, ja vanavond naar Drenthe voor een feestje en wij zijn helemaal geen feestbeesten, maar soms moet je wel eens wat.

----------

Vrijdagmorgen 12 januari. Nee hoor Wil, geen waterblazer maar je hebt mij wel op een ideetje gebracht, dat kan natuurlijk ook via MP!
Ik ga een elektrische, digitale hobby snijmachine kopen, een Cricut. Je kunt daar allerlei leuke dingen mee uitsnijden, stickers maken en ja jee, hoe moet ik dat nou weer helemaal begrijpelijk uitleggen.
Het handigst is het als je even googeld op 'Cricut snijplotter'. Ik keek eigenlijk naar een nog duurdere, een Silhouette, daar kun je zelfs mee graveren maar goed, om het te leren en te kijken of het wat voor mij is, ga ik deze gebruikte plotter eerst kopen.
Deze apparaten worden ook veel gebruikt door 'scrapbookmensen' en scrappen doe ik niet aan.
Ik plak hier direct onder deze krabbel wel even een plaatje.
Verder ja, dit soort winters zit ik niet echt op te wachten en kijk toch een beetje met een scheef oog naar diverse vrienden van ons die in het zuiden zitten of er volgende week naar toe gaan . . . die nattigheid hangt mij toch wel de keel uit.
Maar het aller- en dan ook allerliefste zou ik nu toch in het noorden zitten hoor!
Overdag lekker koud en sneeuw, eind van de middag al donker, haardje aan en je verheugen op de volgende dag met kou en sneeuw!


---------- 

Donderdagmiddag 11 januari. Soms begint de dag een beetje gek zoals vandaag, nou het begin eigenlijk niet maar de rest was een beetje chaotisch tot nu toe.
Bij thuiskomst met hondjes poppetje afgespoeld buiten , moet echt dagelijks, en echt waar, alleen zij maakt er zo'n zootje van door dat gesjagger in de greppels.
We hebben dus geen warme kraan laten aanleggen maar doe een soepele tuinslang aan de keukenkraan en die gaat door het keukenraampje, en hoefden dus alleen maar een nieuwe kraankoppeling te kopen en het werkt zo uitstekend!
Daarna poppie lekker afdrogen met een warme handdoek, ow wat wordt dat mokkeltje toch verwend en ja voor haar zet ik, voor ik wegga met ze, de vloerverwarming aan . . .
Toen snel naar de Aldi in de grote stad want ik moest voor Dick iets halen en je weet als iets in het Aldifoldertje staat kan het zo maar in een mum van tijd op zijn.
Daarna keek ik naar iets op MP wat ik graag wil hebben, zag het en heb een bod gedaan wat geaccepteerd werd en eigenlijk wilde ik gelijk in de auto stappen om het op te halen maar het is een endje weg, maar goed dat moest dan maar.
Toen nog een krabbel tikken en keek ik nog even in de agenda naar afspraken en zag ik dat wij zaterdagavond al naar Drenthe moeten dus, snel geregeld dat wij 'het ding' daarvoor kunnen ophalen.
Zo poeh poeh wat een geregel allemaal want tussendoor ben ik nog naar de overbuurvrouw gegaan die ook 'zo'n ding' heeft en hoe zij dit aanbod vond en heeft 'het ding' gelijk even gedemonstreerd.
Volgens mij zijn jullie nieuwsgierig geworden naar 'het ding'. . .

----------

Woensdagmorgen 10 januari. Even een vervolg op ritssluiting.
Ineens, nou niet helemaal hoor, realiseerde ik mij dat er ook een kleermaker van oosterse afkomst is in de grote stad en kreeg ik het idee om te vragen wat het kost als hij de ritssluiting er in zet en had ik een bedrag van €15.00 de twee in gedachten.
Wel wat veel vond ik eigenlijk omdat ik de ritsen er al keurig uitgehaald heb en ook nog eens zelf ritsen mee nam en dit voor een kleermaker absoluut een fluitje van een cent is! 
Maar ja toch maar even vragen wie weet valt het mee.
Dus ik kwam met één vest, de andere, een rode, zat onder de witte haren en durfde ik niet mee te nemen, en vroeg hem wat het ging kosten per rits.
Hoewel meneer, volgens mij Turks aan dat snorretje te zien, al jaren in NL woont, spreekt hij amper Nederlands wat ik al niet zo slim vind want hij zal het toch voornamelijk moeten hebben van NL klanten en daarbij hij leeft er ook van!
Goed, hij liet zijn blik even gaan over mijn vestje en mompelde wat, ik kon het bijna niet verstaan en vroeg hem of ik het wel goed verstaan had . . .
Zijn hulpje herhaalde het in gebrekkig NL en ik kreeg ter plekke een wegtrekker!
Hij vroeg €18.50 per rits!
Snor zag en hoorde mijn verbazing, hij draaide zich om en liep weg zonder iets te zeggen.
Volgens mij hoef ik niet uit te leggen hoe ik hier over denk.
Aan de slag dus direct.
Nog even iets over Laura, het is tenslotte in principe een hondenkrabbel, zij heeft mij net weer getrakteerd op een rennend reetje en voor het eerst ben ik haar even 'kwijt' geweest in het bos.

----------

Dinsdagmorgen 9 januari. Zoals altijd lees ik mijn krabbel van gisteren nog eens even over en moest toch wel lachen hoor, om mijn kaarsjes,  fonduetje en romantiek want geloof mij, het gaat hier niet altijd even harmonieus aan toe hoor!
Daar zijn wij beiden nou net even te eigengereid voor . . . hij een beetje meer dan zij, geloof ík dan hahaha
De krabbel schrijf ik altijd uit de losse pols, zoals dat heet en ik tik neer wat in mij op komt en wat mij dus kennelijk op dat moment ook bezig houdt.
Ook gistermiddag de meiden en onszelf weer verwend met een Roggebotzand wandeling, heerlijk, en dan is nu het 'gewone' leven weer gestart.
Net thuis gekomen met schone en droge honden, hoe fijn als het vriest.
Dan wachten nu een paar klusjes waar ik erg tegen op zie en er al een tijdje liggen, vind ik moeilijk maar wil mij er toch toe zetten en dat is, ritsen in zetten.
Er liggen hier twee fleecevesten, beiden zeer geliefd bij ons en ja dus moet ik daar wat mee.
Op internet heb ik uitgezocht hoe een ritsvoetje er uit ziet en hoe het werkt, die kwam ik tegen onder in de naaidoos (jezuss dit woord gebruik ik werkelijk nooit, kijk er nooit in en doet mij op dit moment toch echt wel even glimlachen . . . )
Ik ga mijn best doen maar zie net dat ik even uitstel van executie heb, want ik zal naar de grote stad moeten voor de juiste kleur garen!
Hè bah wat vervelend is dit nou

----------

Maandagmorgen 8 januari. Inderdaad maar weer goed dat ik zaterdag schreef dat wij gisteren met een wandeling mee deden, dus ik weer geen tijd had, of niet de moeite nam, je mag zelf kiezen, om eerst even een krabbel te tikken.
We hadden de wandeling, die begon om 11.00 uur op de HoorneBoegse heide en het was écht heel leuk en gezellig!
Leuke honden, leuke mensen en het was enorm druk bezocht en niet alleen door onze groep van jawel ongeveer 40 honden!
Allemaal setters en het hoogste aantal Ieren want het werd ook georganiseerd door de Ierse Setter Club.
Er waren welgeteld 4 Engelse, buiten onze meisjes om nog een blue belton en nog een orange.
Aan  Gordons waren er volgens mij ongeveer 6 en ik heb nog een rood/witte Ier gezien.
De Brakkenclub was met een heel groot aantal en de Welsh springers heb ik heel veel gezien en dan nog allemaal verschillende rassen en niet rassen.
Zo zie je maar weer eens hoeveel mensen plezier van honden hebben, ja een genot om naar te kijken en te beleven!
Kortom, het was enorm druk en daarna nog gezellig koffie gedronken in het restaurant van het vliegveld Hilversum.
Weer een leuke dag gehad en uiteraard met prachtig weer, en de dag hebben Dick en ik samen afgesloten met een lekkere kaasfondue en kaarsjes natuurlijk . . . hahaha hoe romantisch hè!
Net ook weer fijn gewandeld en ook vandaag nog zo'n mooie dag waar ik er zo heel graag veel meer van zou willen hebben!

----------

Zaterdagmorgen 6 januari. Nou ik ga het mezelf geloof ik lekker moeilijk maken, nu dus gelijk de reissite waar ongewenst reclames in verschijnen en dát terwijl ik gewoon betaal voor mijn sites!
Met de reissite moet ik helemaal iets moeilijks doen, graven in html bestanden in een programma wat allang niet meer bestaat waar ik des tijds mijn reissite mee begonnen ben.
Ik zie hier huizenhoog tegenop want ik weet dat ik er een puinhoop van ga maken als ik ga graven en het eerst nog eens van mijn externe site op deze laptop moet gaan zetten.
Ach dit zijn allemaal voor jullie oninteressante dingen, zo zou ik er ook over denken hoor!
Goed, ik ben vandaag in het bos weer een aantal gezellige mensen tegen gekomen, maar niet heus.
Een stel met een valse Duitse herder en een vrouw met een American bulldog, en een bastaard herder, beiden konden niet bij andere honden maar liepen wél los in het bos waar ik commentaar op had . . .
Het eerste stel was te ver van mij af en hoefde ik verder niets mee maar mevrouw nummer 2 hoefde met dit soort asohonden en stemgeluid haar afkomst aan mij niet uit te leggen.
Bah wat vind ik dit toch vervelend om tegen te komen.
Wat dóe je in godsnaam met van dit soort honden gewoon los in het bos?
Kijk dat je ook recht op wandelen in het bos hebt is logisch, maar draag wel de verantwoordelijkheid en neem je maatregelen, óf aanlijnen en eventueel gewoon een muilkorf om.
Gelukkig, om het weer goed te maken, kwam ik met boodschappen doen weer een gezellige buurvrouw tegen, ja hoor ook een hondenvrouwtje!
Morgen gaan we wandelen op de Hilversumse heide met de Nederlands Gordon Setter Club, ook weer gezellig.
Het is maar goed dat meestal de leuke contacten de overhand hebben!

----------

Vrijdagmorgen 5 januari. Het bleek dus gisteren inderdaad waar te zijn (dank je Til!) en men was op zoek naar een licht getinte man (moet je tegenwoordig niet mens zeggen en ook huidskleur angstvallig vermijden?) met een rode sporttas die de chauffeur van een geldauto, die een pinautomaat ging bijvullen, wilde overvallen.
Ik geloof dat dit niet gelukt is en of zij de dader gevangen hebben weet ik ook niet.
Dit is dus o.a. een reden dat veel pinautomaten gaan verdwijnen, overvallen en plofkraken die de verzekering teveel geld gaan kosten, dat geteisum wordt ook hiervoor weer bedankt . . .
Maar spannend was het wel en Emma heeft mij gevraagd of ik een politiepet en een fluitje voor haar wil kopen en als het kan, ook een pistool . . .
Hè getsie wat gaat zij daar nou mee willen?
Inmiddels ben ik alweer aan de site aan het knoeien en dat mag je gerust zo noemen want ik kan zelf ook veel niet meer vinden en snap er geen jota van maar ga vandaag weer aan de slag.
Gisteren hebben we de kerstspullen weer opgeruimd en moeten we altijd wennen aan meer saaiheid in de kamer, hoewel iedereen weet dat ik van de lampjes en de kaarsjes ben, dus blijft er goed beschouwd nog aardig wat over.

----------

Donderdagmorgen 4 januari. EMMA HEEFT POLITIESPEURHONDKWALITEITEN! Ja jullie lezen dit echt goed hoor!
Het komt zo:
Toen ik bij het bos aan kwam vanmorgen zag ik in de verte een politiemotoragent staan op het fietspad. Natuurlijk denk je dan even waarom dat is, maar al snel vergat ik het ook weer want er zijn ook wel eens controles op de provinciale weg die er langs loopt.
Halverwege mijn wandeling zag ik motoragent door het bos rijden en werden mijn vermoedens wat sterker dat er toch iets moest zijn.
Vlak daarna cirkelde er een politiehelikopter boven het bos en omstreken dus dan tel je wel 3x 1 bij elkaar op.
De honden hadden niets van dit alles en gingen normaal hun konijnen cq vossenroute en stoorden zich nergens aan.
Plotseling, eigenlijk op het laatste stuk van mijn wandeling naar de auto stond Emma stil, begon te blaffen met de staart omhoog en haren overeind!
Nou, dit stoere gedrag zie ik écht nooit bij haar en ik versnelde mijn pas om te kijken wat zij zag (schiet op Muis!) en moest nog even een bochtje om.
Daar aangekomen zag ik niets maar zij bleef attent het bos inkijken en als het wild zou zijn gedraagt zij zich absoluut heel anders!
Ik dacht nog even aan motoragent maar op dat moment zag ik die heel in de verte staan dus was het duidelijk 'iets' of eigenlijk zeker weten een vreemd persoon die zij moest zien.
Bij de auto aan gekomen kwam er net een politieauto aan en vertelde ik wat ik constateerde en daar waren zij erg blij mee en ik durfde niet te vragen naar wie of wat zij op zoek waren . . . (valse bescheidenheid van mij overigens)
En ja hoor binnen korte tijd cirkelde de helikopter vlak boven het bos en deed dat nog steeds toen ik alweer thuis was!
Ben toch benieuwd of ik er nog iets van hoor!
Knappe Emma toch!
Nog even over het uiltje van gisteren, ook leuk!
Omdat wij het ongelofelijk zonde vonden van dat mooie diertje ben ik gaan informeren en op internet gedoken of het wettelijk gezien toegestaan is om het uiltje te houden en te laten prepareren.
En ja dat is toegestaan en heb ik de vereniging van preparateurs gebeld en daarna contact gelegd met een preparateur in de buurt en dat is een dame in Dronten!
Dus, om een lang verhaal kort te houden, ik heb uiltje daar gistermiddag naar toe gebracht en hij wordt mooi opgezet!
Dit alles volkomen legaal, hij wordt geregistreerd en krijgt na het opzetten een klein
labeltje met zijn specifieke nummer.
Jezusss wat een verhaal weer vandaag . . .


----------

Woensdagmorgen 3 januari. Het is nog ochtend maar er is hier al aardig wat gepasseerd begeleid door een forse storm!
Vanmorgen kwam Dick thuis met een bijna ogenschijnlijk gaaf kerkuiltje, levend, maar leek in shock.
Uiltje lag midden op de autoweg en Dick is gestopt, en heeft uiltje mee genomen.
Ik heb al eens meer verteld dat wij dieren niet op de weg laten liggen maar kijken of wij hulp kunnen bieden en zo niet dan wordt het diertje respectvol in de kant neergelegd. Uiltje wat bloed aan zijn mooie buikje, leek geen wond te zijn maar was wel suf.
Langzamerhand leek hij iets bij te komen en beet Dick nog in zijn vinger dus dachten wij dat dit wel goed zou komen en besloten direct naar Ermelo te rijden voor professionele hulp.
Ja dan moet je eerst natuurlijk de honden wakker porren, maar dat porren hoefde niet want zij hadden terwijl zij nog boven in hun bedje lagen wel door dat er iets spannends te doen was beneden.
Omdat dit soort dingen bij ons al vaker gebeurd is hebben wij altijd een kattenkooi boven en dat kwam dus weer goed van pas.
Bij de dierenarts aangekomen (eerst hondjes natuurlijk nog even snel uitgelaten) zat er nog iets leven in maar dat was het dan ook wel, het hartje stopte op de behandeltafel met kloppen, helaas, en zo ontzettend zonde van zo'n prachtig diertje.
De da heeft geen verwondingen kunnen constateren en het bloed kwam van een klauwtje af dus geen idee wat er gebeurd kan zijn.

Ik kom nog even terug over de gebeurtenissen hier in S'bant op 31 december.
De onderzoeken zijn afgerond en gebleken is dat de man een bom tot ontploffing bracht, een mortier granaat, van een zwaar kaliber en natuurlijk ernstig verboden en ook op een tijdstip en omgeving wat ook al verboden is!.
Dit alles onder toeziend oog van vrouw en zijn twee kinderen en vele buurtbewoners.
Nee voor mij is die man geen vuurwerk'slachtoffer' maar een simpele dader!
Als hij Mohammed heette en niet Jaap de Jong, hadden we het een terrorist genoemd!
Het mag een godswonder heten dat alleen hij gelukkig tot pulp gereduceerd is want dit had vele levens kunnen kosten!
Dat stuk vullus was hier al de hele week mee bezig en vorige jaren ook al!
Wat ik dus absoluut niet snap is dat gekwijl en geslijm van de burgemeester met zijn 'we rouwen met elkaar' en 'de Swifterbanters staan schouder aan schouder', 'slachtofferbijeenkomsten' organiseren die 'druk' bezocht zijn met wel 15 mensen . . .
Duvel toch op zeg!!!!!
Die burgemeester kan beter een gedegen onderzoek instellen naar hoe dit totaal ongestoord heeft kunnen gebeuren!
Er zijn inmiddels acties gestart voor hulp aan die vrouw, gvd dat mens moet gewoon uit de ouderlijke macht ontzet worden dat stel is geen kinderen waard, ze kunnen niet opvoeden, dat is mij wel duidelijk!

De enige échte slachtoffers zijn de kinderen, twee jongetjes van 6 en 8 jaar oud en kijk dat zij hun vader moeten missen is niet erg, die verdient de titel vader niet eens. daar hoefden zij in de toekomst toch ook niets goeds van te verwachten maar dat zij dit voor hun ogen hebben zien gebeuren is te erg om te bedenken, dit kan en zal niet zonder schade verlopen voor hun verdere leven.
Wat verschrikkelijk.

Zo ik heb mijn hart gelucht en nu een fijne  stormdag vandaag.

----------
  
Dinsdagmorgen 2 januari. Ja één van mijn goede voornemens is toch écht om mijn site weer goed te updaten en jawel ik ben daar al mee bezig hoor, maar telkens komt er weer wat tussen wat mijn aandacht vraagt en kan ik niet een aantal uur achter elkaar op de knoppen rammen, wat eigenlijk wel zou moeten.
Maar het komt goed hoor!
Gistermiddag zijn we met de meiden weer eens naar het buitengebied gegaan en poppetje was daar nog nooit geweest en genoten dat zij hebben, kostelijk om naar te kijken!
Ik weet dat het daar barst van de konijnen en dat was ook te zien aan de dames, één en al actie, nou hebben zij daar nooit gebrek aan, maar triggert het één hen toch meer dan het ander, zo vinden zij achter een vos aan jekkeren leuker dan een ree op de hielen zitten.
Vanmorgen hier in het bos gingen zij met elkaar op bezoek bij een vos maar alle drie zijn zij hem onderweg al kwijt geraakt, die dieren zijn zo snel, gelukkig maar!
Ja Linda die oliebollen is hier een vaste oud- en nieuw traditie en wij vinden ze ook heerlijk en kan het ook zo maar zijn dat je ineens, al is het juli en vallen de mussen dood van het dak, je trek krijgt in oliebollen dus . . .
Maar wat het volvreten en drinken betreft denk ik dat het hier bij velen niet anders is hoor!
Alleen ben ik zelf 100% alcoholvrij en drink zelfs geen glas wijn, alleen 'saaielullenwater' zoals onze kinderen dat vroeger al noemden.
Dick houdt wel van een glas goede whisky of wijn en natuurlijk moet ik vaak horen hoe saai (?!) ik ben maar aan de andere kant is dit wel makkelijk voor ze want ik ben altijd de BOB!
Daarbij interesseert het mij helemaal geen fluit of men mij 'saai' noemt omdat ik niet van alcohol hou!

----------

Maandagmorgen 1 januari. Natuurlijk wens ik jullie allemaal vooral een heel gezond 2018 en eens een keer een leuke prijs in de PCL, althans die gun ik mezelf wel eens een keertje want die toniesjokolonie en verkade koekjes hangen mij nu wel eens de strot uit en bovendien is het vanaf nu weer afgelopen met dat gevreet.
Inderdaad zijn wij gisteravond vertrokken voor een ritje Afsluitdijk en is ons goed bevallen.
We kwamen we daar aan om half 12 en helaas bleken de oplichtende algen in een binnenruimte te zijn waar je een toegangskaartje voor moet kopen en was net een half uur gesloten . . .
Omdat wij niet de flauwste zijn, hebben we ons dik aangekleed en zijn trap op trap af trap op trap af naar de kazematten gelopen en kóud dat het was , een ijskoude wind en dat had ik eigenlijk niet verwacht.
De weg naar de kazematten was met blauwe lampjes, dat dan weer wel. Ook de sluizen zijn absoluut prachtig verlicht, nou niet echt verlicht maar wel met lichtgevende strepen geverfd en dat is wel blijvend.
Om de verlichte windvogel te zien zouden we naar de NH kant van de dijk moeten rijden en daar had ík met name, geen trek meer in.
Normaal gesproken lig ik die tijd allang al in bed.
Dus de auto weer in en ons gelaafd aan de warme choco en de oliebollen naar binnen geschoven.
Op de dijk stond een grote ME auto met een heleboel stoere mannetjes, kennelijk waren die stand by voor eventuele gekke dingen.
Trouwens de oliebollen waren ook weer een verhaal op zich.
Ik had een leuk recept van een leuke vrouw met een leuke blog en dat leek mij wel wat, de ouderwetse manier van oliebollen bakken met gist etc.
Goed, ik bakken, het deeg was prachtig gerezen, en de oliebollen bleken niet om te vreten, echt waar, wat een smakeloze apparaten!
Dus, die heb ik in de vuilnisbak gekeild wat Roos ongelofelijk zonde vond en trachtte ze nog even van het aanrecht te redden, maar tevergeefs, ik was haar net voor . . .
Dick is toen nog naar de grote stad gereden om gewone oliebollenmix te halen want nee hier in ons dorp blijven de winkels altijd gesloten op zondag.